Vooruitgang

.

Meestal wandel ik als mezelf. Maar soms wandel ik als Boyan Slat. Je weet wel, die jongen van de Ocean Cleanup. Dan pak ik een pedaalemmerzakje uit de la, trek ik de wandelschoentjes aan en ga ik op pad. Vooral dan langs de wegen en paden waar ik de keren daarvoor troep zag liggen. Het gaat dan hup in mijn zakje en daarna met zakje en al in de gemeentelijke afvalbak ergens langs de weg. Zit die vol, dan gaat het thuis bij het grijs. 

Wat ik tegenkom? Van alles! Plastic verpakkingen van snoep en chips, blikjes en laatst zelfs een lege fles Sambuca. Zo fijn, ik weet dan dat ik de volgende wandeltocht het stukje natuur langs de weg weer zie zoals dat bedoeld is: zonder afval. Voor een paar dagen dan… 

Laatst liep ik weer zo heerlijk opruimerig blij met mezelf te zijn toen ik voor de PMD-container in de verte een deftig glimmende Citroën SUV zag staan met de achterklep open. Ik kneep mijn ogen om beter te zien. Zag ik dat goed? Een mevrouw bij de klep. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze gele zakken achter in haar auto gooide. .Deed ze ook een Boyan Slatje? 

Nog dichterbij gekomen zag ik een hoge stapel volle zakken rondom de container staan. De vrouw zei me meteen dat ze haar zak niet op die berg ging gooien. Ze ging op zoek naar een andere bak. Maar waarheen dan? Naar de stort? Dan moet je helemaal om Boxtel voortaan, nu je niet meer door het centrum naar het industrieterrein kunt. ,,Boxtel weer”, zuchtte ze. Ze deed haar klep dicht en reed zoemend elektrisch weg. 

Toen ze weg was, nam ik met mijn telefoon wat foto’s van de zooi, maakte een melding via de Fixi-app en de gemeente kwam de zakken meteen opruimen. Een dag later lag het alweer vol. 

We leven in een tijd van kunstmatige intelligentie, elektrische auto’s en smartphones. Maar in het gewone, praktische leven valt het allemaal wel mee met de vooruitgang. Sommigen van ons leven nog in de middeleeuwen. Want toen flikkerde ook iedereen zomaar zijn vuilnis op straat.