LEO VAN DONGEN (80) NEEMT AFSCHEID VAN HUISWERKKLAS

'Niet alleen schoolmeester, maar vooral begeleider'

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Leo van Dongen is vrijdag 16 juni voor het laatst actief als begeleider van de huiswerkklas van het Jacob-Roelandslyceum. Op de foto is hij druk bezig met de leerlingen Oscar van Hasselt, Bart Jakobs en Tjeu Schellekens (van links naar rechts).

Hij wil het moment dat hij het overwicht verliest over de leerlingen van de huiswerkklas graag vr zijn. Bovendien gaat zijn gehoor achteruit en heeft hij last van andere fysieke ongemakken. ,,Dan voel je toch dat je ouder wordt", lacht Leo van Dongen (80) uit Boxtel, die van 1972 tot 1990 actief was als docent Nederlands op de Bracbant-Havo. Sinds 1987 is hij begeleider van de huiswerkklas op de Bracbant-Havo en de laatste jaren bij het Jacob-Roelandslyceum. ,,Het liefste was ik nog een tijdje doorgegaan", zegt Van Dongen, die morgen, vrijdag 16 juni, zijn laatste werkdag beleeft als huiswerkbegeleider.

Van Dongen, die een paar jaar geleden een koninklijke onderscheiding ontving en benoemd werd tot lid in de Orde van Oranje Nassau, is geen onbekende in het Boxtelse. Naast zijn werk in het onderwijs kennen veel mensen hem van zijn rol als de profeet Danil in de Heilig Bloedprocessie en wellicht ook van het vrijwilligerswerk bij verpleeghuis Lindenlust. De meeste mensen in de regio Boxtel kennen hem echter als docent Nederlands of als begeleider van de huiswerkklas.

In die laatste rol konden de leerlingen ten allen tijde op zijn kennis en ervaring rekenen. Behalve als het ging om ingewikkelde wis- of natuurkundige vragen, want de kwaliteiten van 'meneer Van Dongen', zoals de meeste Boxtelaren hem kennen, liggen met name op het gebied van talen. Op het Instituut voor Doven in Sint-Michielsgestel, waar hij in 1949 aan de slag ging, verdiepte hij zich in logopedie, pedagogie en de hele ontwikkeling van taalkunde en spraak.

,,Ik heb op verschillende plaatsen gewerkt", vertelt Van Dongen, die geboren werd in Rotterdam. ,,In 1944, tijdens de hongerwinter, had ik al mijn eigen klas op een lagere school in Schiedam. Verder heb ik ook in steden als Nijmegen, Vlaardingen, Rotterdam en Amsterdam gewerkt. Nu hebben ze het over te grote klassen, nou ik zal je vertellen: toen ik in Amsterdam op een lagere school werkte had ik 58 van die schoffies in de klas zitten. Ja, dat is mijn recordaantal leerlingen."

SOLLICITEREN
Van Dongen trouwde met een Brabantse die moeite had om in hun toenmalige woonplaats Rotterdam te aarden. Van Dongen solliciteerde daarop naar een baan op de Bracbant-Havo in Boxtel en bleek met zijn brede onderwijservaring en de nodige diploma's een prima kandidaat voor het vak Nederlands. Tot 1990 oefende hij dat beroep uit, waarna hij zich nog jarenlang verdienstelijk maakte als begeleider van de huiswerkklas. ,,Voor mij is dit geen werk, maar meer een hobby", zegt Van Dongen.

,,Ik doe het ongeveer twintig uur in de week. Het mooiste aan dit werk vind ik het persoonlijk contact met de leerlingen, waarvan sommigen autistisch of dyslectisch zijn of ADHD hebben. Als je iets aan ze uitlegt of duidelijk maakt en ze pikken het vervolgens goed op in de les of tijdens een proefwerk, dan beleef ik daar zelf ook veel vreugde aan. Dat is de kick van mijn werk. Ik voel me niet alleen schoolmeester, maar vooral begeleider. Als er iets aan de hand is met de kinderen of in hun omgeving wat gebeurd is, wil ik daar graag met ze over praten."

Vanaf volgende week en volgend schooljaar moeten de leerlingen van de huiswerkklas het vertrouwde gezicht van Van Dongen missen. Dat zal voor velen wennen worden omdat hij bijna niet meer weg te denken lijkt in de rol als huiswerkbegeleider. Van Dongen zal er na al die jaren ook zelf aan moeten wennen.

,,Ergens doet het wel pijn om te stoppen. Het liefste was ik doorgegaan, maar het is beter om er nu een punt achter te zetten. Vroeger had ik alles in de gaten, maar dat wordt nu minder. Ik zal het contact met de leerlingen zeker missen en daarnaast heb ik ook een heel prettige band met mijn collega's. Als er iets te vieren is op school, bijvoorbeeld een jubileum van een leraar, zal ik zeker van de partij zijn", aldus Van Dongen, die na zijn afscheid zeker niet in een zwart gat zal vallen.

,,Ik heb straks eindelijk tijd om de tuin onkruidvrij te maken, te fietsen en het huis op te ruimen. Daarnaast kijk ik graag naar vogels en wil ik veel tijd aan mijn kleinkind gaan besteden. De leerlingen die ik onder mijn hoede heb gehad, zal ik zeker nog wel eens tegenkomen in het dorp."

Dat de leerlingen in de loop der jaren ook gehecht zijn geraakt aan Van Dongen blijkt uit een kaart die hij ontving van n van de kinderen uit de huiswerkklas. ,,Daarop had die jongen geschreven dat hij mij zal gaan missen, terwijl zijn ouders mij toewensten dat ik van mijn verlate pensioen ga genieten. Zo'n gebaar vind ik prachtig. Dat doet me echt heel erg goed."




15 juni 2006

Print deze pagina

Terug