DROOMREIS MANON VLASSAK VIEL IN DUIGEN

’Indonesië leuk voor vakantie, niet om les te geven’

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Aan haar reis van slechts drie weken heeft Manon Vlassak twee fotoboeken vol herinneringen overgehouden. ,,En ik heb nog niet eens alle foto’s laten uitprinten.”

Ze had er maanden naar uitgekeken: drie maanden lang lesgeven op een basisschool in Indonesië. Maar voordat een derde van haar stage voorbij was zat pabo-studente Manon Vlassak alweer thuis in Boxtel. Heimwee naar het Nederlandse onderwijs maakte een langer verblijf in Zuidoost-Azië onmogelijk. ,,Toch was dit een ervaring die ik niet had willen missen.”

Op één dag na duurde Vlassaks stage drie weken. ,,Door die korte tijd leek het meer op een vakantie”, blikt de Boxtelse terug op haar droomreis. Toch heeft ze tijdens haar verblijf in Manado, op het eiland Sulawesi, wel wat als lerares kunnen betekenen. ,,Het werken met de kinderen was erg leuk”, vertelt ze. De Boxtelse gaf iedere dag les. ,,Tijdens mijn eerste dag voor de klas heb ik de kinderen uitgelegd waar Nederland en Indonesië liggen op de wereldbol”, laat Vlassak aan de hand van een tweetal fotoboeken zien. ,,Daarnaast gaf ik daar tekenles en Engels.”

Dat deed ze telkens voor klassen van vijftig kinderen. ,,Ik bereidde daar per dag telkens één les voor en gaf die achtereenvolgens aan de groepen drie tot en met acht.” Ze maakte indruk op de kinderen. ,,Niet alleen qua lesstof maar met name vanwege mijn uiterlijk”, lacht Vlassak. ,,Ze vroegen of ik vanwege mijn huiskleur een albino was. Ze hadden daar kennelijk nog niet vaak blanke mensen gezien.”

Het doel van Vlassak was om met haar laatste stage naar Indonesië haar schooltijd op een onvergetelijke manier af te sluiten. Het liep allemaal heel anders. Dat ze binnen drie weken terugkeerde naar Nederland had te maken met drie redenen. Ze raakte ziek, ze kreeg een aanbod om haar stage af te maken bij De Speelman in Boxtel, waar ze voor haar reis naar Zuidoost-Azië ook al werkte, én het Indonesische onderwijssysteem lag haar niet. ,,Hier in Nederland mag je als kind best een foutje maken in de les, om ervan te leren. In Indonesië helemaal niet. Als je de planken zag waarmee de kinderen geslagen werden... Ik wist uiteraard van tevoren dat het gebeurde. Ik was er op voorbereid, maar dat was echt mijn ding niet.”

Ze herinnert zich dat ze in het begin een les achter in de klas observeerde. ,,Een meisje maakte toen een rekenfout op het bord en vervolgens werd ze geslagen. Ik kon wel door de grond zakken op dat moment. Vervolgens keek heel de klas naar mij en medestagiaire Patty, om te zien hoe wij daarop reageerden.” Vlassak praatte vaak met haar collega-leerkrachten over hun manier van lesgeven. ,,Ze kijken in Indonesië best wel op tegen het Europese onderwijs”, is Vlassak opgevallen. ,,Maar hun eigen manier van lesgeven geven ze er niet voor op.”

BLIK VERRUIMD
De Boxtelse bestempelt haar stage achteraf als leerzaam. ,,Ik heb het onderwijs daar gezien en geproefd en ik weet nu dat dit is wat ik niet wil”, legt ze uit. Ze vindt het niet erg om die conclusie te trekken. ,,Ik heb nu goed gemerkt dat het pedagogisch klimaat voor de kinderen heel belangrijk is, dat ze zich in de klas op hun gemak voelen.” Ze zucht. ,,Indonesië is een leuk land om op vakantie te gaan, maar niet om onderwijs te geven.”

Heeft ze het gevoel dat ze in die drie weken toch wat heeft kunnen betekenen voor de kinderen in Indonesië? Vlassak: ,,Nee, dat helaas niet. Ik gaf wel op mijn eigen speelse manier les. Daar kreeg ik superenthousiaste reacties op, maar je kunt de manier waarop ze daar onderwijs geven toch niet veranderen. Vorige stagiaires hebben dat ook meegemaakt. Als je weg bent vallen ze toch weer terug in hun gebruikelijke systeem.”

Toen ze daarom van De Speelman in Boxtel, waar ze voor haar Indonesiëtrip al stage liep, het aanbod kreeg om daar haar stage af te maken was de keuze snel gemaakt. ,,Toen stapte ik direct op het vliegtuig terug naar Nederland. Op De Speelman kon ik namelijk mijn eindstage afmaken op een manier zoals ik het wilde. Op een donderdag kwam ik terug in Nederland en de maandag daarna stond ik daar alweer voor de klas. De kinderen reageerden erg enthousiast dat ik terug was en wilden allemaal weten hoe het in Indonesië was geweest.”

SPECIAAL ONDERWIJS
Veel mensen in haar directe omgeving reageerden stomverbaasd dat Vlassak al uit Indonesië terugkeerde voordat een derde van haar stage erop zat. ,,Ze hadden het niet van me verwacht”, vertelt de Boxtelse. ,,Maar ik vind het geen dramatisch verhaal. Ik heb in Indonesië heel veel ervaringen opgedaan die ik tijdens een stage in Nederland nooit had kunnen meemaken. Ik ben me daar bewust geworden van wat ik wel en niet wil doen als lerares. Het idee van back to basic in een andere cultuur heeft mijn blik verruimd.”

Inmiddels is Vlassak afgestudeerd aan de pabo. Ze heeft per 1 september een baan bij ’Int Corenvelt’ in Veghel. ,,Dat orthopedagogisch dagcentrum werkt samen met een school voor moeilijk lerende kinderen”, legt ze uit. ,,,Daar ga ik speciaal onderwijs geven aan heel zorgintensieve kinderen met gedrags- en ontwikkelingsstoornissen. Nu werk ik daar ook al, tijdens de weekenden en de schoolvakanties.” Het is werk dat echt bij Vlassak past. ,,Tijdens mijn diploma-uitreiking op de pabo werd ook gezegd dat ik een echte speciaal onderwijsjuf ben.”




27 juli 2006

Print deze pagina

Terug