GEROLD CEELEN VEERTIG JAAR WERKZAAM OP JRL

’Omgaan met leerlingen houdt me jong’

© 2005 - Brabants Centrum

OP DE FOTO: Gerold Ceelen in het natuurkundelokaal van het Jacob-Roelandslyceum, al veertig jaar zijn domein.

Hij behoort tot het meubilair van het Jacob-Roelandslyceum in Boxtel. Al veertig jaar is Gerold Ceelen dag in dag uit te vinden in het schoolgebouw, waar hij werkt als technisch onderwijsassistent. Vanavond, donderdag 17 februari, viert hij dit jubileum. Jobhoppen is tegenwoordig een bekend begrip. Veel van baan wisselen. Uitdagingen zoeken. Echt iets voor de mens anno 2005. Gerold Ceelen ziet er niets in.

Ceelen werkt al heel zijn leven op het Jacob-Roelandslyceum. ,,En ik fiets nog iedere dag met plezier naar school.” Hij heeft in zijn lange carrière zelfs amper gedacht aan het zoeken van een nieuwe uitdaging. ,,Alleen in het begin, de eerste jaren. Destijds moest ik nog wennen aan het werken op een school. Toen vroeg ik me wel eens af of dit nou was wat ik mijn hele leven wilde gaan doen. Maar ik heb er eigenlijk nooit spijt van gehad dat ik hier gebleven ben.”

Hij heeft in zijn veertigjarige loopbaan op het Jacob-Roelandslyceum veel zien veranderen. ,,Vroeger zat hier echt de bovenlaag van de bevolking, nu is het een afspiegeling van de maatschappij. Destijds liepen bijna alle leerlingen hier in pak, met stropdas om. Tegenwoordig is het allemaal wat losser.” Ook zijn eigen lokaal is veranderd in de loop der tijd. ,,Ik zat eerst een meter of tien terug. Maar ik zit wel nog steeds aan dezelfde gang, haha.”

Verder is de naam van zijn functie geëvolueerd. Vroeger was hij amanuensis, tegenwoordig wordt hij technisch onderwijsassistent genoemd. Ceelen: ,,Ik vond amanuensis wel mooi klinken, maar technisch onderwijsassistent is wel duidelijker naar buiten toe. Je bent de assistent van de natuurkunde- of scheikundeleraar. Met de titel amanuensis weten mensen vaak niet wat je uitvoert.”

Toen Ceelen begon op het Jacob-Roelandslyceum was hij 20 jaar. Hij was voorheen laborant. ,,In dat beroep moest ik ook geregeld een week amanuensis zijn, beheerder van het laboratorium. Dat vond ik spannend werk. Daarom wilde ik deze buitenkans niet laten liggen.” Toch moest hij wel flink wennen op school. ,,Tijdens sommige lessen was ik destijds jonger dan de leerlingen! Ik voelde me daardoor niet altijd op mijn gemak. Daar komt bij dat ik van de ene op de andere dag het onderwijs inging. Dit is toch een vak wat ik helemaal in de praktijk moest leren.”

Toch ging hem dat goed af. ,,Toen ik hier veertig jaar geleden begon werden er niet veel practicums in de vakken scheikunde, natuurkunde en biologie gegeven. Met de komst van het atheneum werd dat flink uitgebreid, daar was ik natuurlijk erg gelukkig mee. De laatste jaren wordt het aantal practicums weer afgebouwd. Het onderwijs draait tegenwoordig steeds minder om kennis. Het gaat steeds meer om het zelfstandig leren van leerlingen.”

En daar baalt Ceelen van. ,,De laatste tien jaar willen ze alles in het onderwijs op de schop gooien. Daar ben ik het lang niet altijd mee eens. Ik vind het belangrijk dat de leerlingen op deze school kennis opdoen. De laatste tijd gebeurt dat steeds minder door andere leermethodes. Ik ben van mening dat je eerst een bepaalde basis moet hebben. Pas dan kun je projecten doen en werkstukken maken.”

Plots draait Ceelen zijn hoofd naar rechts. Met een twinkeling in zijn ogen kijkt hij naar drie prestigieuze onderscheidingen die aan de muur hangen. Het zijn prijzen die het Jacob-Roelandslyceum de laatste jaren heeft gewonnen: de Natuurkunde Olympiade Scholenprijs, de Young Physicists Tournament-onderscheiding en de oorkonde voor het winnen van het Ontwerpspel van de Technische Universiteit Eindhoven.

Ceelen: ,,Met name met de Natuurkunde Olympiade Scholenprijs ben ik heel verguld. We moesten klassikaal elf problemen oplossen en vervolgens presenteren. Het ging om proeven die je normaal gesproken nooit deed. We doen het met deze school altijd goed op dergelijke evenementen. We eindigen bijna altijd bij de eerste vijf. Dat maakt me trots. Vorig jaar werden we bijvoorbeeld tweede op de Natuurkunde Olympiade. Ik wijs mijn huidige leerlingen er ook altijd op: ’Jullie moeten dit ook zien te bereiken!’”

Wat maakt het werken op het Jacob-Roelandslyceum zo leuk voor Ceelen? ,,Het omgaan met de kinderen, de spontaniteit van de leerlingen. Opmerkingen die ze maken. Ik kan prima met ze overweg.” Een bekend gezegde luidt: omgaan met de jeugd houd je jong. Volgens Ceelen is dat inderdaad zo. ,,Ik denk dat er zeker een kern van waarheid in zit. Ik let vanwege de leerlingen nu op meer dingen waar ik anders niet naar zou kijken. Ik kijk bijvoorbeeld tv-programma’s om te weten wat er speelt.”

Veertig jaar werkzaam op één school, dat is nogal wat. Ceelen oogst bij veel mensen dan ook bewondering. Maar het levert hem ook gefronste wenkbrauwen op. ,,Mensen vragen me vaak: ’Hoe hou je het hier toch zolang vol?’ Nou gewoon, door vol te houden. Ik mag me heel gelukkig prijzen dat ik zo gezond ben gebleven en dat ik me hier zo goed in mijn vak kon vinden. Je moet genieten van wat je hebt. Dat doe ik volop!”




17 februari 2005

Print deze pagina

Terug