VWO-SCHOLIERE WORDT VRIJWILLIGSTER IN INDIA

’Zo leer je wat van de wereld’

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Saskia van Liebergen, nu nog thuis in Boxtel, gaat in augustus naar India om daar een jaar lang als vrijwilligster te werken.

De 17-jarige Saskia van Liebergen uit Boxtel gaat in de zomer van 2005 voor een jaar naar India toe. Daar gaat ze in een klein dorpje, vlakbij Hyderabat, vrijwilligerswerk doen op een school. Haar vertrek staat gepland in augustus, maar ze is nu al druk bezig om alle voorbereidingen voor die reis te treffen. Van tevoren moet ze ook haar vwo-examen nog halen. Druk, druk, druk...

Eigenlijk wilde Saskia na haar eindexamen culturele antropologie gaan studeren. ,,Mijn decaan raadde dat echter af. Toen besloot ik iets totaal anders te gaan doen, omdat ik geen andere studie in gedachten had waar ik toekomst in zag. Ik wilde al heel lang een wereldreis maken. Ik ben aangestoken door verhalen van familieleden. Een kennis van mij heeft ook al eens meegedaan aan dit project, die was er heel enthousiast over. Zij kwam in Guatemala terecht. Ik heb daarvan veel foto’s gezien en verhalen gehoord. Toen ben ik ook eens gaan rondkijken op internet en raakte ook ik enthousiast.”

Is ze dan op haar zeventiende al uitgekeken op Nederland? ,,Nee”, glimlacht ze. ,,Dat niet. Maar ik heb hier al wel veel gezien. Ik wil ook eens een keer in een land terechtkomen waar niets ken, waar nog zoveel andere geloven en culturen zijn als hier.”

Het vrijwilligersproject van Saskia valt onder Project Trust. Dat is een Schotse organisatie die als doel heeft jonge vrijwilligers leerzame ervaringen op te laten doen door ze te laten leven en werken tussen mensen in een woongemeenschap die sterk verschilt van wat ze gewend zijn. ,,Ik ben samen met alle andere kandidaat-vrijwilligers van tevoren naar een selectie geweest op het Schotse eiland Coll. Daar leerde de organisatie van Project Trust je kennen en keken ze of je sociaal vaardig genoeg bent om als vrijwilliger in een vreemd land te gaan werken", zegt Saskia.

Ze vervolgt: ,,Je mocht aangeven naar welk land je graag wilde, maar de definitieve keuze lag bij Project Trust. Zij volgden je de hele week nauwgezet en bepaalden op basis daarvan welke persoon het best bij welke project paste. Ze hebben bij mij gekozen voor India omdat ze dat echt iets voor mij vonden en ik graag een nieuwe cultuur wilde ervaren. Ik was daar heel blij mee, India zat in mijn top vier. Het is een heel divers land en er zijn veel verschillende religies; hindoeďsme, christendom, boeddhisme. Dat interesseert me enorm.”

CULTUURSHOCK
Het arme India en het rijke Nederland zijn twee totaal verschillende werelden. Saskia beseft dat terdege en gaat er vanuit dat de overstap niet eenvoudig zal worden. ,,Maar dat is ook niet de bedoeling. Ik wil die cultuurshock een keer meemaken. Ik wil juist zien hoe het is als je in zo’n land geboren bent. Hoe je daar je leven opbouwt. Ik hoop dat ik daar wat van leer en dat ik er volwassener van word. Het leven is niet alleen pracht en praal. Ik denk dat het heel goed voor mij is, om dat te beseffen.”

Veel leeftijdsgenoten die een wereldreis willen maken kiezen voor een mooi, welvarend land met de nodige luxe. Ze willen genieten van dat land en van hun rust. Saskia maakt er juist een serieuze onderneming van. ,,India is een warm en mooi land, maar als je daar na een jaar weggaat en heb gewerkt met de plaatselijke bevolking, heb je veel meer van de wereld gezien dan wanneer je op je luie kont in de zon op het strand ligt. Dat kun je namelijk hier in Nederland ook. Ik wil echt iets doen, een nieuwe cultuur ervaren.”

