BOXTELSE FAMILIE VERHOEVEN GAAT EMIGREREN

'Kiezen voor nieuw geluk in AustraliŽ'

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: De familie Verhoeven maakt zich op voor emigratie naar AustraliŽ. Van links naar rechts Alice, Mexi, Frans en Jesse.

Op het dressoir ligt het boek 'Emigreren kun je leren'. Ernaast een studiegids om rijlessen te nemen in Queensland. En vrijdag stond zaal Duinoord in Helvoirt in het teken van hun afscheid. Woensdag 20 september trekken Frans (40), Alice (38), Jesse (8) en Mexi (5) voor het laatste de deur dicht van hun woning aan de Looakker in Boxtel en stappen ze in het vliegtuig naar Brisbane in AustraliŽ. ,,Vooral de opa's en oma's vinden het heel erg dat we gaan emigreren."

Het is een weloverwogen besluit. Frans en Alice zijn niet over een nacht ijs gegaan bij hun keuze om de zo vertrouwde woonomgeving van de wijk Munsel te verruilen voor de onbekende grote stad Brisbane, dicht bij de Steenbokskeerkring aan de oostkust van AustraliŽ, op een plek waar een subtropisch klimaat heerst en de zon meestal schijnt. Al sinds 2003 speelden ze met de gedachte om Nederland te verlaten.

,,Ik zie deze stap vooral als een avontuur", verklaart Frans de keuze om huis en haard te verlaten en naar de andere kant van de wereld te verkassen. Alice heeft diepere motieven. ,,Ik baal van het weer in Nederland, waar de zomers te kort zijn, de winter te lang duren en het veel te veel regent." Maar er zijn meer redenen om te emigreren. ,,Ik vind de Nederlandse mentaliteit slecht en erger me dood aan al die mensen die zo'n kort lontje hebben en snel agressief worden. Toen ik me erop betrapte dat ik ook zo werd, vond ik dat het tijd werd voor iets anders."

In december 2003 reisden Frans en Alice met hun jonge kinderen voor een lange vakantie naar AustraliŽ. ,,We gingen kijken of dat land ook ons zou kunnen bevallen", vertelt Alice. ,,We hebben onszelf allerlei vragen voorgelegd. Zouden we hier kunnen aarden? Vinden we de mensen en de omgeving leuk? Is het gevoel goed?" De vragen werden met ja beantwoord, het leek de familie Verhoeven een uitdaging om de biezen te pakken en in het voorjaar van 2004 werd een professioneel bureau in de arm genomen waarmee de emigratie werd voorbereid.

METSELAAR
Emigreren is geen onbekend fenomeen in huize Verhoeven. In 1958 emigreerde Alice's moeder als jong meisje vanuit Boxtel naar AustraliŽ, samen met haar acht broers en zussen en de ouders. ,,Iedereen kent het verhaal van de familie Lorist", knikt de Boxtelse. ,,Na drieŽneenhalf jaar keerden ze terug omdat ze niet zo goed konden aarden. Mijn opa miste het koor, het toneel en de kienavonden."

Meer familieleden waagden de overstap en slaagden wel; een nichtje in Brisbane biedt binnenkort enkele weken onderdak aan de familie Verhoeven. ,,We hebben nog geen huis daar, dus we trekken tijdelijk in bij familie", stelt Frans, die erop rekent snel werk te kunnen vinden. ,,Ik ben metselaar en in Queensland is een groot tekort aan vakbekwame bouwvakkers."

Het viel evenwel niet mee om alle papieren te krijgen voor de emigratie. Tal van tests en procedures moesten doorlopen worden alvorens de autoriteiten down under het groene licht gaven. Zo moest Frans diploma's laten zien, brieven van oude werkgevers overleggen waarin lovend werd gesproken over zijn kwaliteiten en aantonen dat hij de Engelse taal voldoende beheerst. ,,Vergeet bovendien niet dat ik een bewijs van goed gedrag moest inleveren. Met een strafblad kom je er beslist niet in."

