BOXTELAAR MAAKT ZWARE REIS VOOR GOEDE DOEL

’Roemenen hebben écht helemaal niks’

© 2008 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: De Boxtelse ondernemer Frank van den Braak (links) en zijn Poolse collega Lucasz Bulak reden onlangs gezamenlijk met een vrachtwagen duizenden kilometers naar het Roemeense plaatsje Bucu om een verzameling spullen aan de inwoners te overhandigen. Ze kwamen niet met lege handen thuis, want ze mochten een stokoude hooiwagen meenemen uit Roemenië. (Foto: Albert Stolwijk).

DOOR STEFAN LATIJNHOUWERS

Ondernemer Frank van den Braak (41) van Flora Rent Boxtel heeft een voldaan gevoel overgehouden aan zijn achtdaagse trip naar het Roemeense dorpje Bucu, nabij de Zwarte Zee. Een paar weken geleden vertrok hij samen met zijn in Nederland wonende Poolse collega-ondernemer Lucasz Bulak met een vrachtwagen vol spullen voor het goede doel. Ondanks alle tegenslagen waar hij onderweg mee te maken kreeg, weet Van den Braak één ding zeker: volgend jaar gaat hij weer, samen met zijn zoon Joey (12).

,,De armoede in Bucu en andere bergdorpjes bij de Zwarte Zee is ongelofelijk. Die mensen daar hebben echt helemaal niets; geen stroom, geen water en geen elektriciteit. Ze wonen in huizen van steen en klei en hebben nog niet zo lang geleden te maken gehad met een watersnoodramp, waardoor die huizen nog meer beschadigd zijn en een groot aantal zelfs weggespoeld zijn door het wassende water en de slechte kwaliteit van de bouw. Er is een heel klein winkeltje waar de ongeveer vijfhonderd inwoners van Bucu terecht kunnen om boodschappen te doen. Kinderen moeten heel ver lopen om naar school te gaan. De levensomstandigheden zijn erbarmelijk.”

ZWARE TRIP
Van den Braak is alweer een paar weken terug van zijn reis naar Roemenië, maar is nog steeds vol van de zware trip van in totaal zesduizend kilometer. ,,Vorig jaar ben ik ook in Bucu geweest, toen samen met Stichting De Helpende Hand uit Gilze die met vijf opleggers richting de plaats van bestemming reden. Ik reed achter dat konvooi aan met een busje en aanhanger, maar kon die opleggers nauwelijks bijhouden en werd tijdens de rit - 5.500 kilometer in vijf dagen – helemaal door elkaar gerammeld”, vertelt Van den Braak.

,,In Roemenië ligt in totaal maar 150 kilometer snelweg, terwijl het land vele malen groter is dan Nederland. Door die duizenden kilometers over die slechte wegen was mijn busje vorig jaar helemaal aan gort gereden, terwijl die opleggers daar veel beter op berekend zijn. Op die manier hulp bieden wilde ik niet meer, maar ik was heel erg onder de indruk geraakt van de armoede en heb na die eerste reis het hele jaar door spullen verzameld, waarbij ik hulp kreeg van familie, vrienden en bekenden en andere ondernemers hier op bedrijventerrein Ladonk die de rit naar Roemenië dit jaar sponsorden.”

EIGEN VRACHTWAGEN
Van den Braak koos er dit keer voor om samen met mede-chauffeur Lucasz op eigen initiatief naar Bucu te gaan, dit keer met zijn eigen vrachtwagen. ,,Ik was blij dat Lucasz mee kon gaan omdat het me niet verstandig leek om de hele rit alleen achter het stuur te zitten. Naast mijn eigen verzameling spullen, waaronder speelgoed, kleding, bedden en oude computers bestond het aanbod ook uit artikelen van Stichting De Helpende Hand, waaronder rolstoelen, fietsen en schoolmeubilair. Met die lading zijn we een paar weken geleden op een zaterdag naar Roemenië gereden.”

