Ik ben niet gastvrij. Dat wil zeggen: ik kan níet tegen onverwacht bezoek. In het buitenland vindt men dit ‘typisch Nederlands’. Het wordt door sommigen ook weleens egoïstisch genoemd. Of ik daar mee zit? Ja, nog steeds wel. Maar ik heb mijn privacy, eigen tijd en ruimte heel hard nodig. Zeker nu ik nog steeds aan het herstellen ben van een licht herseninfarct. Niet daar ik daarmee wil lopen pochen, maar het is een feit dat zoiets veel en veel langer duurt dan de mate van begrip hiervoor van de omgeving. En dat is hen beslist niet aan te rekenen. Zij hebben geen idee wat zoiets met je doet en wat de gevolgen kunnen zijn.
