Je wordt groot

zo 3 mei, 20:36

Steeds vaker kijk ik naar mijn oudste zoon en denk: ‘ben je nou weer gegroeid?’ Elf jaar is hij, een bijna-puber met af en toe al een echte boze puberbui. De oogrollen en iets te luidruchtige zuchten komen steeds frequenter, shirts die een maand geleden nog prima pasten kunnen door naar de kast van zijn broertje en zijn eetlust neemt met de week toe. Hij wordt groter. Niet alleen letterlijk in de lengte, ook in zijn gedrag.

Want deze meivakantie gingen mijn oudste en ik samen naar Center Parcs. Twee jaar geleden brachten we ook een paar dagen door in het zwemparadijs en natuurlijk de Jungle Dome. Alleen klimmen en klauteren in het overdekte tropische regenwoud? Dat deed hij toen echt niet. Hoe anders was het deze keer. Na een rondje samen op zoek naar bijzondere vogels – die door mijn grote dierenliefhebber nauwkeurig werden genoteerd – parkeerde hij mij aan een tafeltje en ging alleen de touwbruggen op. Af en toe zwaaide hij nog even vanaf grote hoogte, dat gelukkig nog wel.In het zwembad was het niet veel anders. De woeste wildwaterbaan was ook twee jaar geleden al favoriet, maar wel als ik zijn hand stevig vasthield. ,,Hou je me vast mama?” ,,Natuurlijk jongen, ik laat je nooit los.” Maar toen ik het nu na twaalf keer wel had gehad, werd ik weer naar een stoel gestuurd. ,,Dan ga ik zelf nog wel een keer. Of een paar keer.” Ik vroeg of hij dan wel voorzichtig zou doen en werd beloond met een oogrol. ,,Jahaaaa.” En weg was hij. Ik zag hem even later op zijn buik door het water slingeren en dacht maar weer eens: ‘je wordt groot.’

Na een middag vol spetteren en natuurlijk frietjes (,,want dat hoort bij zwemmen”)  liepen we terug naar het huisje. Mijn oudste liep voor me met z’n handen in z’n zakken, een beetje wijdbeens. Een stoer loopje heeft hij inmiddels. ‘Jongen, wat word je groot.’ Maar toen het om 21.00 uur bedtijd was, vroeg een klein stemmetje: ,,Kom je nog even bij me liggen? Dat vind ik fijn.” Zo groot maar gelukkig soms nog even klein.