Trek

ma 23 feb, 14:20

Midden in de nacht glip ik naar beneden. Dat is heel normaal. Ik slaap slecht. Maar dit keer is het anders. Ik weet namelijk dat ik rechtstreeks naar de broodtrommel loop om vervolgens een overheerlijke, verrukkelijke boterham met veel boter en hagelslag te gaan maken. En dat is niet zo slim. Ik heb mezelf beloofd dat niet meer te doen. 

De weegschaal is de laatste tijd onverbiddelijk. Het ding laat me schrikken. Door nieuwe medicatie ben ik kilo’s aangekomen. Dat voelt nogal rot. Het zit in de weg. Het maakt me chagrijnig en depri. In de spiegel en de winkelruiten zie ik een olifant. 

Terwijl ik in de keuken sta, besluit ik stoer te zijn. Ik drink een kop thee en ga weer naar boven. Zo, dit voelt goed. Verleiding weerstaan. Dat viel best mee. Ik weet dat ik geen recht van klagen heb, hoor. Ik ben mijn hele leven slank geweest. Ik kon eten wat ik wilde en kwam geen gram aan. Dus nu ben ik aan de beurt, zal ik maar zeggen. En daarbij: je bent niet je lichaam. Dat is slechts een verpakking. 

Zo probeer ik mezelf in slaap te sussen. Niks aan de hand. Maar het zit me toch niet helemaal lekker. Het lichaam is slechts een buitenkantje, maar het zou wel verdomde fijn zijn als dat ding een beetje mee wil werken... Dat mijn broeken niet te strak zitten. Dat er niks meetrilt als ik huppel. En waarom zit het vet altijd op de buik? Wie heeft dat verzonnen? Kan dat niet gelijkmatiger verdeeld worden zodat het niet zo opvalt? En waarom hadden 'ze' van de navel niet meteen een afvoerklepje kunnen maken voor overtollig vet? 

Dat zou ik wel gedaan hebben, als ik de 'schepper' was. Joh, dat lost zoveel problemen op! Mijn brein fantaseert er lustig op los en van slapen komt er weinig meer van. Maar dat geeft niet. Ik ben het gewend. Het wordt vanzelf weer ochtend en dan wacht mij een lekker ontbijtje en de krant. Zin in. En die boterhammen met hagelslag zijn morgenvroeg de mijne!