VRIJWILLIGERSWERK IN INDIA GEEFT PERSOONLIJKE VERRIJKING

'Ik schaam me als we in Nederland mopperen'

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Saskia van Liebergen is vorige week teruggekeerd uit India. Als aandenken liet ze een hennatatoeage op de palm van haar hand aanbrengen.

In twintig aflevering hield Saskia van Liebergen de lezers van Brabants Centrum de voorbij maanden op de hoogte van wat zij zoal meemaakte in Valpari, een klein dorpje in de buurt van Hyderabat. ,,Ik ben gewend geraakt aan het Indiase leven. Nu ik weer in Nederland ben, besef ik pas hoe anders het daar is", vertelt de Boxtelse daags nadat ze op Eindhoven Airport is teruggekeerd van haar reis.

,,De contacten met de mensen in India hebben me veranderd. Het was best moeilijk om de bewoners van Valpari achter te laten. Je bent nooit klaar om te helpen, het is er zó armoedig. Maar desondanks zijn de mensen er gelukkig. Heel opmerkelijk!"

Nadat ze haar vwo-diploma had behaald besloot Saskia vorig jaar via de Schotse organisatie Project Trust vrijwilligerswerk te gaan doen. ,,Het is mijn ontwikkeling enorm ten goede gekomen. Een persoonlijke verrijking, een ervaring die me een beter mens heeft gemaakt", blikt Saskia terug.

Het cultuurverschil tussen India en Nederland is groot. ,,Ik vind het moeilijk om aan te geven waarin dat verschil het best tot uiting komt. Misschien juist het meest in kleine dingen. In India liep ik binnenshuis altijd op slippers en eenmaal thuis draag ik weer de schoenen die ik ook op straat draag. Dat voelt vies, maar ja, in India is het dan ook erg smerig op straat..."

GEEN TERRASJES
Als schooljuf viel het Saskia op hoe graag de kinderen willen leren. ,,De jeugd is blij dat ze naar school mag. Verder verschillen de kinderen daar en hier niet veel; in plaats van onze voetbalhelden hebben ze daar cricketidolen. En ze hebben ook hun eigen tv-persoonlijkheden. Voor de rest hebben ze in India dezelfde dromen als hier; rijk worden, mensen helpen. En wat opvalt is de grote dosis humor."

Saskia hoopt dat haar lessen ertoe bijgedragen hebben de dat kinderen van Valpari beter Engels zijn gaan spreken. ,,Sinds de Britten zijn vertrokken uit India is de ontwikkeling van de Engelse taal stil blijven staan. De Indiërs spreken een hele eigen, wat verouderd soort Engels. Dat leidde soms tot komische situaties omdat we elkaar niet goed begrepen."

Met uitzondering van de eerste dag heeft Saskia geen heimwee gehad. ,,Natuurlijk had ik wel eens een rotdag. Door me steeds voor te houden dat ik alles uit mijn reis wil halen wat erin zat, heb ik me door wat mindere perioden gesleept. Wat ik gemist heb is de Nederlandse gezelligheid. Fijn met wat vriendinnen een terrasje pikken was er niet bij. In India kennen ze niet eens terrassen; ze hebben geen tijd voor gezelligheid..."

OP KAMERS
De familie van Saskia heeft leuke reacties gekregen op haar columns in deze krant waarin ze haar belevenissen neerpende. ,,Als ik erop terugkijk, besef ik dat ik vooral heb geschreven over mijn uitstapjes en vakanties. Het lesgeven was op een gegeven moment natuurlijk ook heel normaal geworden. Echt vakantie heb ik er overigens niet gevierd. Met uitzondering van één week die ik samen met Sally, de ander vrijwilligster van Project Trust in Valpari, aan het strand heb doorgebracht. We hebben wel heel veel bekeken op momenten dat we niet voor de klas stonden. Het was eigenlijk een jaar van constant leren. Ik heb er dagboeken van vol geschreven."

Wie denkt dat Saskia na haar terugkeer uit India toe is aan een lekkere lange vakantie heeft het mis. ,,We gaan een paar daagjes met het gezin naar Friesland en nog een weekje naar Zwitserland. Maar het meest kijk ik uit naar het studentenleven. Ik heb al een kamer in Utrecht, waar ik algemene sociale wetenschappen ga studeren. Een brede opleiding waarin mijn ervaringen die in India opgedaan heb beslist van pas zullen komen. Ik ben de vele sponsors die de reis mogelijk hebben gemaakt dan ook erg dankbaar."

Saskia droomt ervan ooit nog eens een opnieuw aan een vrijwilligersproject als dat van Project Trust mee te doen ,,Of het dan opnieuw India wordt? Ik weet het niet. Maar de contacten die ik er heb opgedaan wil ik zeker blijven onderhouden. Ik ga zeker schrijven met de mensen die ik in Valpari heb leren kennen."

BOOSDOENERS
De indrukken die Saskia heeft opgedaan zijn ontelbaar. ,,Het is moeilijk aan te geven wat me het meest heeft geïmponeerd. Het tempelfestival waarbij mensen helemaal in trance raken en met blote voeten over hete kolen lopen? Of de spirituele badceremonie in de heilige rivier, waarin lijken dreven? Ik weet het niet, je maakt zoveel mee..." De armoede, de open riolen, de ellende die Saskia zag, zorgde ervoor dat ze heel anders tegen het leven aankijkt dan voorheen. ,,Ik schaam me als we in Nederland mopperen..."

De Indiërs vonden het overigens maar vreemd dat een jonge Hollandse meid bijna een jaar lang vrijwilligerswerk kwam doen. Lachend: ,,Mijn ouders waren in hun ogen grote boosdoeners. Wie laat hun dochter nu zo lang van huis gaan? Het was erg moeilijk om de plaatselijke bevolking ervan te overtuigen dat ik het zelf wilde."

Door het verblijf van tien en een halve maand in India is de Boxtelse volgens eigen zeggen steviger in haar schoenen komen te staan. ,,Ik ben er als een beter mens uitgekomen en besef dat je alles uit het leven moet halen wat erin zit. Ik weet het: het klinkt als een cliché, maar het is écht waar.

Foto's van Saskia's verblijf in India zijn te zien via de website www.saskiavanliebergen.waarbenjij.nu.




20 juli 2006

Print deze pagina

Terug