1.000 dingen

wo 20 mei, 15:08

Puf. Zucht. Kreun. Steun. Ben ik de enige die zich soms door een dag heen moet slepen? Het is halverwege de ochtend en ik ben er al he-le-maal klaar mee. Ik heb gisteravond gestofzuigd en wanneer ik nu om me heen kijk, is daar niets meer van terug te zien. Takjes, binnengewaaide bloesempjes. Zand van iemand zijn schoenen. En haartjes. Overal haren van mijn katten en hond. De hond die voorheen maar tweemaal per jaar in de rui was, heeft na haar sterilisatie de eeuwige rui. Werkelijk overal liggen ze, waaien ze rond of kleven ze ergens aan. Ik houd zielsveel van mijn vriendinnetje, maar die kl… haren. Om gek van te worden. 

Mijn stemming staat op standje onweer. De boel binnen kan me vandaag gestolen worden. Ik besluit in de tuin te gaan werken. Bij het vogelhuisje is het verdacht stil. De laatste weken was het er een drukte van belang. Papa en mama pimpelmees vlogen af en aan om hun jonge kroost te voeren. En dat in een tuin met katten en een hond. Ik heb dagen zitten wachten, kijken en genieten. Heb ik nu hét grote moment gemist? Ik had zo gehoopt dat ik ze tijdens het uitvliegen zou zien. Voorzichtig benader ik het huisje. Het blijft stil. Eerst maar even het gras maaien. Dan kan ik met een schuin oog kijken of de ouders nog terugkomen. 

De hond, blij met zoveel actie in de tuin, gooit al haar tennisballen voor mijn voeten. Maar ik moet maaien, nu het nog droog is. Eenmaal terug van een lange baan, zie ik dat de hond niet langer op mijn aandacht wilde wachten met een groot gegraven gat als gevolg. Vloek! Ik maak het gat dicht, gooi een bal en ren achter de maaier aan om zo snel mogelijk weer naar binnen te kunnen. De hond was daar al. Overal zand. Blaadjes. Ik geef het op. En dat kan eigenlijk niet. De ramen, de plinten, de was. Hoe doen andere mensen dat toch? Ik loop altijd achter en blijf 1.000 dingen houden om te doen. Maar de pimpelmeesjes zijn veilig uitgevlogen.