Toetjes eten

zo 12 apr, 19:08

Er is een aantal regels hier in huis waar de jochies zich met wisselend enthousiasme aan houden. Maar er is er een die ze maar al te graag naleven. Als ze ziek zijn, hoeven ze geen boterhammen of warme maaltijd te eten. Ze mogen dan de hele dag yoghurt, vla of kwark eten. 

Hoe dat ooit is ontstaan, weet ik eigenlijk niet meer, maar het is inmiddels traditie geworden. En die moet je in ere houden. Dus toen de oudste een paar weken geleden op de bank lag met hoge koorts, was vla het enige wat hij wilde eten. Zijn jongere broertje keek tijdens het avondeten wat jaloers naar zijn grote voorbeeld. Een bordje vla in plaats van aardappels, bloemkool en een vleesvervanger, dat zou hij ook wel willen.

Zoals dat gaat bij kinderen, sloeg het griepje van de bijna-puber snel over op de jongste. Hoewel hij gloeide van de koorts, keken twee blije oogjes me aan. ,,Ik ziek. Niet eten. Toetje ja.” Elk nadeel heeft een voordeel, zullen we maar zeggen.

En toen kwam de dag van de operatie. Vier uur lang was mijn jongste grote liefde onder zeil en in handen van de beste orthopeed. Een hoopje ellende lag in een veel te groot ziekenhuisbed toen ik de uitslaapkamer op kwam. Op de kamer kwam hij langzaam verder bij. Hij brabbelde wat over ‘auw’ en ‘ziekhuisje’ en liet alle onderzoeken gelaten over zich heen komen. Na twee uur van half slapen, half wakker schoten zijn oogjes ineens open. Een kleine lach om zijn mond. ,,Ik ziek. Toetje eten.” De lieve verpleegster snelde meteen naar de keuken om een bakje aardbeienkwark te halen voor de patiënt. En dat bleven de verpleegkundigen dagenlang doen. Zelfs als mijn zoontje midden in de nacht vroeg om een toetje, werd deze in no time geregeld. Na drie dagen met in totaal 17 genuttigde toetjes verlieten we het ziekenhuis. Op naar de normale wereld én de normale maaltijden. Wel altijd gevolgd door een toetje. Het leven moet wel zo leuk mogelijk blijven.

In mijn vorige column schreef ik dat u vooral extra moest zwaaien als u een kind in een te grote rolstoel door Boxtel zag gaan. Dat heeft gewerkt. Dank aan allen voor de opgestoken duimen, de schouderklopjes, gesprekjes met mijn kleine patiënt en kaarten van voor mij onbekende lezers. Dat doet ons allemaal heel goed. Dank!