Empty Nest?

.

Zoals voorspeld, went de rust vrij snel. Onze dochter woont inmiddels heerlijk op haar eigen stekje. Ik ben erg trots op haar. Ze doet het goed. 

Na een periode van verdriet, alsof de navelstreng nu pas doorgeknipt is, maak ik het prima. De lege slaapkamer zorgt nog wel voor een rotgevoel in de buik. Ze waait gelukkig geregeld binnen en dat vind ik heerlijk. Ik ben dus niet in een zwart gat gevallen. Tijdens mijn leven ben ik al zo vaak in hele diepe zwarte gaten gevallen, dit was een ‘makkie’. Daarbij komt dat ik altijd wel iets te doen heb. Verveling is me vreemd. 

In de voorbije maanden heb ik geleerd dat ‘niks doen’ ook een zeer belangrijke aanvulling voor je gezondheid is. Gewoon in de tuin zitten met een kop thee. Genieten van de natuur die zo ontzettend hard aan het werk is om bloemen te laten groeien en de bomen weer te voorzien van bladeren. De vogels die onze tuin bezoeken: ik vind het een feestje! Dan heb ik nog mijn hond. Mijn trouwe maatje waar ik de hele dag mee aan het kletsen ben. De drie katten (volgens afspraak is dat er één  teveel) zorgen ook voor reuring. Katje 3 gaat namelijk de velden in en neemt dagelijks een of twee levende muizen mee naar binnen. ’s Nachts. 

Ik ontwaak door het gestommel beneden en sjees er dan heen om de muizen te redden. Vannacht heb ik zelfs de plinten van het aanrecht verwijderd omdat mijn hond aangaf dat ik toch echt op die plek moest zijn. Daar lag ik op de keukenvloer. Ik scheen met het lampje en de hond gaf steeds aan waar het beestje zat. Toen het vliegensvlug onder de koelkast schoot, moest ook dat gevaarte van de muur. Katje 3 en de hond lagen paraat om ‘t beestje te vangen. Maar deze moeder was sneller. Theedoek erover, snel dichtvouwen en in mijn pyjama naar de overkant van de straat om het beest te bevrijden in het maïsveld. Toen ik later de ovenlade open deed, bleek het beestje daar al enkele dagen te hebben gebivakkeerd. Niks empty nest hier! En da’s maar wat fijn!