WIJKVERPLEEGKUNDIGE GERRY MEIJS UIT BOXTEL

'Mensen zijn blij als je komt'

© 2006 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Gerry Meijs is de hoge werkdruk en de toenemende bureaucratie in de thuiszorg beu.

Een non op een brommer en in een witte leren jas was dé inspiratiebron voor Gerry Meijs (53) om wijkverpleegkundige te worden. Thuis in Moergestel, waar haar moeder acht kinderen moest opvoeden, was ze onder de indruk van de rust en de duidelijkheid die de zuster uitstraalde. Meijs neemt deze week na 28 jaar afscheid als wijkverpleegkundige bij thuiszorgorganisatie Vivent en gaat werken als oppas in een Boxtels gezin. ,,Het werk vind ik nog steeds hartstikke leuk, maar ik heb veel moeite met de hoge werkdruk, de bureaucratie en de voortdurende wisselingen in het management."

'Dat wil ik ook!'. Zoiets moet Meijs destijds in haar geboortedorp uitgeroepen hebben toen ze als kind zag welke invloed de wijkverpleegkundige had op haar moeder. Al op jonge leeftijd stond vast dat ze als wijkverpleegkundige aan de slag zou willen gaan. En het gebeurde. In juni 1978 trad Meijs in dienst bij het Wit-Gele Kruis in Boxtel, dat destijds ook nog bekend stond als de Dr. Hoek's Vereniging. ,,Het sollicitatiegesprek waarvoor ik door het bestuur werd uitgenodigd vond plaats in de huiskamer van de familie Van Hooft", herinnert Meijs zich.

De Boxtelse werd aangenomen en ging aan de slag als allround wijkverpleegkundige. Dat betekende bezoeken afleggen aan inwoners die behoefte hebben aan zorg, maar ook meedraaien met de spreekuren in het gebouw aan de Jan Kruijsenstraat. ,,De huisbezoeken ga ik het meest missen", zegt Meijs. ,,Bij mensen thuis komen is zo ontzettend leuk. Je bent altijd te gast en mensen zijn blij als je komt. Het is de grote verscheidenheid aan mensen die ik door de jaren heen heb ontmoet die zo leuk is."

De ontmoetingen met allochtone inwoners, die door de jaren heen steeds vaker voorkwamen, waren bijzonder. ,,De mensen zijn ontzettend gastvrij. Ik heb heel wat zoete thee en koekjes voorgeschoteld gekregen." Meijs roemt de vaak vlotte manier waarop allochtonen erin slaagden de structuur van de lokale gezondheidszorg te doorgronden. ,,Gelukkig wisten de mensen ons heel snel te vinden. Het is belangrijk als mensen goed op de hoogte zijn van de gezondheidszorg."

Als wijkverpleegkundige had Meijs vrijwel altijd de wijk Boxtel-Oost onder haar hoede. Ze bezocht mensen die diabetesprikken moesten krijgen of gewassen moesten worden. Ook het verbinden van wonden, het verzorgen van sondevoeding en het geven van instructies behoorden tot haar takenpakket. In de Jan Kruijsenstraat en later bij gezondheidscentrum De Vier Kwartieren draaide de Boxtelse mee in het consultatiebureau en tijdens de andere spreekuren. ,,In 1994 moesten we een keuze maken tussen de verpleging van volwassenen of de jeugdgezondheidszorg. Omdat ik de verpleging van volwassenen nogal zwaar vond, koos ik voor de jeugd. Het was een grote uitdaging, er was nog veel te leren. De keuze bood me de kans om me meer in onderwerpen te verdiepen en minder allround bezig te zijn."

Sinds die keuze was Meijs als wijkverpleegkundige vooral op pad om bezoekjes af te leggen aan jonge gezinnen. ,,Vooral de gesprekken met gezinnen waar de kraamzorg is afgelopen zijn heel belangrijk", stelt Meijs. ,,Het is veelal de eerste kennismaking met de thuiszorg en het is belangrijk om uit te leggen hoe het consultatiebureau werkt. Maar er waren ook veel bezoeken aan gezinnen waar kinderen extra zorg nodig hebben, bijvoorbeeld als het gaat om te vroeg geboren kindjes of huilbaby's." Tijdens de diensten in het consultatiebureau gaf Meijs naar eigen zeggen ontelbare vaccinaties aan baby's en peuters. Verder gaf ze voorlichting over voeding en veiligheid. Ook verzorgde de Boxtelse cursussen voor aanstaande ouders en ouders met peuters, waarbij onderwerpen als eten, slapen en zindelijkheid veelal centraal stonden.

,,Een goed gesprek met mensen is heel belangrijk", vindt de wijkverpleegkundige. ,,Als je een goed contact opbouwt met de ouders, weet je zeker dat ze later heel graag naar je toe komen met vragen en onzekerheden. Het is als wijkverpleegkundige belangrijk dat je ouders het gevoel kunt geven dat ze zelf veel weten en kunnen. Het gaat niet om het dwangmatig opleggen van allerlei tips en instructies, maar om het bevestigen van hetgeen ouders goed doen. Dan zie je ze groeien!"

Meijs stopt als wijkverpleegkundige omdat ze niet kan wennen aan de toenemende bureaucratie en de verzakelijking in de zorg. ,,Ik ben nog heel dienend opgeleid. Nu moet je heel zakelijk zijn. Dat hoeft niet altijd slecht te zijn, maar in veel gevallen gaat het te ver. Voor sommige mensen is het gewoon heel moeilijk om hun eigen zorgbehoefte te bepalen en is een extra steuntje in de rug nodig. Maar daarvoor krijg je geen tijd. En als je extra tijd in mensen investeert, moet je dat op allerlei formulieren verantwoorden. Daar heb ik het heel moeilijk mee."




19 januari 2006

Print deze pagina

Terug