OORKONDE VAN VERDIENSTE HOOGTEPUNT FESTIVITEITEN

Warm afscheid Esch voor Witte Zusters

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: De Witte Zusters kregen de vendelgroet bij hun afscheid van Esch.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Na ruim 110 jaar is de tijd van gaan voor de missiezusters van Onze Lieve Vrouw van Afrika in Esch gekomen. Ze verhuizen onder meer naar Boxtel. Dat is nodig, omdat huize Sancta Monica, waar de zusters jarenlang gewoond hebben, niet meer aan de veiligheidseisen voldoet. Zondag 6 maart deed Esch de zusters uitgeleide...

Het afscheid begint stijlvol, met tromgeroffel. Uiteraard wordt het afscheidsfeest van de Witte Zusters ingeluid met een heilige mis in de Sint-Willibrorduskerk in Esch. Het Sint-Willibrordusgilde luistert deze mis op. De zusters, die plaats hebben genomen in de voorste kerkbanken, krijgen van deken Richard Niessen en diaken Peter Broeders vele dankwoorden te horen voor al het werk dat zij hebben verzet en hun belang voor de Essche gemeenschap.

,,We zitten hier met gemengde gevoelens”, zo legt Niessen uit. ,,We moeten afscheid van jullie nemen, maar we zijn erg blij met alles wat jullie vanuit Esch hebben ondernomen.” Broeders vult aan: ,,Afscheid maakt weemoedig, maar we zijn dankbaar voor alles wat jullie voor dit dorp hebben betekend.”

De hele mis zit vol dankbetuigingen aan de zusters. Zowel in de preek, de voorbeden als de mededelingen worden de werkzaamheden van de Witte Zusters aangehaald. Na de mis worden de zusters onder begeleiding van het gilde naar dorpshuis De Es begeleid. Daar wordt het afscheidsfeest voortgezet. Maar niet voordat het gilde de zusters de vendelgroet heeft gebracht. De nonnen kijken ademloos toe hoe de vendelzwaaier diverse trucs met zijn vlag uithaalt. Een hartelijk applaus met indianengehuil valt de man ten deel als hij zijn opdracht heeft voltooid.

DANKWOORDEN
Binnen blijken meer dan honderd mensen samengekomen om de Witte Zusters feestelijk uit te zwaaien. De zusters krijgen fraaie dankwoorden te horen van burgemeester Frans Ronnes en vice-voorzitter Henk Bindels van het parochiebestuur. Ronnes krijgt de lachers op zijn hand als hij in zijn betoog spreekt van de transformatie die de zusters hebben doorgemaakt van ’Godsgewijde maagden tot Godsgewaagde meiden’.

De pret slaat om in bewondering als Ronnes aan het einde van zijn toespraak duidelijk maakt dat de gemeente Haaren de Witte Zusters de gemeentelijke oorkonde voor bijzondere verdiensten toekent. Dit vanwege de hulp die de zusters vanuit Esch hebben geboden aan weeskinderen en vrouwen in nood in de gehele wereld. Ronnes: ,,Wij vonden het gepast om de zusters bij dit afscheid die oorkonde te geven omdat wij als college vinden dat zij heel veel betekend hebben voor mensen die in nood zitten. Ze hebben deze oorkonde dubbel en dwars verdiend.”

Ronnes vindt het jammer dat de zusters weggaan uit Esch, maar kan het wel begrijpen. ,,Ze worden ouder, ze zijn steeds minder zelfredzaam. Huize Sancta Monica voldoet inmiddels niet meer aan wat ze nodig hebben. In die zin is het goed voor de zusters dat ze weggaan, maar ik vind het jammer voor onze gemeenschap. Maar ja, als je weet dat er geen jonge mensen mee bijkomen is dit een logisch gevolg.”

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Burgemeester Frans Ronnes van Haaren (links) overhandigt de oorkonde van verdienste aan moeder-overste An van den Oudenrijn van de Witte Zusters in Esch (midden) en regionaal-overste Tiny Hölscher (rechts).

GEMIS
Diaken Peter Broeders ziet het vertrek van de Witte Zusters uit Esch als een flink gemis. ,,Ik vind het heel jammer. De zusters gaven na hun terugkeer uit Afrika in onze dorpsgemeenschap met een heel concreet dienstpatroon Afrika handen en voeten aan het evangelie. We gaan ze missen. In de parochie, in het dorp. Absoluut.”

Toch ziet ook de diaken de verhuizing als een logische stap. ,,Dit is de loop van de geschiedenis. De Witte Zusters hebben ontzettend veel gedaan in Afrika, hier in Esch hadden ze een klooster waar ze terugkeerden na hun Afrikaanse tijd. Het werk in Afrika is goeddeels overgedragen aan de Afrikanen zelf. De kloostergemeenschap groeit hier dus niet meer. Op enige termijn zouden ze hier in Esch toch verdwijnen. Het gaat nu helaas veel sneller omdat de veiligheidsvoorzieningen in het klooster niet dusdanig waren dat ze daar nog veel langer konden blijven.”

Na alle toespraken worden de zusters naar de gang van dorpshuis De Es gedirigeerd. Daar is de fanfare Sint-Willibrordus op komen draven om de zusters nogmaals in het zonnetje te zetten onder de tonen van het ’U zij de glorie’. Ze vinden het prachtig. De zusters Bep van Grieken en Anne Helwegen staan na afloop van het feest glunderend alle Esschenaren te woord.

Van Grieken heeft genoten van alle festiviteiten. ,,Ik vond het een heel mooi afscheid.” Zuster Helwegen knikt instemmend. Ze was verrast door de oorkonde die ze hebben gekregen van de gemeente voor al hun verdiensten. ,,Verdiensten vind ik een moeilijk woord. We hebben ons proberen in te zetten met alles wat we hebben meegekregen aan toerustring, vorming en opleiding. Ik voel dat niet als verdienste, voor mij is het een gave geweest dat we dit werk mochten doen.”

Om na 110 jaar Esch te verlaten bezorgt de zusters best een raar gevoel. Van Grieken: ,,Het is natuurlijk niet makkelijk, maar we hebben de verhuizing aan zien komen en we zijn er naartoe gegroeid. We hadden al heel lang geleden plannen om uiteindelijk uit Esch weg te gaan omdat we gewoon te oud werden. Maar we hadden nooit gedacht dat het zo snel zou gebeuren. Het is een beetje in een versnelling gekomen omdat we zo’n mooie woongelegenheid kregen aangeboden in Boxtel. Het was nu of nooit. We krijgen een soort aanleunwoning bij Molenweide. Daar wonen al heel wat van onze zusters. En er zitten er ook enkele in Molenhof. Zo allemaal samen zijn we met 35. Dat is een fijne grote groep. Dat wordt dus een nieuw thuis.”

Esch zullen ze echter nooit vergeten. Van Grieken: ,,We zullen het hier echt gaan missen omdat we met de mensen hier geëngageerd waren. We kennen hier heel veel mensen.” Maar in Boxtel gaan de Witte Zusters zich ook thuisvoelen, daar is de zuster van overtuigd. ,,Dat zal ongetwijfeld. En Esch is niet zover weg, dus er zal nog wel eens hier naartoe gefietst worden.”

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: De Witte Zusters verlaten de kerk onder begeleiding van het gilde Sint-Willebrordus.




10 maart 2005

Print deze pagina

Terug