Jonger

.

Vorige week werd ik vijftig. De Sara-pop zit hier nog op de stoel in de kamer en de ballonnenboog hangt er slap en uitgelubberd bij. Net als ik zelf. Ik ben grijs en ik piep en kraak. En praat vooral in herinneringen. Ik lijk wel een oudwijf. Maar het cliché dat je kinderen je jong houden, lijkt te kloppen. 

Bijvoorbeeld als ze vertellen over wat ze hebben geleerd bij geschiedenis. Dan spring ik in gedachten terug naar de schoolbanken. Mijn haar getoupeerd, grote armbanden en blauwe nagellak op mijn linker pink. Zit ik weer te luisteren naar onze leraar die helemaal gek werd van enthousiasme toen de muur viel, nét terwijl wij met het thema Oost- en West-Duitsland bezig waren. Als ik dan weer uit mijn gedachten tevoorschijn kom, zijn de kinderen gevlogen. Zit ik te staren naar mijn aanrecht waar mijn mok staat met de tekst: ‘Hoera! Sara!’. 

Laatst hielp ik mijn dochter met een kunstwerkje. De tekeningen die ze had gemaakt en uitgeknipt wilde ze in Word gebruiken. En terwijl mijn handen het werk deden, gingen mijn gedachten terug naar het redactielokaaltje van de Triangel, de schoolkrant van het Skinlecollege in Schijndel. Daar typte ik mijn vingers blauw op de zware, oude typemachine, terwijl Carlo met Prittstift, schaar, liniaal en zwarte pen de cartoons en de lay-out verzorgde. Een kleine stap naar mijn penvriendin die ik had leren kennen op een jeugdjournalistiek-kamp in Tilburg. De vraag: ,,Mama, wat is een penvriendin?” bracht me weer terug naar de tegenwoordige tijd. Waarschijnlijk had ik er zonder dat ik het zelf in de gaten had over zitten vertellen. 

Hoe zou u het fenomeen ‘penvriendin’ uitleggen aan een tiener van deze tijd? Ik begon in elk geval met de woorden ‘pen’ en ‘envelop’ en dat je dan een week of meer moest wachten op antwoord. En dat dat leuk was. Maar toen stopte ik, want in de ogen van mijn kinderen las ik oprechte verbazing over zoiets omslachtigs. 

Nee, kinderen houden je helemaal niet jong. Ze herinneren je alleen zo heerlijk aan de tijd dat je zelf nog jong was.