'Na al die jaren inzet heb ik nu rust in mijn hoofd en het gevoel dat ik de club goed heb geholpen'

12 februari 2026, 10:05

Brabants Centrum vertelt in de rubriek 'Vrijwilliger voor het voetlicht' over mensen die zich al jaren onbezoldigd inzetten voor hun vereniging of organisatie. De portretten vormen een blijk van waardering voor hen. Ze laten zien wie er bardienst draaien, met ouderen gaan wandelen, sporters trainen of zich op wat voor manier dan ook verdienstelijk maken voor de samenleving. Deze keer: Frans Kluijtmans uit Boxtel.

Regelmatig plaatst Brabants Centrum op de sportpagina's verslagen over de verrichtingen van de handboogschutters van L'Union. De Boxtelse club, opgericht in 1840 (!), is de grote liefde van Frans Kluijtmans. Hij volgt de prestaties van de teams nauwgezet en zorgt bijna wekelijks voor een verslag en dat al vijftig jaar lang.

Frans kan zich met recht een clubicoon noemen. Hij zette zich 36 jaar in voor het verenigingsbestuur, waarvan twee flinke periodes als voorzitter. In die rol nam hij het voortouw bij de bouw van een eigen, overdekte schietbaan. Daarnaast begeleidde hij 27 jaar lang jeugdleden en nieuwe schutters. 

Ook nu nog is hij actief: hij staat wekelijks op de trainingsavonden, schrijft nog altijd verslagen, is sinds 1978 onafgebroken wedstrijdleider en schiet met zijn team in de competitie. Zijn hoogtepunt beleefde hij in 1987 met een zevende plaats op het Nederlands kampioenschap op de 25-meterbaan. 

De boog staat de laatste jaren wel wat minder strak gespannen, vooral door blessures. ,,Ik ben een paar keer aan mijn schouder geopereerd. Het schieten kost daardoor iets meer moeite. Ik ben nu pijnloos, maar helaas ook puntloos. Al gaat het de laatste tijd gelukkig weer wat beter", vertelt de Boxtelaar lachend.

'Ik ben eindelijk pijnloos, maar ook puntloos'

Als zevenjarig jongetje ging Frans al met zijn vader mee naar L'Union. ,,Dan raapte ik pijlen tijdens het jaarlijkse koningsschieten. Ik vond het toen al een mooie sport. Op mijn twaalfde ben ik lid geworden, dat was in 1972."

De liefde voor de handboogsport en de club is altijd gebleven. Op z'n achttiende trad Frans toe tot het bestuur. Met 24 jaar werd hij voorzitter, een functie die hij van 1984 tot 2005 vervulde. ,,Ik vond dat de vereniging op eigen benen moest kunnen staan. Een eigen hal was nodig. Toen paardensportvereniging Sint-Martinus een manege ging bouwen aan de Molenwijkseweg zagen we onze kans schoon. Er stond daar al een ouder gebouwtje dat werd gebruikt door de honkballers van JRC Ducks. Dat hebben we volledig verbouwd", geeft hij trots aan. 

L'Union begon op de nieuwe locatie met acht banen, maar groeide al snel naar twaalf. ,,Achteraf had ik misschien wel liever zestien schietbanen gehad. Hoewel de handboogsport in Nederland niet groot is, zagen en zien we wel groei. En terwijl in de regio de afgelopen 35 jaar veel verenigingen verdwenen, bleven wij bestaan én zijn we financieel gezond."

In 2008 nam Frans afscheid van het bestuur, maar tien jaar later keerde hij terug als voorzitter. Dat bleef hij tot 2024. ,,Als je ziet dat het bestuur nog maar uit drie mensen bestaat, dan spring je bij. Dat doe je voor je vereniging. Het was nodig." 

Een rol in het bestuur vervullen is voor hem nu niet meer noodzakelijk. Andere leden hebben de handschoen opgepakt en houden de club draaiende. Volgens Frans staat de vereniging er organisatorisch en financieel goed voor. ,,Na al die jaren inzet is er nu berusting. Ik heb het gevoel dat ik de club goed heb geholpen." 

Dat betekent overigens niet dat hij nu stilzit en niets meer voor L'Union onderneemt. ,,Ik ben nog iedere week in de hal te vinden voor klusjes, zoals het stofzuigen van de baan. En natuurlijk schiet ik nog steeds. Dat blijf ik voorlopig ook wel doen."

'Iedere week stofzuig ik de hele baan'

Het boogschieten blijft na al die jaren nog altijd een grote passie. ,,Die tien punten, de roos, wil je zo vaak mogelijk raken. Ik word ouder, maar die uitdaging blijft mooi. Een vaste hand is belangrijk in deze sport. Als het lichamelijk niet meer zo soepel is, stel je je verwachtingen gewoon bij", grinnikt de betrokken Boxtelaar. 

Vorig jaar ging Frans met pensioen na een leven lang werken als vrachtwagenchauffeur. ,,Ik was klaar met de lange dagen en de drukte op de weg. Nu hobby ik lekker bij de club. Bovendien hebben mijn vriendin en ik acht kleinkinderen, dus thuis is het ook vaak volle bak. Heel gezellig allemaal."

Zijn zoons Bas en Joost raakten niet met het handboogvirus besmet. ,,Ze hebben de sport wel uitgeprobeerd, maar waren beter in voetbal. Dat vond ik prima. Ik heb ze nooit gedwongen om bij onze club actief te worden. Die keuze mochten ze zelf maken. Langs de lijn de jongens aanmoedigen was voor mij ook mooi."

Frans ziet dat er veel is veranderd in de sport en de vereniging. ,,Vroeger was er alleen recurve, nu ook barebow, compound en longbow. En in de kantine gaat het anders dan veertig jaar geleden. Toen werd er nog een biertje gedronken tijdens het schieten. Dat was eigenlijk waanzin. Gezellig, maar ook goed dat we daarvan zijn afgestapt." 

'In de kantine gaat het anders dan vroeger'

Het sociale karakter van de vereniging is volgens hem wel gebleven. ,,Jonge leden geven daar op hun eigen manier invulling aan. We zien betrokkenheid bij de club en de sport, en dat is alleen maar positief."