Saskia heeft een hele map vol informatie over haar reis. Daarin staat hoe ze zich het best kan voorbereiden op haar reis, hoe ze het tot een succes kan maken en hoe ze fondsen moet werven. Ze weet al waar ze terechtkomt in India. ,,In een dorpje vlakbij Hyderabat. Dat ligt het in het zuidwesten. Niet aan de kust, maar in het binnenland. Ik ga daar werken op een basisschool. Ik ga kinderen lesgeven in vakken zoals Engels en drama en eventueel geef ik ook aidsvoorlichting.”

De Boxtelse wordt dus een soort lerares. Een vreemde situatie. Nu zit ze zelf nog op het Jacob-Roelandslyceum en worden haar dingen geleerd. Dadelijk moet ze zelf kennis gaan overbrengen. Dat zal wennen worden. ,,Zeker, maar ik word er sowieso van tevoren nog een week voor getraind in Schotland. Het lijkt me wel een keer leuk om aan de andere kant van de klas te staan. De kinderen in India zijn natuurlijk een stuk jonger dan ik. Ik hoop dat ik ze veel kan leren, al is het maar een druppel op een gloeiende plaat.”

DONATIES
Saskia heeft ruim zesduizend euro nodig om de reis te bekostigen. ,,6.240 Euro om precies te zijn. Dat ga ik proberen in te zamelen door diners en boekenmarkten te organiseren, op te treden als zangeres en uiteraard donaties te vragen.” Grote vraag is natuurlijk waar ze al dat geld voor nodig heeft.

,,Die mensen daar kunnen me niet onderhouden, daar zijn ze veel te arm voor. Het geld is bedoeld zodat ik kan reizen naar de school en de kinderen les kan geven, zodat ik mijn doel daar kan bereiken. Ik moet als ik daar wegga het gevoel hebben dat de kinderen echt iets aan mijn komst hebben gehad. Dat ze weten wat aids is, de gevaren daarvan beseffen en een beetje Engels onder de knie krijgen. Dat is heel belangrijk voor hun latere toekomst, voor hun baan. Als je Engels beheerst kom je veel verder in het leven. Ik denk dat me dat een heel goed gevoel zou geven.”

Nog een paar maanden, dan is het zover en stapt Saskia in het vliegtuig. Maar eerst moet ze nog haar diploma halen op het vwo. Gaat dat wel samen met het inzamelen van geld voor haar reis? ,,Het is af en toe lastig”, geeft ze toe.

,,Het is vooral een kwestie van plannen. Daar helpt mijn moeder me mee, die kan dat gelukkig heel goed. De laatste weken heb ik me vooral gericht op mijn schoolonderzoeken. Nu die erop zitten kan ik me weer richten op dit project. Als dadelijk het examen eraan komt ga ik me uiteraard daar weer op focussen. Het voordeel is dat ik de contacten voor de trip inmiddels al heb gelegd. Het balletje is al aan het rollen. Dat scheelt al een hoop.”

Een heel jaar aan het andere eind van de wereld bivakkeren. Ver van vrienden en familie. Zo’n tijd kan lang duren, realiseert Saskia zich. ,,Ik denk echter dat dat heel goed is. In een jaar tijd kun je daar heel veel opbouwen. In een korte tijd gaat dat niet. Veel mensen die terugkeren van zo’n reis zeggen trouwens dat de plaats waar ze gezeten hebben is uitgegroeid tot hun tweede thuis. Dat lijkt me een heel mooi toekomstbeeld.”

Mensen die Saskia financieel willen ondersteunen kunnen terecht op bankrekeningnummer 49.24.25.876, ten name van Saskia van Liebergen. Meer informatie over het project is te vinden op www.freewebs.com/saskiagoesindia.




24 februari 2005

Print deze pagina

Terug