SIMEONSHOF VIERT GOUDEN JUBILEUM

'Het wij-gevoel is altijd gebleven'

© 2008 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Terwijl de bewoners van Simeonshof en de aanleunwoningen zich vermaken tijdens een kienmiddag schenkt vrijwilliger Frans de Laat koffie in voor zijn vrouw Sjan en medewerkster Elly van der Gouw (links). Ze halen herinneringen op aan het werk in het woonzorgcentrum. (Foto: Albert Stolwijk).

DOOR HENK VAN WEERT

Het Boxtelse woonzorgcentrum Simeonshof viert begin februari het vijftigjarig bestaan met een complete feestweek. In de zorg is veel veranderd en niet alleen door de nieuwbouw die twee jaar geleden in gebruik werd genomen. Elly van der Gouw, werkzaam als planner en praktijkopleider, en Frans en Sjan de Laat, al ruim twintig jaar actief als vrijwilligers weten dat als geen ander. ,,Maar het wij-gevoel is gebleven. Iedereen staat hier klaar voor de ander."

Elly (48) herinnert zich haar eerste werkdag in Simeonshof nog perfect. ,,Het is bijna dertig jaar geleden. Ik werd rondgeleid door zuster Marie-José Spijkers. Ik dacht: dat is een verpleegster. Tijdens mijn stage had ik gewerkt met religieuzen en dat was me niet zo best bevallen. En dat vertelde ik tegen Marie-José, die fijntjes antwoordde dat ze als religieuze was verbonden aan de Obreraz de la Cruz, in Boxtel beter bekend als de Spaanse zusters. Ik begon hier dus meteen met een minpuntje…"

De anekdote wordt in Simeonshof nog vaak aangehaald en leidt altijd tot vrolijkheid, vertelt Elly. ,,Typerend voor de sfeer in dit woonzorgcentrum. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en zijn er als het nodig is. Zowel op het werk als privé. Ondanks alle veranderingen, zowel in de zorg als door de nieuwbouw, is die onderlinge sfeer gelukkig gebleven."

SOOSAVONDEN
Het echtpaar De Laat knikt instemmend. Sjan: ,,We komen hier al ruim twintig jaar om vrijwilligerswerk te doen. We helpen bij het schenken van de koffie en tijdens ontspanningsavonden. Heel leuk om te doen, ik zou het niet willen missen." Haar man Frans, die net als zij 72 jaar is, vertelt dat ze voor het eerst in Simeonshof kwamen toen de ouders van Sjan – Jan en Hanneke van Diessen - er in 1985 gingen wonen.

,,Mijn schoonvader, toen ruim tachtig jaar oud maar nog heel vief, vroeg of we een keertje 's avonds wilden komen kaarten. Hij vond dat er weinig te beleven was in Simeonshof. Na afloop belde hij de toenmalige directeur Martien van Beurden met de mededeling dat wij wel bereid waren om regelmatig een soosavond te gaan organiseren. We wisten zelf nog van niets, maar toen Van Beurden belde, hebben we ermee ingestemd", vertelt Frans.

De ouders van Sjan vierden hun diamanten huwelijksfeest in Simeonshof, maar zijn inmiddels al lang overleden. Toch was dat geen reden voor het in Vught woonachtige echtpaar om met het vrijwilligerswerk in het Boxtelse woonzorgcentrum te stoppen. ,,Ik ben een echte Boxtelse en kom hier meer bekenden tegen dan in mijn woonplaats Vught. Het is heerlijk om met al die mensen een praatje te maken", glundert Sjan. Haar echtgenoot valt haar bij: ,,Ik kom oorspronkelijk uit Gemonde, maar kom hier in Boxtel ook steeds meer oude bekenden tegen."

Toen zo'n 25 jaar geleden de eerste vrijwilligers hun intrede deden in het zorgcomplex aan de Annastraat, werden die door Elly en haar collega's aanvankelijk een beetje argwanend ontvangen. ,,Cor van Drunen was destijds de eerste. We dachten dat die mensen ons alle leuke dingen uit handen zouden nemen die we met ouderen ondernamen. Dat was ook wel zo, maar we zagen al snel dat het een goede zaak was. We kunnen in de zorg al jaren niet meer zonder vrijwilligers. Ze zijn onmisbaar." Elly vertelt dat met name Mathieu Hendriks als activiteitenbegeleider in die beginjaren het vrijwilligerswerk promootte.

