TONEELGROEP SPEELT ZESDE THEATERWANDELTRAJECT

BOXtheater maakt indruk met 'Spiegelingen'

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Het publiek volgt, zittend onder een boom, nauwgezet de verrichtingen van actrice Marie-Jeanne van Zon (links). Zij speelt de hoofdrol in het stuk 'Een simpele dag' van de Boxtelse toneelgroep BOXtheater; een van de vier korte voorstellingen die deel uitmaken van het theaterwandeltraject Spiegelingen dat dinsdag in première ging.

Mooie locaties, prachtige muziek, fraaie belichting en vooral indrukwekkende voorstellingen gelardeerd met vaak knappe dialogen en een vleugje humor. BOXtheater speelt deze en volgende week acht keer het theaterwandeltraject Spiegelingen. Het is de zesde keer dat de toneelgroep uit Boxtel uitpakt met een programma waarbij het publiek in groepen verschillende plekken in en om het centrum aandoet om getuige te zijn van korte toneelstukken. Honderd mensen bezochten dinsdag 13 september de première van het theaterwandeltraject. Een impressie...

Het theaterwandeltraject van BOXtheater trok de afgelopen vijf jaar veel publiek en ook deze keer zijn alle voorstellingen nagenoeg uitverkocht. Dat is niet vreemd, omdat de toneelgroep er keer op keer in slaagt om voor de dag te komen met een programma van hoog niveau. De route die de toneelgroep deze keer had uitgezet, leidde het publiek langs vier bijzondere locaties, veelal in de buitenlucht.

Twee voorstellingen werden opgevoerd bij de rivier de Dommel, één in een tuin van een huis aan de Prins Hendrikstraat en één in een woonkamer van een woning aan de Molenstraat. De bezoekers verzamelden zich in Café Rembrandt aan de Rechterstraat om van daaruit, met de route in de hand, te wandelen naar de diverse speelplekken.

Elke groep was voorzien van een kleur. De 'rode groep' bestond uit ongeveer twintig bezoekers en toog voor de eerste wandeling richting de Prins Hendrikstraat. Daar werden de bezoekers opgehaald voor de eerste voorstelling 'Een simpele dag' onder regie van Joke Hendriks, geschreven door Gerda Dendooven en gespeeld door Marie-Jeanne van Zon en Tijn de Haan.

Het stuk, dat werd opgevoerd in een tuin, gaat over een meisje. Ze speelt aan de rand van het bos en vindt een koffer, waar een brief bij ligt. Ze moet proberen om de koffer naar de andere kant van het bos te krijgen en is niet bang voor de gevaren die haar bedreigen, want haar nieuwsgierigheid wint het van de angst. Onderweg komt ze het bloemenkind tegen, de struikenman en de wolf. Als de struikenman te dichtbij komt, dreigt ze hem te slaan waarop hij zich keer op keer terugtrekt.

Het meisje vraagt zich onderweg af hoe het zit met de ongewone beloning en met de bijzondere, mooie en spannende avonturen die tussen de bomen op haar liggen te wachten. Ze is naïef en kent geen angst, maar het publiek weet wel beter. Als ze de wolf ontmoet wordt ze toch bang, want hij gaat haar voorstellen aan 'de angst'.

Ze moet haar ogen dicht doen en als de wolf zich aan haar probeert te vergrijpen, bijt ze van zich af en vervolgt daarna haar weg. De wolf verdwijnt gedesillusioneerd van het 'toneel'. Als ze terugkeert aan de rand van het bos vraagt ze zich af waar de ongewone beloning is gebleven. 'Ik dacht dat het een simpele dag zou worden, maar dat was het weer niet', is de eindconclusie.

OOGAPPEL
De tweede voorstelling 'Oogappel' van regisseur Jeroen Wijnen, op een plek aan de Dommel, opent met prachtige muziek terwijl de rivier fraai uitgelicht is. Het geheel zorgt voor een mysterieuze, bijna sprookjesachtige sfeer. Aan de overkant van het water gooit een man een pop in het water. Dan komt een vrouw te voorschijn, die zich naar het publiek wendt en vertelt dat de man haar vader is. Ze kijkt naar een tafereel uit haar jeugd. Zij is het die als jong meisje keer op keer, aan een touw gebonden, door haar vader in het water wordt gegooid en pas na lange tijd weer eruit gevist wordt.

