MARCO BRESSERS OP DE PLANKEN MET EIGEN MUZIEKTHEATER

Muzcirart: speelhoek van iemand die niet kan kiezen

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Na twintig jaar te hebben gewerkt voor een schoenenfabriek in zijn geboorteplaats Best, besloot Boxtelaar Marco Bressers zijn hart te volgen en richtte hij zijn eigen muziektheater op.

Boxtelaar Marco Bressers (37) verzorgt morgen, vrijdag 20 januari de eerste voorstelling van zijn muziektheater Muzcirart. 'De rand van de waanzin' is de titel waarmee hij optreedt in café Sint-Marten aan de Markt in Oirschot. Een langgekoesterde droom gaat daarmee in vervulling.

Na twintig jaar te hebben gewerkt voor een schoenenfabriek in zijn geboorteplaats Best, besloot Bressers zijn hart te volgen en richtte hij zijn eigen muziektheater op. ,,Al jaren maakte ik muziek in kroegen en zaaltjes, maar was als muzikant toe aan iets anders. Iets waar ik meer van mezelf in kwijt kon. Uiteindelijk is daar de voorstelling 'De rand van de waanzin' uitgerold."

Als kleine jongen kon Bressers niet kiezen. Hij tekende graag, maar ook teksten schrijven en daar muziek bij bedenken en dat dan weer opnemen. ,,En had je dan wat liedjes klaar dan werd het tijd voor een optreden. Decors ontwerpen, lichteffecten, juiste kleding uitzoeken, dansje oefenen enzovoort. Allemaal theater. Achter mijn eigen slaapkamerdeur, mijn eigen veilige gesloten slaapkamerdeur. En daar bleef het ook!", vertelt Bressers.

KIEZEN
Voetballen was ook een passie van de Boxtelaar. ,,Net als elke kleine voetballer dacht ik dat Ajax of Barcelona serieuze opties zouden worden in de toekomst. En verdorie, het ging me best goed af als middenvoor bij de jeugdafdeling van de voetbalclub in mijn geboorteplaats Best. Dat de aandacht van mijn omgeving meer uit ging naar sport dan naar cultuur, speelde ook een belangrijke rol in de besluitvorming. Wat te doen met mijn leven? En het gevoel een keuze te 'moeten' maken dat zat er diep in: 'je kunt niet alles tegelijk' was een veel gehoorde uitspraak bij ons thuis."

Bressers, die inmiddels zes jaar in Boxtel woont, was geobsedeerd door Johan Cruijff, voor hem de enige speler die tegelijk geweldig kon voetballen, dansen en theater maken. ,,De gedachte aan dit fenomeen stelde me gerust. Mijn gevoel voor de cultuurkant hoefde niet voorgoed verdrongen te zijn door de keuze voor het voetbal."

De overstap van het jeugd- naar het seniorenvoetbal maakte echter snel een einde aan het idyllisch beeld dat Bresser voor ogen had. ,,Op het groene podium van de zondagamateurs werd koelbloedig en uiterst hardhandig afgerekend met zogenaamde theatervoetballers oftewel 'mietjes'. Een dikke zwarte streep ging door mijn voetbaldroom. Een keuze minder, maar nog genoeg achter de hand. Inmiddels 'kind af' droeg ik met zere schouders het pak der volwassenheid. Serieuze shit!"

Werk zoeken en vinden, relaties, een toekomstplaatje met vette vraagtekens. Ineens leken keuzes voor Bressers gemaakt te worden, in plaats van door hem. ,,Voor het eerst voelde ik echt verzet in me en het hielp me over een grens. Al wist ik dan nog niet wat ik wel wilde, in ieder geval werd duidelijk wat ik níet wilde. En als mensen in verzet gaan dan moet iedereen dat horen of zien."

VOELEN
Nog steeds onder invloed van het 'je kunt niet alles tegelijk' koos hij voor het schilderen als uiting van onvrede. Zware thema’s, heftig geschilderd maar weinig effect op omgeving en maatschappij. ,,Nee, ik moest duidelijker worden in mijn uiting. Woorden en zinnen om keihard de confrontatie te zoeken: een boek moest er komen. Zo'n boek als van Tolstoi, Dostojevski of Kafka. Geen uitgever die het zag zitten toen het af was en mijn omgeving hield niet zo van lezen..."

Bressers' oude gitaar werd ingezet als 'voelende en vrezende' laatste troef om protestliederen te laten horen waardoor de mensen niet langer om hem heen zouden kunnen. ,,Een avondje praten met een scepticus over mijn muzikale kwaliteiten heeft veel duidelijkheid gebracht in mijn leven. Niet zozeer door zijn woorden, maar meer door de bewustwording van wat ik eigenlijk zelf zei: toen het een welles of nietes spel was geworden of ik wel een echte muzikant was. Ik speel en ik zing. Dus hoe je er ook over denkt: ik voel me een echte muzikant!”

Wat Bressers zo trof was de oprechtheid van het gevoel achter zijn eigen woorden. ,,Je bent niet iemand doordat je goed verkoopt of hoe succesvol je bent. Maar je bent iemand zodra je het oprecht voelt dát je het bent. Voor mij ging er een wereld open. Alles was dus mogelijk! Kiezen bleek ook ineens makkelijker dan ooit. Het ging voortaan niet meer om kiezen tussen bepaalde dingen maar eerder vóór bepaalde dingen. En ik koos voor muziek en schilderen, schrijven, dansen, ontwerpen, warmte, vrienden, dromen, fantasieën werkelijk maken! Kortom, het Muzcirart Theater was geboren. Althans... tussen de oren."

EIGEN GEZICHT
Bressers heeft Muzcirart Theater inmiddels een gezicht gegeven. Hij hoopt dat de naam als een lopend vuurtje zal rondgaan. ,,Het geeft me nu al het gevoel dat ik graag wilde. Het gevoel van het kleine, rondtrekkende circus uit vroeger tijden. Weliswaar zonder levende dieren of clowns, maar als een muziektheater met een grote liefde voor kunst in al zijn uitingen!"

In 'De rand van de waanzin' plaatst Bressers vraagtekens bij veel van wat door anderen als realiteit wordt aanvaard. Dat doet hij met behulp van striptekeningen, foto's, humor en veel muziek. De eerste voorstelling van Muzcirart Theater begint morgen in Oirschot om 21.00 uur. De toegangsprijs bedraagt vijf euro.




19 januari 2006

Print deze pagina

Terug