Wijzer ouder worden in Boxtel: vraagverlegen

Hulp vragen is misschien wel het moeilijkste wat er is. Zeker als je vaker hulp nodig hebt. Dan voelt het alsof je iets kwijtraakt: zelfstandigheid, regie, trots. Op een huisartsenpost zie je dat soms haarscherp, las ik in een artikel over mantelzorg. Een oudere vrouw belt naar de praktijk. Ze moet langskomen, maar heeft geen vervoer. Of de huisarts misschien kan langskomen? Nee, dat kan niet. De vraag die de assistente stelt is klein, maar voelt groot: kunt u een buurman of buurvrouw bellen?

Het blijft even stil. Een paar minuten later belt de patiënte terug. Het is gelukt. De buurjongen brengt haar naar de praktijk: ,,Hij deed er helemaal niet moeilijk over.” 

Dat is het wonderlijke. Niet dat mensen helpen, maar dat we steeds dénken van niet. Er is vaak meer bereidheid in de omgeving dan we vooraf invullen. Helaas wordt die laag eromheen niet altijd benut.

We wachten totdat het water ons aan de lippen staat. Of totdat er ernstige gevolgen zijn. En dan blijkt het opeens simpel. De buurman die gewoon ja zegt. De buurvrouw die het zelfs fijn vindt om iets te kunnen doen voor jou of voor je ouders, bijvoorbeeld omdat je zelf verder weg woont en niet dagelijks kunt binnenlopen. En als je vraagverlegen bent: het kan helpen om te zien dat het niet gaat om ‘iemand belasten met een vraag’, maar ook om iemand de kans te geven iets te betekenen. Veel mensen willen wel helpen, maar worden er simpelweg niet voor gevraagd. En helpen geeft vaak iets terug: contact, betekenis, het gevoel ertoe te doen.
Misschien zit hier wel een enorme kans om de druk te verlichten en niet alles op dezelfde schouders te laten rusten. Dat vraagt om lef en besef. Gewoon aanbellen. Gewoon zeggen: het lukt me even niet. Of: het lukt mij als mantelzorger even niet. De kans is groot dat iemand allang klaarstaat.

Je moet het alleen even vragen.

Over Carolijn van der Hoeven

Carolijn is als zelfstandig communicatiepartner betrokken bij de campagne Wijzer Ouder Worden. Haar observaties deelt zij hier elke week. Altijd eerlijk, soms prikkelend en vooral: op eigen titel en eigen risico…