Vrije Tribune: samen volleyballen is grenzeloos

30 december 2025, 11:30 Esch

Door Xaveer van Lokven

Jan en Jet zijn twee teamgenoten bij JVC in Esch. Ze hebben namen die voor mij vanzelfsprekend en Hollands klinken. Toen ik tegenover Ali en Mohamed stond, spelers uit het AZC in Oss, merkte ik hoe snel ik geneigd was om verschil te zien. Andere namen, andere achtergrond. Maar zodra de bal tijdens een vriendschappelijke ontmoeting de lucht in ging gebeurde er iets anders.

We speelden gewoon. Fanatiek, lachend, soms tegen elkaar, soms met elkaar in gemixte teams. Ik voelde hoe snel afstand verdwijnt als je samen strijdt voor een punt, samen juicht. Het spel nam het over.

Na afloop zat ik tussen hen in. We kregen hapjes, deelden eten en gesprekken. In het Nederlands. Ze wilden Nederlands spreken. Ik realiseerde me hoe weinig ik eigenlijk weet van hun dagelijkse leven, terwijl ik wel bijna dagelijks in de media en door verhalen van anderen word geconfronteerd met misstanden en weerstand over de komst van deze mensen naar Nederland.

Ik ken vluchtelingen vooral van een afstand. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Leven met onzekerheid, proberen een nieuw bestaan op te bouwen in een land waar de weerstand steeds groter wordt. Weerstand die ik ook hoor in mijn eigen omgeving en die lang niet altijd gebaseerd is op feiten of echte ontmoetingen.

Bij volleybal snap ik iets wat we daarbuiten soms lijken te vergeten. Als regels het spel in de weg zitten, passen we ze aan. Zodat iedereen mee kan doen. En ik weet hoe groot het verschil is als iemand je aanmoedigt. Dan speel ik beter, vrijer, met meer plezier. En ik deel zelf net zo makkelijk een compliment uit, zonder erbij stil te staan.

Die avond zag ik hoe Jan, Jet, Ali en Mohamed samen speelden. Gelijkwaardig. Met respect. Dat beeld blijft bij me. Het laat me zien dat samen spelen echt grenzeloos is als ik bereid ben mijn eigen grenzen los te laten, duidelijke afspraken te maken over het spel en de ander aan te moedigen in plaats van op afstand te houden.