DANKBAARHEID
De dankbaarheid die zichtbaar afstraalt van de bewoners van Simeonshof geeft het drietal de meeste voldoening in het werk. ,,Het is zó fijn als je iets voor een ander kunt doen. Dat is niet met woorden te beschrijven.", vertelt Frans die dienstbaarheid al zijn hele leven hoog in het vaandel heeft staan. ,,Dat was al toen ik nog op psychiatrisch ziekenhuis Voorburg werkte als portier en in de bewakingsdienst en dat is altijd zo gebleven."

Dat er steeds meer taken bijkomen in Simeonshof vinden Frans en zijn vrouw niet erg. ,,We verzorgen tegenwoordig zelfs de presentatie tijdens ontspanningsavonden en ontvangen de gasten. Dat was vroeger ondenkbaar; dat was een taak van het personeel. Maar omdat bewoners gemiddeld steeds ouder worden en dus veel meer zorg behoeven, hebben de mensen die in dienst zijn van Zorggroep Elde steeds minder tijd om zich voor ontspanningsactiviteiten in te zetten."

Sjan vult aan: ,,Maar gelukkig steekt iedereen hier de handen uit de mouwen als er iets gedaan moet worden. Wat dat betreft is er geen onderscheid tussen personeel of vrijwilligers." Elly knikt: ,,Ondanks alle veranderingen is het wij-gevoel gebleven binnen de muren van Simeonshof. En dat is een groot goed."

LANGER ZELFSTANDIG
Op het moment dat Elly recht van school begon te werken als verzorgende, telde Simeonshof nog veel meer bewoners. Enkele jaren daarvoor, tijdens de verbouwing in 1977 was door een verbouwing het aantal tot 67 teruggebracht. Want bij de start in 1959 werd Simeonshof bevolkt door 93 gezonde 65-plussers. En tijdens de nieuwbouw enkele jaren geleden is het aantal kamers teruggebracht naar 41. ,,Het is nu eenmaal de trend dat ouderen steeds langer zelfstandig blijven wonen. Bovendien kun je pas in Simeonshof terecht als je iets mankeert; er is een medische indicatie nodig", vertelt Elly.

In die ontwikkeling dat ouderen langer zelfstandig blijven is ingespeeld bij de nieuwbouw. Want naast de 41 kamers van het verzorgingshuis zijn ook nieuwe aanleunwoningen gerealiseerd op het naastgelegen adres Annastraat 3. En eerder werden al de wooncomplexen Ten Brueckelen, Van Hornstaete, Maria van Dieststraat en Den Bongerd in gebruik genomen. Al met al 236 appartementen waar de bewoners aanspraak kunnen maken op de zorgverlening vanuit Simeonshof.

NIEUWBOUW
Elly is net als het echtpaar De Laat blij met de nieuwbouw maar het drietal erkent ook dat de dagelijkse praktijk uitwijst dat de indeling wel wat anders had gekund. ,,Het restaurant en het terras zijn nu aan de achterkant gesitueerd en hadden volgens mij beter aan de straat kunnen liggen. Daar is veel meer bedrijvigheid en dus ook meer te zien voor de bewoners", vindt Sjan. En als het over de appartementen van het bejaardenhuis zelf gaat, zegt Elly dat het onvoorstelbaar is dat de vensterbanken zo hoog zitten. ,,De bewoners moeten gaan staan om uit de raam te kunnen kijken. Daar is niet goed over nagedacht."

Maandag 2 februari vieren de bewoners en medewerkers van Simeonshof de naamdag van de heilige waar hun complex naar is vernoemd. Dat gebeurt jaarlijks, maar nu wordt extra uitgepakt. En het blijft niet bij die dag. De hele week staan festiviteiten op het programma. Brabants Centrum besteedt daar volgende week uitgebreid aandacht aan. Het is goed dat de mensen centraal staan bij de jubileumviering, vindt Elly. ,,Zij máken Simeonshof. En daarom is het ook zo fijn dat zowel personeelsleden als vrijwilligers hier erg honkvast zijn. Het is gewoon fijn in Simeonshof te zijn: we zijn er hier voor elkaar!"




22 januari

Print deze pagina

Terug