Column: Laat het gaan

.

Nog een paar dagen en dan gaat ze. Eerst vier weken als oppas in iemands huis en daarna vertrekt ze echt. Onze dochter gaat op zichzelf wonen. Twintig jaar zijn voorbij geracet. In mijn ogen is ze nog steeds mijn kleine meisje, maar het is tijd om uit te vliegen. 

Het valt me zwaarder dan ik dacht. Ik merk aan alles dat ze er aan toe is. Ze staat te trappelen. Hoewel dat een gezonde zaak is, voel ik me ook een beetje ‘afgedankt’. Het doet toch wel een beetje zeer, zeg maar. Het voelt zo dubbel. Er gaat van alles door me heen. Wie let een beetje op dat ze gezond eet en op tijd haar rust neemt? En het bankieren, dat heb ik haar nog helemaal niet goed uitgelegd. Wie troost haar als ze verdrietig is? En hoe moet het dan wanneer er midden in de nacht bijvoorbeeld iets is? Mijn hoofd maakt soms overuren met dit soort gepieker en daar schiet niemand iets mee op. 

Maar toch. Ik vermoed dat dit bij het moeder-zijn hoort. Om aan te geven hoe erg ik ben: ik liep laatst in een drukke winkel waar ik een kind heel hard ‘ma-ham’ hoorde roepen. Automatisch draaide ik me om. Het zit dus ingeprogrammeerd. En nu moet ik alles laten gaan. Logisch, maar verdraaid moeilijk. En nee, ik ga niet elke dag bellen en ik ga al helemaal niet onverwacht op bezoek. Dat wilde ik destijds ook niet hebben. Doen we niet. Dat is tenminste iets wat ik wél kan. Ik sla me dapper door deze laatste weken heen door veel voor haar te shoppen. Een knoflookpers is handig. Die leuke washandjes ook. Het 24-delig bestek was een koopje. Schoonmaakspullen! Daar heeft ze vast nog niet aan gedacht. 

Op deze manier kan ik toch nog een beetje tuttelen en zorgen. En winkelen is altijd fijn. Het enige wat ik trouwens niet zal missen is haar eindeloze stapel wasgoed. Er ligt meer in de wasmand dan een mens kan dragen in een week. Maar stel nou dat ze het daarvoor zelf te druk heeft dan…. Neen Joleen! Laat het maar lekker gaan.