In zijn korte broek met van die zakken aan de zijkant wees zoon me op een gat in het hout van de overkapping. Ik weet niet wat me overkwam. Maar ik ging hem toeschietelijk uitleggen over knoesten, takken en de dakbedekking die op het houten dak was bevestigd. Hij keek me aan met zo’n blik… Ja, ik weet niet. En toen viel bij mij het kwartje. Ik deed precies wat ik haat als anderen dat bij mij doen. Namelijk iets uitgebreid aan mij uitleggen wat ik zelf juist heel goed weet. Dat irritante fenomeen heet ‘mansplaining’.
