De beledigingentombola die rondom pubers hangt, heeft bij mij voor een dikkere eeltlaag om mijn ziel gezorgd. Weet u niet wat die tombola is? Nou, die gaat zo: je kijkt de puber lief aan. Er komt iets liefs terug. Of een vraag om eten. Óf een grommende verwensing of belediging. Álles is mogelijk. Tel daar de ellende in de wereld bij op, het dagelijks geneuzel en de lichamelijke tand des tijds. Dat alles zorgde ervoor dat ik in standje cynisch schoot toen ik afgelopen zomer in deze krant las over een kabouterpad in het Sparrenrijk. Ik schamperde: ,,Waarom moet een bos ‘leuk’ gemaakt worden? Het bos is toch al mooi van zichzelf?”
