FONS EN PIM VAN GROENINGEN ZESTIG JAAR GETROUWD

’Met z’n allen in een Kever
naar Vorarlberg’

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: ...FONS EN PIM VAN GROENINGEN...

Meer dan 27 jaar geleden zette Fons van Groeningen (93) een punt achter zijn rijke loopbaan als huisarts. Met zijn echtgenote Pim (86), met wie hij gisteren precies zestig jaar getrouwd was, runde hij niet alleen een drukke praktijk, maar droeg hij ook zorg voor een razend druk gezin met vijftien kinderen. De monumentale dokterswoning aan de Stationsstraat heeft al lange tijd geen patiënten meer gezien, maar op veel plaatsen hangt nog de sfeer van vroeger. Zelfs de bordjes ’wachtkamer’ en ’behandelkamer’ hangen er nog...

Fons en Pim van Groeningen zijn intens dankbaar voor het feit dat ze hun zestigste trouwdag nog mogen meemaken. Maar de ouderdom komt met gebreken en vooral Pim is niet meer zo mobiel. Noodgedwongen brengt ze veel tijd in bed door en dat is de reden dat ze met haar echtgenoot overweegt naar een woning in zorgcentrum Molenweide te verhuizen. ,,Dat zal een hele stap zijn”, blikt Fons van Groeningen vooruit. ,,We wonen hier sinds 1948 toen ik de praktijk van dokter Van Rooij overnam. Hier zijn alle kinderen opgegroeid. Gelukkig is het een monument en zal het huis niet zo maar verdwijnen.”

In de week waarin ze zestig jaar zijn getrouwd – voor de wet op 15 september en voor de kerk op 21 september – komen herinneringen boven aan de dag waarop ze elkaar het jawoord gaven. ,,We hebben al heel veel herinneringen opgehaald aan onze bruiloft. Deze week heb ik zelfs nog iemand aan de lijn gehad die er toen bij was. Ja, dat zijn er niet veel meer die dat nog kunnen zeggen”, zegt Fons van Groeningen.

Hij ontmoette zijn vrouw in Breda waar hij na zijn studie medicijnen in Amsterdam assistent was bij een chirurg. ,,Niet alleen woonden we in Breda tegenover elkaar en zaten we in een zelfde clubje, ook hebben we wel eens samen met de chirurg een operatie gedaan.” Lachend: ,,Tja, de een ontmoet zijn vrouw in de danstent, de ander boven een patiënt onder narcose.”

Terwijl Fons van Groeningen zijn studie voltooide, besloot zijn echtgenote het laatste examen niet meer te doen. Maar omdat ze op medisch gebied uitgebreid geschoold was, was ze een rots in de branding in de dorpspraktijk die haar man in 1948 in Boxtel overnam. Daarnaast was ze eerst en vooral moeder van de vijftien kinderen die in het huis aan de Stationsstraat werden grootgebracht. ,,Omdat ik het altijd heel erg druk had met de praktijk speelde moeder een grote rol in de opvoeding”, vertelt Fons van Groeningen. ,,Gelukkig kon ze heel goed organiseren en regelen. En zeker, er heerste in huis best een streng regime, maar ik geloof niet dat de kinderen dat nog met zich meedragen.”

REIZEN
Terugkijkend op zestig huwelijksjaren bewaart het echtpaar Van Groeningen de mooiste herinneringen aan de jaarlijkse reizen en vakanties. Die werden deels gemaakt met de kinderen, maar ook met z'n tweetjes; de kinderen bleven dan thuis bij zuster Wijffels. ,,Omdat niet alle kinderen in de auto pasten, namen we alleen de oudsten mee. Dan gebeurde het wel eens dat we met z’n allen in een Kever naar Vorarlberg reden. Wij voorin, zes kinderen op de achterbank en de bagage op het dak.” Zodra de jongere kinderen ouder waren (en de oudere jeugd niet meer meeging) waren zij aan de beurt.

Samen met zijn echtgenote maakte Fons van Groeningen prachtige reizen door Europa en Noord-Afrika. Dat waren goed voorbereide reizen die in het teken stonden van geschiedenis, architectuur en kunst. Prachtige reisbeschrijvingen, compleet met zelfgemaakte foto’s van hem en aantekeningen van haar, sieren de boekenkast. Alle boeken zijn ingebonden door de zusters Norbertinessen van Oosterhout. ,,Meteen als we terugkwamen gingen we de vakanties herkauwen”, grinnikt Fons van Groeningen. ,,Ik dook in de donkere kamer om fotoafdrukken te maken, Pim benutte de winteravonden voor uitvoerige reisbeschrijvingen.” Hij toont prachtige boeken van reizen naar Griekenland en Umbrië.

De vakanties vormden een welkome afwisseling in een drukbezet leven waarin zelfs de pakjesavond of het kerstdiner niet ongestoord verliepen omdat plotseling een kind ter wereld gebracht moest worden. Veel huisartsen deden in die jaren de bevallingen zelf en Van Groeningen heeft honderden bevallingen gedaan. Tijden veranderen. ,,Het is jammer dat het echte huisartsenberoep verandert”, zegt hij. ,,Vroeger was je nog echt een familiearts en deelde je lief en leed met de mensen. Helaas is dat vandaag de dag anders nu overal van die groepspraktijken zijn ontstaan.”

ONTSPANNING
Ondanks het drukke bestaan was er voldoende tijd voor ontspanning. Met echtgenote Pim had de Boxtelse huisarts vanaf de vroege jaren vijftig een abonnement op de concerten van Het Brabants Orkest. In de vrije uren gaf hij les aan verpleegsters in het ziekenhuis op Duinendaal. Zijn vrouw stond mee aan de wieg van het Katholiek Vrouwengilde, zat in diverse schoolbesturen en was verbonden aan het bestuur van zorgcentrum Emmaus. Het organiseren van feestjes met Sinterklaas en Kerstmis, het schrijven van toneelstukken, wandkleden maken en Engelse geschiedenis waren andere hobby’s van Pim van Groeningen. ,,Zonder hobby’s kun je het werk niet van je afzetten”, meent haar echtgenoot.

Zelf houdt Van Groeningen zich bezig met lezen; hij is een echte boekenwurm die niet alleen twee dagbladen per dag verslindt, maar veel leest over architectuur. Via bladen als Arts en Auto houdt zich op de hoogte van zijn vroegere vakgebied. En met zijn opvolger Peter van der Ven, die later dit jaar afscheid neemt, discussieert hij over de invoering van het nieuwe zorgstelsel. ,,Leuk hè, dat ik het afscheid van mijn opvolger nog meemaak!”




22 september 2005

Print deze pagina

Terug