Fast fashion

ma 20 apr, 08:48

Rokjesdag zit er weer aan te komen. Maar de rok die ik in 1999 kocht is nu écht tot op de draad versleten. Vanaf mijn half twintigste heb ik hem gedragen tot een paar jaar geleden. Prachtige rok. Zo maken ze ze niet meer. Klokvorm tot op de knie, kleine bloemetjes op een donkere ondergrond. Maakt niet uit in welke winkel ik kom, welke enthousiaste verkoopster ik spreek, of welke webshop ik bezoek. Ik hoor alleen maar Anita Meijer zingen: ,,They don’t make our fashion, anymore.”

Ik heb hier een broek in de kast liggen, van voor mijn eerste zwangerschap. Stevig katoen, sterke naden. En ik kan me niet herinneren dat ik er destijds goudgeld voor betaald heb. Wat je nu tegenkomt is óf stervensduur óf stretch en van een veel dunner stofje. De knieën zie je al snel in het materiaal hangen en dan is het dus weer tijd voor een nieuwe. De kwaliteit van een broek van twintig jaar geleden, of eentje van nu: wereld van verschil.

Hier wordt er door het gepuberte gezegd dat ik te kieskeurig ben. Op Shein is er volop keuze, zelfs voor mij, wordt er lachend gezegd. Maar ik ga mijn geld niet overmaken naar zo’n fast fashion-shop. Tegelijkertijd wil ik ook voorbereid zijn op het lekkere weer dat eraan zit te komen. En aangezien mijn motto is: als je commentaar hebt, moet je het zelf maar doen, ging ik op zoek naar stofjes.

Zo kwam ik op een stoffen-website terecht waar de duurzaamheid van afspatte. Prachtige patroontjes! Bij de bestelling zag ik dat ik het ook kon ophalen. Gewoon bij die mevrouw thuis. Dus ik naar Schijndel, waar ik weer helemaal blij werd. Ze vertelde uitgebreid hoe de mode zich heeft aangepast door fast fashion. Waar de Shein-kleding terecht komt als je het na drie keer wassen versleten in de kledingbak mikt. Hoe het precies zit met duurzame en biologische stoffen. Voldoende redenen om zelf met de naaimachine aan de slag te gaan. Kijken of ik het geduld heb om precies diezelfde topkwaliteit-rok van weleer na te maken.