'Op mijn tachtigste wil ik nog
op de judomat kunnen staan'

8 februari 2026, 14:31

Brabants Centrum vertelt in de rubriek 'Vrijwilliger voor het voetlicht' over mensen die zich al jaren onbezoldigd inzetten voor hun vereniging of organisatie. De portretten vormen een blijk van waardering voor hen. Ze laten zien wie er bardienst draaien, met ouderen gaan wandelen, sporters trainen of zich op wat voor manier dan ook verdienstelijk maken voor de samenleving. Deze keer: Dirk Habraken uit Liempde.

Rens van den Elsen

Dirk Habraken staat deze donderdagmiddag in een voor hem zeer vertrouwde omgeving: de kleine sportzaal van Pius X in Liempde. De ruimte wordt veel gebruikt door Judoclub Liempde, de vereniging waar hij al vrijwel zijn hele leven aan verbonden is. 

Als zevenjarig jongetje kwam hij bij de club terecht nadat hij had ontdekt dat hockey niets voor hem was. „Ik hield wel van stoeien, dus judo leek me een goede keuze. Dat is ook zo gebleken, want ik ben nog steeds actief. Dat hoop ik ook nog vele jaren te blijven. Onze trainer Hans de Reuver is 78 en staat nog altijd op de mat. Dat gold ook voor clubicoon Cor van Dijk, die zelfs nog judode op zijn 86e. Dat zijn wel mijn voorbeelden. Mijn doel is om op die leeftijd ook nog de sport te beoefenen”, vertelt Dirk trots.

Zijn betrokkenheid bij de club is groot. Op zijn twintigste werd hij al gevraagd voor een bestuursfunctie en jarenlang hanteerde hij de voorzittershamer. „Heel eerlijk: toen ik begon als bestuurslid hoefde ik niet veel te doen. Cor regelde alles”, grinnikt de Liempdenaar.

'In het bestuur regelde Cor destijds alles'

Die vraag om bestuurlijk actief te worden kwam niet uit de lucht vallen. Twee jaar eerder liet Dirk zich al gelden bij het Jongerenkoor Liempde. Ook bij Modelvliegtuigclub Boxtel (MVC) is hij vanaf zijn zestiende actief, hij was daar bijna een decennium lang zelfs voorzitter van. 

Nog altijd is de Liempdenaar betrokken bij alle drie de verenigingen, al heet het koor tegenwoordig zanggroep Dississit en treedt het alleen nog op tijdens de feestdagen. Bestuursfuncties bij de judoclub en MVC heeft hij inmiddels neergelegd.

Desondanks blijft Dirk, zoals hij zichzelf noemt, een bezig baasje. Drie keer per week staat hij op de tatami (judomat): twee keer als (jeugd)trainer en één keer als sporter. Daarnaast is hij met regelmaat te vinden op het veld van MVC aan de Mijlstraat in Lennisheuvel. „Het vliegen is voor mij echt vrijheid. Dat kan ik doen wanneer ik wil. Bij judo ben je gebonden aan vaste momenten. Bovendien kost een les voorbereiden ook gewoon tijd. Dat beseffen veel mensen niet.”

Daarnaast werkt de Liempdenaar ook nog fulltime. „Dat doe ik overigens graag”, zegt hij lachend. Als kind droomde hij ervan vrachtwagenchauffeur te worden. ,,Maar ik wilde ook leren hoe ik die wagen kon maken als ik eens met stukken stond. Door een aantal fijne leraren en stagebegeleiders kwam ik uiteindelijk terecht in de techniek." 

Hij liep stage bij vrachtwagenfabrikant DAF in Eindhoven en is er niet meer weggegaan. Inmiddels is hij daar verantwoordelijk voor het onderhoud van machines. „Als een apparaat kapot gaat, vinden veel mensen dat irritant. Ik word vooral nieuwsgierig: waarom doet iets het niet meer?”

'Thuis kreeg ik het goede voorbeeld'

Het moge duidelijk zijn, de dagen van Dirk zijn goed gevuld. Hij haalt er naar eigen zeggen energie uit. ,,Er zijn nog zoveel meer leuke dingen om te doen in het leven, maar helaas, zoveel tijd heb ik niet", lacht Dirk. Wat dat betreft heeft hij een aardje naar zijn vaartje. Pa Henk richtte de Liempdse volleybalclub op, inmiddels onderdeel van de Liempdse Omnivereniging, en hielp mee aan de bouw van sporthal Pius X. „Mijn vader zei altijd: als je lid bent van een club, moet je je ook inzetten buiten het sporten. Die woorden heb ik altijd ter harte genomen.”

Dirk prijst zich gelukkig met de steun van zijn vrouw. „Toen de kinderen kwamen, heb ik het wat rustiger aan gedaan, al bleef ik wel actief in verschillende besturen. Nu de kinderen op eigen benen staan, pak ik weer meer op.” Zo zette hij in de coronaperiode Tough Ladies op, een trainingsgroep binnen de judoclub waarin (jonge) vrouwen werken aan weerbaarheid en zelfvertrouwen.

Vorig jaar behaalde hij zijn tweede dan in judo en rondde hij de opleiding tot instructeur valpreventie af bij de nationale bond. „Ik heb een jaar lang twee trajecten tegelijk gevolgd. Door een blessure vielen de examens ook nog eens in dezelfde week. Dat was pittig. Gelukkig heeft clubgenoot Collin van Dijk, die de opleiding ook volgde, me erdoorheen gesleept.” Dat is volgens Dirk ook een mooi voorbeeld van hoe het in een sportclub kan gaan. ,,Je staat voor elkaar klaar als het nodig is.

Het harde werken werpt inmiddels zijn vruchten af. Donderdag was de eerste les van het valpreventieprogramma, binnen Judoclub Liempde Vertrou(w)der Bewegen genoemd, een succes. Ondertussen gaan ook de jeugdtrainingen gewoon door.

'Ik heb kennis vergaard door mijn hobby's'

Dirk haalt veel voldoening uit het doorgeven van zijn kennis, zowel op zijn werk als bij de judoka’s en modelvliegers. „Ik heb nooit veel in de boeken gezeten, maar geleerd door te doen in mijn hobby's. Met vallen en opstaan, en bij judo is dat vrij letterlijk. Op deze manier iets voor een ander kunnen betekenen, maakt mijn leven mooier.”

Zijn inzet voor ‘zijn’ verenigingen houdt volgens hem het kind in zichzelf wakker. „Dat is belangrijk, want zo blijf je bewegen. Ik heb mezelf voorgenomen om niet vóór mijn tachtigste van de judomat te stappen. Ik denk dat ik dat wel haal...”