,,Zo ging het elke zomer”, laat de vrouw het publiek weten. De vrouw is na de begrafenis van haar vader teruggekeerd naar het ouderlijk huis, waar ze probeert inzicht te krijgen in gebeurtenissen die in haar jeugd plaatsvonden. Als meisje wist ze niet beter, nu kijkt ze met afgrijzen naar deze ingrijpende gebeurtenissen uit haar jeugd. ,,Tijdens de begrafenis werd gezegd dat mijn vader zijn leven heeft gewijd aan zijn gezin, maar ik weet wel beter. Hij noemde mij zijn oogappel”, zegt de vrouw.

Steeds als de man zijn broodmagere en vederlichte dochter uit het water vist, strijkt hij haar haren nat en kust hij het meisje om haar vervolgens weer terug te gooien. ,,Drie keer ademhalen en dan kan ik weer”, zegt het meisje. Haar moeder slaat het tafereel gade, maar is te bang om in te grijpen. De man kan niet stoppen, maar moet doorgaan met het luguber spelletje omdat hij zich niet kan bedwingen. Totdat het bijna fout gaat… Na afloop van de tweede voorstelling bleek dat het publiek had genoten van de voorstelling. ,,Dit was prachtig en wat een mooie locatie. Erg indrukwekkend en ontroerend”, zei een van de bezoekers.

REGENJASSEN
Ook de derde voorstelling bracht de groep naar een plek aan de Dommel. Getooid met regenjassen bekeken de bezoekers het stuk 'Kustlijn' van auteur Ank Mooren en regisseur Jeanine Lomans. Het publiek keek naar een man in een boot met een merkwaardig zeil, waarmee hij steeds de lachers op zijn hand krijgt. ,,Ik hou van raar”, zegt hij als een visser er een opmerking over maakt.

De man in de boot drijft boven zijn geboorteplek in Boxtel, waar de grote overstroming alles heeft overspoeld. Verbittert hunkert hij naar de verdronken wereld van zijn jeugd. 'Kustlijn' gaat over een plek in het hoofd van mensen versus een plek op aarde waar men zich thuis voelt. Mensen voelen zich ontheemd door veranderingen en kunnen daar niet mee omgaan. Verlangens en beperkingen houden hen in een (zelfgekozen) keurslijf, is de teneur van het verhaal.

Zijn vrouw snapt niet dat de man de hele dag maar in zijn bootje zit. ,,Hij zit vast en probeert dichter bij zijn wortels te komen”, schampert de vrouw tegen de visser aan de overkant van de rivier. ,,Ik zit helemaal niet vast”, antwoordt de man in de boot. ,,Ik ben gehecht aan mijn geboortegrond. Die zit hier onder het water. Het water zorgt ervoor dat alles beneden blijft zoals het was. Niemand kan mijn geboortegrond innemen en niemand kan het verkwanselen.”

Kitty en Kees Vriends uit Helmond lieten na afloop van de derde voorstelling weten onder de indruk te zijn van het theaterwandeltraject. ,,Ik had niet verwacht dat het zo’n professioneel programma zou zijn”, aldus Kitty Vriends. ,,De hele entourage is prachtig, mede door de belichting en de prachtige muziek. We zijn toneelliefhebbers, maar het is de eerste keer dat we het theaterwandeltraject bezoeken. De volgende keer komen we zeker terug.”

DRUKBEZET MAN
De vierde voorstelling vond plaats in de woonkamer van een woning aan de Molenstraat. In 'Waterspeelt' onder regie van Lieke Faber krijgt een drukbezet man (gespeeld door Max Hopstaken) noodgedwongen de tijd om na te denken over zijn leven. Wat gebeurt er met hem als hij alleen met zijn gedachten wordt achtergelaten? Drie vrouwen (Trudy van Mil, Karin Nievelstein en Carolien van de Sande – red.) bestoken de man met adviezen, confronteren hem met zichzelf, houden hem een spiegel voor en laten hem niet met rust.

De man, die op het punt staat te trouwen, erkent uiteindelijk dat hij bang is en dat hij genoeg heeft van het jachtige leven. Dat gebeurt nadat de drie vrouwen hem tegelijkertijd luidkeels toeschreeuwen. De man trekt zijn nette pak uit, loopt in zijn short en hemd naar buiten en geeft hij aan dat hij maar één ding wil. ,,Zeilen wil ik”, zegt de man, die op zoek is naar complete vrijheid en weg wil van de drukke wereld waarin hij verkeert.

Opnieuw toonde de amateurtoneelgroep BOXtheater aan in staat te zijn tot het maken van professionele, perfect uitgevoerde voorstellingen. Hoewel het de zesde keer is dat het theaterwandeltraject gehouden wordt, blijkt de formule nog steeds niet uitgewerkt zijn. Integendeel. Het blijkt nog steeds een gouden greep, waarmee het Boxtelse toneelgezelschap nog jaren vooruit kan.




15 september 2005

Print deze pagina

Terug