De rit naar Bucu ging niet bepaald over rozen. In totaal deden Van den Braak en zijn Poolse metgezel drie dagen over de ongeveer drieduizend kilometer naar Bucu. ,,Dinsdagavond laat kwamen we uiteindelijk aan in het dorpje, maar we hadden onderweg veel vertraging opgelopen. Bij de Roemeense grens lieten ze mij er niet door omdat ik alleen een kopie van een paspoort kon laten zien en het officiële document niet bij me had. Dat zorgde voor veel stress, uiteindelijk moest ik in totaal vierhonderd kilometer omrijden naar de Nederlandse ambassade in Boedapest om het probleem op te lossen. Daar werd ik uiteindelijk geholpen, hoewel het 4 mei was, dodenherdenking, en de ambassade eigenlijk dicht was.”

STEMPELS
Met een aantal indrukwekkende stempels op het kopie van zijn paspoort en gewichtige brieven van de ambassade rijker keerde Van den Braak terug bij de Roemeense grens. ,,Daar werden we eerst weer geweigerd omdat ze onze ’goedkope’ rommel uit Holland niet nodig hadden. ’De mensen zijn voorzien, ze hebben uw spullen niet nodig’, werd mij verteld. Pas toen twee oudere douanebeambten zich ermee gingen bemoeien en zeiden dat alles oké was, konden we uiteindelijk doorrijden met onze grote voorraad aan spullen.”

Maar toen Van den Braak, die rondreed met een vlag van het Rode Kruis als humanitair transport, na een lange reis over barslechte wegen eindelijk in Bucu arriveerde, kreeg hij met nog meer tegenslag te maken. ,,Toen we ’s avonds laat bij het gemeentehuis aankwamen waar we de lading zouden lossen, bleek dat de klep van de vrachtwagen niet openging. De volgende ochtend zijn drie monteurs in een garage ruim drie uur bezig geweest om het probleem te verhelpen. De kosten vielen heel erg mee: 2,50 euro. Vervolgens zijn we onze verzameling spullen gaan afleveren, die netjes en op een eerlijke manier verdeeld werd over de inwoners die verschrikkelijk blij waren met onze komst.”

De ’weldoeners’ uit Nederland werden in Bucu met open armen ontvangen en met alle egards behandeld door de plaatselijke burgemeester. ,,De mensen zijn zo dankbaar dat wij als westerlingen oog hebben voor hun situatie en hun willen helpen. Voor hun zijn wij inderdaad weldoeners uit Nederland. De inwoners stonden ons bij het vertrek met z’n allen uit te zwaaien. Toen we daar wegreden, voelde ik mee heel erg voldaan, al ben ik nog lang niet klaar daar. Ik weet dat de inwoners van Bucu nooit ons welvaartsniveau zullen bereiken, maar het is wel belangrijk dat zoveel mogelijk mensen weten dat in die contreien grote armoede heerst en dat er meer hulpverlening op gang zou moeten komen.”

GEK
Volgens de Boxtelse ondernemer wordt hij door vrienden en bekenden wel eens voor gek verklaard dat hij zich voor het tweede jaar op rij aan een verre en zware reis naar het Roemeense dorpje Bucu heeft gewaagd en volgend jaar toch weer terugkeert. ,,Ik snap die reacties wel, maar als je daar bent geweest en de ellende met eigen ogen gezien hebt, dan wil je niets liever dan die mensen helpen. Ik neem volgend jaar mijn zoon Joey mee, zodat hij ook kan zien dat er veel mensen zijn op deze wereld die het veel slechter hebben dan wij en het heel belangrijk is dat er iets gedaan wordt aan die armoede. Die les wil ik hem meegeven.”

© 2008 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Frank van den Braak (rechts) en Lucasz Bulak poseren voor de vrachtwagen waarmee ze een paar weken geleden naar het Roemeense dorpje Bucu reden. Rechts een aandenken aan de reis: een oude hooiwagen die het tweetal mee mocht nemen vanuit Bucu. (Foto: Albert Stolwijk).




20 mei

Print deze pagina

Terug