AFTELLEN
Een week voor het echte afscheid is het aftellen in het huis aan de Looakker begonnen. Daags voordat Frans, Alice, Jesse en Mexi in het vliegtuig stappen, rijdt een grote zeecontainer voor waarin alle meubels worden opgeslagen. Na een vaartocht van zes tot zeven weken zal een schip de container afleveren in de haven van Brisbane. ,,We nemen niet alles mee hoor", zegt Alice. ,,Veel elektrische apparaten blijven in Nederland, net als de auto, de fietsen en de motor."

Op weg naar AustraliŽ probeert het gezin Verhoeven het rustige levenstempo van de AustraliŽrs al over te nemen. In plaats van rechtstreeks naar de nieuwe woonplek te reizen, laten ze zich eerst een kleine week verwennen in een luxe resort in Singapore. ,,Ik vind dat we dat verdiend hebben", grinnikt Frans. Pas op 27 september zetten ze voet op Australische bodem en is het verwerven van een belastingkaartje en een kaartje voor de ziektekostenverzekering de eerste prioriteit.

,,Daarna gaan we meteen een gesprek aan op een private school waar we onze kinderen naartoe willen sturen", vervolgt Alice. Ook moet een uniform voor beide kinderen worden aangeschaft. De schoolperiode van Jesse en Mexi start pas op 9 oktober, tot die tijd is het vakantie en kiezen ook de Verhoevens voor een weekje vakantie. Langzaam maar zeker zullen ze zich op de huizenmarkt gaan begeven.

AFSCHEID
Afgelopen weekeinde organiseerden Frans en Alice voor alle familieleden, vrienden en bekenden een 'emigratiefeestje' in Duinoord te Helvoirt. Het werd een afscheid dat, ondanks alle Brabantse gezelligheid, tal van emotionele momenten had. ,,Je neemt afscheid van mensen waarvan je weet dat je ze misschien nooit meer zult zien", knikt Frans als hij vooral de oudere familieleden in gedachten neemt.

Alice vult aan dat vooral de wederzijdse opa's en oma's grote moeite hebben met de emigratie. ,,Ze vinden het heel erg", zegt ze zachtjes. ,,Het liefst zou ik ze alle vier meenemen. Gelukkig gaan we niet echt de wereld uit, ook al is AustraliŽ heel ver weg. In Brisbane is een vliegveld en ze kunnen komen als ze willen." Frans verwacht dat contacten via e-mail, msn en webcam zullen bijdragen aan het behoud van de contacten.

,,We emigreren niet omdat we iets tekort komen in Nederland", zegt de Boxtelaar. ,,We vinden dat we nu de kans moeten grijpen om in AustraliŽ nieuw geluk te vinden. Natuurlijk weten we dat we heel veel mensen verdriet doen, maar we willen ook ons eigen geluk nastreven. Dat moment is nu gekomen, we willen niet nog tien jaar blijven dromen en later spijt krijgen omdat we de kans niet genomen hebben."

De emigratie van het Boxtelse gezin is niet onopgemerkt gebleven. De NOS heeft ze gevraagd mee te werken aan een documentaire die later dit jaar wordt uitgezonden in het kader van vier eeuwen betrekkingen tussen Nederland en AustraliŽ. Inmiddels zijn de eerste opnamen gemaakt en ook in AustraliŽ moeten de Verhoevens filmbeelden maken die in de documentaire gebruikt zullen worden. Frans: ,,Ik denk dat het ons heel goed gaat bevallen. Of we twijfels hebben? Nee, we staan helemaal achter onze beslissing. Alleen door deze stap te zetten kunnen we erachter komen of we zullen slagen. En de kinderen? Ach, die zijn jong en flexibel en zullen het Engels heel snel oppikken. Ik denk dat wij in een mum van tijd Engelse les van Jesse en Mexi krijgen."




14 september 2006

Print deze pagina

Terug