WOUT EN MIA VAN DER HEIJDEN TERUIG UIT SRI LANKA

'Tjonge tjonge, wat hebben wij geluk gehad'

© Brabants Centrum

OP DE FOTO: Mia en Wout van der Heijden zijn dinsdag veilig teruggekeerd uit Sri Lanka. Het Liempdse echtpaar ontsnapte ternauwernood aan de vloedgolf die een groot deel van de kust van het eiland verwoestte.

'Als we gaan, dan gaan we samen.' Wout en Mia van der Heijden uit Liempde hebben op Tweede Kerstdag in Sri Lanka oog in oog met de dood gestaan. Hand in hand zijn ze uit de ontbijtzaal van hun hotel gevlucht toen woeste golven van de Indische oceaan kapotsloegen op het strand van Unuwatuna, een dorpje op vijf kilometer van de compleet verwoeste stad Galle. Als door een wonder heeft het echtpaar de huizenhoge vloedgolven overleefd. ,,Ik denk dat onze tijd nog niet gekomen was", zegt Mia.

Mia van der Heijden (58) laat haar tranen de vrije loop als zich opnieuw een familielid in de huiskamer van hun woning aan het Smidsepad meldt. Daags na de terugkeer uit Sri Lanka zit het huis voortdurend vol met mensen die blij zijn dat ze met Wout (60) heelhuids is teruggekeerd van een droomvakantie die is geŽindigd in een nachtmerrie. De telefoon staat roodgloeiend; tijdens het interview bellen vakantievrienden die ze al tien jaar niet gesproken hebben. ,,Ze hebben ons herkend bij de beelden van het NOS Journaal", glimlacht Wout. ,,Leuk dat ze na al die jaren aan ons denken."

Het Liempdse echtpaar kan nog niet bevatten dat het de zeebeving zonder kleerscheuren heeft doorstaan. Ze waren bezig aan een rondreis die tot oudejaarsdag zou duren; na een rondtocht over Sri lanka werd de vakantie afgesloten met een weekje strand. Vooral nu ze thuis in Liempde de televisiebeelden van de getroffen gebieden zien, beseffen Wout en Mia dat ze door het oog van de naald zijn gekropen. ,,In Sri Lanka hebben we niet veel van de verwoestingen gezien omdat we al snel naar hoger gelegen delen zijn gevlucht", vertelt Wout. ,,We zijn niet meer teruggeweest in het dorp en hebben dus geen doden gezien. Dat is een voordeel bij de verwerking, denk ik."

RENNEN, RENNEN
De ochtend van Tweede Kerstdag begon voor Wout en Mia wat later dan tijdens de andere dagen in Unuwatuna. Omdat ze de avond ervoor een kerstdiner hadden genuttigd op het strand, waren ze wat later opgestaan en zaten ze rond negen uur nog in de ontbijtzaal van hun hotel. ,,Normaal gesproken lagen we rond dat tijdstip al op het strand", zegt Wout. ,,We stonden op het punt om naar onze kamer te gaan en de zwemkleren aan te trekken toen Mia als eerste de enorme golven zag opdoemen." Mia: ,,Met enorm geraas bulderde de zee over een laag muurtje heen, alles meesleurend. 'Rennen, rennen', heb ik geschreeuwd."

Hand in hand haastten Wout en Mia zich met de andere hotelgasten uit de ontbijtzaal. Wout wilde nog wat spullen gaan halen in de hotelkamer, maar daar was geen tijd meer voor. Ze renden de straat op, het dorp in. Achter zich bulderde het woeste zeewater door de straten. Wout: ,,Op een gegeven moment zijn we in een tuk-tuk (fietstaxi Ė red.) gestapt en zo snel mogelijk weggereden. Verderop zijn we overgestapt op een vrachtwagen die ons naar een hoger gelegen plek heeft gebracht. Daar verzamelden zich steeds meer mensen." Mia vult aan dat ze onderweg enkele kinderen en ouderen hebben meegenomen, die ook een plek vonden op de berg.

,,De chaos was compleet. We spraken een Engelse vrouw die vier van haar vijf kinderen kwijt was. Gelukkig kwam later het bericht dat de kinderen in veiligheid waren", vertelt Wout. Met tranen in de ogen denkt hij aan al die kinderen die hij daags voor de ramp nog heeft ontmoet in Unuwatuna. ,,We maakten regelmatig een wandelingetje rondom het hotel en deelden dan pennen uit onder de kinderen. Ik ben bang dat diezelfde kinderen het niet gered hebben. De paniek onder de bevolking was heel erg groot."

HERENIGING
Boven op de berg kregen Wout en Mia het advies niet terug te gaan naar het dorp. Er bestond angst voor nieuwe overstromingen en Mia zei meer dan eens: 'Als we gaan, dan gaan we samen'. Met andere slachtoffers begaven ze zich naar een naburige tempel waar meer buitenlanders samenkwamen. Als door een wonder werden daar alle reisgenoten die dezelfde reis hadden geboekt via reisorganisatie Fox herenigd; niemand was vermist. ,,Bij de tempel zag ik kans om via een mobiele telefoon naar huis te bellen", vervolgt Wout. ,,De kinderen zaten in grote onzekerheid en hadden, net als wij, natuurlijk nog niet geslapen."

Een nachtelijke busreis over een hobbelweg bracht het echtpaar naar de hoofdstad Colombo, waar ze werden ondergebracht in een hotel. ,,Dat lag aan zee, dus je begrijpt dat we zo onze twijfels hadden. Toen we er zeker van waren dat het veilig was, zijn we naar onze kamer gegaan en konden we ons opfrissen." Wout en Mia kregen kleding van andere reizigers; alleen de kleren die ze 's ochtends in de ontbijtzaal droegen bleven behouden, net als een heuptasje met creditcard dat Wout die ochtend bij zich droeg.

Na een vlucht naar Doha (Qatar) kon het Liempdse echtpaar een KLM-vlucht naar Amsterdam nemen. ,,De service was geweldig", blikt Wout terug. ,,We kregen de kans om nog eens naar huis te bellen, de gezagvoerder kwam even met ons praten en ik heb sokken gekregen. Daar was ik blij mee omdat ik al die tijd op slippers heb gelopen." Dinsdagochtend om zes uur landde het toestel op Schiphol, waar de familie zich had verzameld. ,,Je kunt je wel voorstellen hoe dat was", zegt Mia.

Wout en Mia zijn intens gelukkig dat ze veilig zijn thuisgekomen. Maar de beelden van de verwoestingen die ze via de televisie voorbij zien komen en de voortdurende berichten over een groeiend aantal slachtoffers, stemmen droef. ,,Tjonge tjonge, wat hebben wij geluk gehad."




30 december 2004

Print deze pagina

Terug