DRIKA SIEMERINK 100 JAAR

'Mijn geheim? Gewoon normaal leven'

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: ...DRIKA SIEMERINK...

Onlangs kreeg ze last van een infectie aan de luchtwegen en ging het even niet zo goed met haar gezondheid. Maar sinds een paar weken gaat het weer een stuk beter met Drika Siemerink-van de Langenberg uit Boxtel, die morgen, vrijdag 22 december haar honderdste verjaardag hoopt te vieren in zaal Dommelzicht in verpleeghuis Liduina. Ze wordt dan onder anderen gefeliciteerd door burgemeester Frank van Beers.

Hoewel ze redelijk snel vermoeid is en veel rust en slaapt, maakt Drika gezien haar vergevorderde leeftijd nog een redelijk fitte indruk. Het is vandaag dinsdag, drie dagen voor het grote feest dat vrijdag plaatsvindt. Buiten schijnt de zon en op haar kamer zijn zoon Jan Siemerink (65) en zijn echtgenote Mieke aanwezig om het woord te voeren als Drika er even niet uitkomt. Jan, het enige kind van Drika, vertelt dat zijn moeder sinds een jaar aan een rolstoel gekluisterd zit.

,,In 2002 heeft mijn moeder haar heup gebroken, maar daarna kon ze zich met behulp van een rollator nog redelijk voortbewegen.Vorig jaar heeft ze haar been gebroken, dat was een paar dagen voor haar 99ste verjaardag. Diezelfde dag zouden we in De Waag haar verjaardag gaan vieren, maar in plaats daarvan moest mijn moeder naar het ziekenhuis, waarna ze uiteindelijk hier in verpleeghuis Liduina terecht is gekomen. Ze mag niet meer steunen op het been en zit sindsdien in een rolstoel."

Drika accepteert gelaten dat haar gezondheid met het klimmen der jaren minder wordt. Lezen gaat niet meer zo goed en ook televisie kijken wordt lastiger. ,,Dat is nu eenmaal niet anders, maar zoals ik me nu voel ben ik tevreden en wil ik graag verder. Nee, een geheim heb ik niet. Ik heb altijd normaal geleefd en nooit gerookt of gedronken."

Drika is een geboren Boxtelse die op verschillende adressen woonde, waaronder 'op' Zandvliet, de Brugstraat, de Tongersestraat en na haar huwelijk met echtgenoot Jan Siemerink, die achttien jaar geleden is overleden, aan de Parallelweg-Noord, de Stationsstraat en in een aanleunwoning aan de Mgr. Bekkersstraat. ,,In die aanleunwoning heeft ze tot haar 99ste gewoond. Als ze haar been niet had gebroken, had ze er misschien nog langer kunnen wonen", zegt zoon Jan, die dagelijks op bezoek gaat bij zijn moeder in verpleeghuis Liduina.

,,Nee, ik kom niet op een vast tijdstip. Dat wisselt, maar moeder vindt dat ook prima. Ook als ik op vakantie ben en wat minder vaak langskom, redt ze zich uitstekend." Drika zelf is te spreken over de zorg in het verpleeghuis, net als over de twee dames die bij haar op de kamer slapen. ,,Ik heb geen klachten. Je moet je gewoon een beetje aanpassen", zegt ze nuchter. Jan en zijn vrouw Mieke vertellen dat het geen toeval is dat Drika zo'n respectabele leeftijd heeft bereikt, want waarschijnlijk zit het in de genen van de familieleden. Zo werd haar oudere zus 97 jaar, terwijl een van haar jongere zussen 95 jaar is. Mieke: ,,En haar moeder is 93 jaar oud geworden. Ze heeft het dus niet van een vreemde."

Jan vertelt dat Drika vroeger altijd ingeschakeld werd als er bij familieleden verzorging nodig was, bijvoorbeeld bij geboorten van kinderen of bij ziekte. Jan: ,,Mijn moeder was de aangewezen persoon die in dat soort gevallen hulp kwam bieden. Ze fungeerde eigenlijk als kraamhulp en huishoudelijke hulp binnen de familie, maar daarnaast was ze bijvoorbeeld ook in de weer bij de buren van haar ouders die dertien kinderen hadden. Nu zou je dat mantelzorg noemen, maar die term bestond toen nog niet. Ze heeft altijd klaargestaan voor anderen. Bij Mieke en mij kwam ze later ook vaak de boel schoonmaken en strijken, dat deed ze gewoon", aldus Jan. ,,In tegenstelling tot wat je vaak hoort over kinderen die het enige kind zijn, ben ik niet verwend. Integendeel, ik werd vrij strak opgevoed. Dat gebeurde streng, maar rechtvaardig."

Jan vertelt dat Drika's goedheid haar ooit haar baan kostte. Jan: ,,Ze werkte destijds bij wasserij Van Oerle als strijkster. Toen een familielid uit Tilburg stervende was, ging ze daar een paar dagen aan de slag en kon ze niet op haar werk komen. Ze hoefde daarna niet meer terug te komen en was haar baan kwijt. Zo ging dat in die tijd."

Drika luistert af en toe mee naar de verhalen die haar zoon en schoondochter Mieke vertellen over haar leven en knikt zo nu en dan instemmend. Komende vrijdagmiddag is het zover en viert ze haar honderdste verjaardag met zestig tot zeventig gasten, waaronder burgemeester Van Beers. Deze mijlpaal wil ze graag gaan vieren, vandaar dat er alles aan gedaan wordt om Drika zoveel mogelijk te laten genieten.

Jan: ,,Normaal gesproken is moeder in de ochtend op haar best, maar vrijdag is het de bedoeling dat ze wat langer in bed blijft, zodat ze 's middags tijdens het feest niet te vermoeid is. Toen ze laatst ziek werd, had ik even mijn twijfels maar gelukkig gaat het de laatste weken een stuk beter met haar gezondheid en kan ze het feest gewoon meemaken."




21 december 2006

Print deze pagina

Terug