INDRUKWEKKEND AFSCHEID VAN CHRISTIAN, LISETTE, REMCO EN SANNE HEIJMANS

’Heel veel mensen stonden stil, echt stil’

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: De mist gaf de aankomst van de lijkwagens bij de kerk een stemmige, trieste aanblik.

Zeven dagen na de verwoestende brand in de woning aan de Stationsstraat, hebben familieleden, vrienden en bekenden afscheid genomen van Christian, Lisette, Remco en Sanne Heijmans. In een meer dan overvolle Heilig Hartkerk werd op indrukwekkende wijze de laatste eer bewezen aan vier jonge mensen die enkele dagen voor het sinterklaasfeest het leven verloren bij een brand in hun woning boven café De Kom. ,,Boxtel zal de datum 3 december 2005 nooit meer vergeten.”

De banken en stoelen in de Heilig Hartkerk zijn tot op de laatste plaats bezet. Laatkomers vinden een staanplaats achter in de kerk, anderen wijken uit naar de Angelaschool waar de uitvaartmis wordt vertoond op beeldschermen. Verspreid over de kerk waken acht Rode Kruis-medewerkers; ze zijn voorbereid op mensen die overmand door emotie en verdriet instorten. Ruim een uur voor aanvang van de mis is de kerk al bijna vol, de stilte overheerst. Bij binnenkomst het portret van Christian, Lisette, Remco en Sanne, met in het midden een handafdruk van Karlijn, de tweejarige peuter die door haar vader uit de vlammenzee werd gered.

,,Karlijn leeft gelukkig nog”, zegt emeritus pastoor Jo de Jong die in ’zijn’ Heilig Hartparochie zoveel liefde en geluk mocht delen met het gezin Heijmans. Hij trouwde Christian en Lisette en doopte de kinderen – Sanne in augustus. ,,Karlijn is te klein om te begrijpen met welke leegte ze verder moet in dit leven”, vervolgt De Jong. Het meisje ontbreekt in de mis, maar is aanwezig in een lieflijk bloemboeketje, het is een ’teken van haar nabijheid’. Op het misboekje twee handafdrukjes. De Jong: ,,Ze steekt haar handjes uit naar ons allen.”

In de mis domineren de verhalen over het leven van het jonge gezin, dat werd weggerukt uit het leven. Met gedichten, korte vertellingen en verhalen worden herinneringen opgehaald aan de ondernemingslust van Christian, de avonturen van Lisette, de humor van Remco en de innemende lach van baby Sanne. Dappere neefjes en nichtjes brengen een laatste groet, leggen knuffels en speelgoed bij de twee kleine kisten en beloven goed te zullen zijn voor Karlijn. ,,Wij hopen dat ze groot mag groeien voor een gelukkige toekomst.”

Pastoor De Jong raakt gevoelige snaren als hij de verbijstering van de familie, de vrienden en bekenden en eigenlijk de hele Boxtelse gemeenschap onder woorden tracht te brengen. ,,Ik weet niet wat ik zeggen moet”, zegt hij bij het begin van zijn overweging. ,,Niemand kan het vatten, hoe kunnen we woorden van troost vinden als we ons zo hulpeloos voelen.” De Jong roemt de ondernemingslust van het echtpaar Heijmans, dat niet alleen voor café De Kom leefde, maar zo intens gelukkig was met de drie kinderen. ,,Heel veel mensen stonden stil, echt stil bij de plek van de ramp. Boxtel zal de datum 3 december 2005 nooit meer vergeten.”

AANGESLAGEN
Burgemeester Jan van Homelen voert het woord namens familieleden, inwoners en verenigingen die het woord zouden willen voeren. Zichtbaar geroerd door de ramp beschrijft Van Homelen dat de Boxtelse samenleving diep ontroerd is en na een periode van hoop en vrees afscheid moet nemen van vier jonge mensen. ,,We zijn aangeslagen door wat er gebeurd is, onze gedachten gaan uit naar de families Heijmans en Schoonens... En naar Karlijn.” De burgemeester vertelt over de toewijding van het echtpaar voor het cafébedrijf, is lovend over de toewijding voor de samenleving en omschrijft café De Kom als een 'sfeervolle, traditionele en gastvrije thuishaven’ voor zeer velen in Boxtel. Van Homelen: ,,Een gelukkig gezinsleven is verwoest, toekomst is veranderd in verleden, verwachting wordt diep verdriet. Het dragen van dit verlies vraagt tijd, liefdevolle zorg en begrip van familie maar ook van onze samenleving.”

Onder meer omlijst door koorzang, klarinetmuziek, een smartlap over de zevende hemel en ’Angie’ van de Rolling Stones maken de kerkgangers als het ware een reis door het leven van het gezin Heijmans, dat op 3 december zo abrupt tot stilstand kwam. Terecht wordt aan het slot van de uitvaart opgemerkt dat niet alle toekomst verleden is geworden; Karlijn heeft een toekomst voor zich. De oproep klinkt om bijdrage te geven aan de stichting die is opgericht om het meisje een steun in de rug te geven. Achter in de kerk kunnen collectebussen gevuld worden.

HARMONIE
Als de klanken van de klanken van ’Angie’ wegebben en de vier kisten door familieleden plechtig naar buiten worden gedragen, klinkt stemmige blaasmuziek. Boxtel’s Harmonie, een van de verenigingen die al zo lang thuis is in De Kom, verzorgt een indrukwekkend optreden met de vertolking van 'Le chant des anges' en 'Salve Regina'. De vaandrig laat uit eerbied zijn met een rouwwimpel getooide clubvlag zakken.

De muzikanten leverden de avond tevoren hun aandeel aan de avondwake, waarvoor nagenoeg alle plaatsen in de Heilig Hartkerk bezet werden. Met het lezen van gedichten en speciale bezinningsteksten bereidden de nabestaanden en betrokkenen zich voor op het definitieve afscheid. Het blazersensemble vertolkte gepassioneerd 'Stay with me till the morning' (Vicky Brown), 'I don't know how to love him' (uit Jesus Christ Superstar van Andrew Lloyd Webber), 'Passie' (Clouseau) en het op de klassieke leest van 'Donna nobis pacem' geschoeide 'Give us peace' (Ted Huggens).

In een winters landschap, met dwarrelende mistdruppeltjes, maakt de rouwstoet zich klaar voor een laatste rit langs De Kom. Onder politie-escorte gaat het richting het café waar Christian en Lisette met hun kinderen met veel toewijding werkten en leefden. In beslotenheid nemen familieleden en vrienden op de begraafplaats Munsel afscheid van hun dierbaren. Deze keer geen massaliteit, geen media-aandacht, maar de intimiteit en de ruimte voor een laatste groet...




15 december 2005

Print deze pagina

Terug