BOXTELSE NICOLE BLOCH VRIJWILLIGER IN PHUKET

’Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haal’

© Brabants Centrum

OP DE FOTO: Beeld van de ravage in Phuket. Bussen zijn door de vloedgolven weggespoeld. (Foto: Nicole Bloch).

Nicole Bloch (23) is in veiligheid. De Boxtelse, die sinds enkele jaren in Kaapstad woont, verbleef op een jacht voor de kust van het Thaise vakantie-eiland Phuket toen een enorme vloedgolf dood en verderf zaaide. Met de andere bemanningsleden van het jacht werkte Nicole aan de berging van slachtoffers. ,,Ik heb heel veel doden gezien, ik ben de tel kwijtgeraakt.”

Op Tweede Kerstdag wordt een tiental landen in Zuid-Oost Azië getroffen door tsunami’s, enorme vloedgolven die zijn ontstaan na een zeebeving. Nicole verblijft op dat moment op een luxueus jacht. Met vijftien anderen vormt ze de bemanning van het schip; haar collega’s komen uit Engeland, Australië en Zuid-Afrika.

De Boxtelse, die studeert in Kaapstad, zit volgens haar moeder Winny Bloch sinds mei op zee. ,,Het is een bijbaantje waar ze mee wil stoppen omdat ze nogal snel zeeziek wordt”, vertelt Winny. Haar dochter liet dinsdagochtend iets van zich horen via een emailbericht. Onder de titel ’Tsunami and me’ schreef ze haar ouders, vrienden en bekenden een indrukwekkend verslag van de gebeurtenissen in Phuket. Hieronder volgen de belangrijkste passages uit haar verslag.

,,Op zondag 26 december, na een geweldige kerstdag, was ik met Krissy bezig aan de dagelijkse schoonmaak toen de andere bemanningsleden ons opriepen op de brug te komen. Er was paniek en opwinding, de zee was opvallend onrustig. Alsof je iets in het bad laat vallen en golven ontstaan. We lagen in een deel van de zee dat acht meter diep was, net buiten Phuket en ineens was het waterpeil twee meter gedaald. Toen brak pas echt paniek uit; de kapitein zei meteen dat we ons uit de voeten moesten maken.”

,,Opeens steeg het water tien meter en werden we met de boot naar het strand geduwd. We hadden die zee wel nodig om het anker los te trekken. Toen we eenmaal in dieper water lagen, steeg het water opnieuw. Toen het water de kust bereikte... ik kan het niet uitleggen... alles werd weggevaagd. De pier waar we op gewandeld hebben, de palmbomen, alles. Rob zag dat mensen werden weggespoeld. Auto’s dreven in het water. Nog meer tsunami’s raakten Phuket. Boten die tot dan toe naast ons lagen waren ineens weg. We hadden geen enkel idee wat ons overkomen was. We hadden nog geen benul van de verwoesting die was aangericht.”

,,We voelden ons verloren en verwijderd van alles wat er gebeurd was. Hier zitten wij op een superluxe jacht, terwijl daar verderop mensen sterven. Gisterochtend ging ik echt door het lint omdat we niets deden. Onze gasten wilden hun verdomde waterski’s hebben. Ik ben meteen naar de kapitein gegaan en freaked out. Ik heb verteld wat ik van de situatie vond en gelukkig werd ik gesteund door de andere bemanningsleden. Twee minuten later hebben we Phuket verlaten en zijn we op zoek gegaan naar overlevenden of doden op de eilanden. We vonden niemand totdat we op Phi Phi-eiland arriveerden.”

,,Phi Phi was verlaten, we zagen een paar mensen in een rood shirt, waarschijnlijk reddingswerkers. Rob en Matt gingen aan wal en hoorden dat er behoefte was aan vrijwilligers om te helpen met het ruimen van de lichamen. Acht van ons besloten mee te helpen. Het water was verschrikkelijk vies en Phi Phi was compleet verwoest. Ik herkende de plek niet waar ik drie dagen eerder nog was geweest. Ik dacht dat de meeste doden wel gevonden zouden zijn, maar toen we in drietallen op zoek gingen raakten we al snel de tel kwijt.”

,,Het was vaak moeilijk om de lichamen te bevrijden. Ik weet nog steeds niet waar ik de kracht vandaan haal om dit te doen, maar het lukt. Sommige lijken zijn stijf, andere flodderig; ze zijn allemaal zwaar. Het meest akelig vind ik elke keer weer het vinden van een dode. Alles is zo onwerkelijk. Omdat er geen stretchers zijn, moeten we de doden aan houten stokken binden om ze te vervoeren.”

,,Het nieuws zegt vandaag dat er in Phi Phi zestig doden zijn gevallen. Ik schat dat ik meer dan vijfhonderd doden heb gezien. Er is zoveel meer dat ik zou willen vertellen, maar het is even genoeg. Ik kan de geur van het verwoeste Phi Phi en al die doden niet meer uit mijn lijf krijgen. Ik kan eigenlijk niet wachten om naar huis te gaan. Maar tegelijkertijd wens ik dat ik nog meer kon doen voor de mensen. Het voelt goed als je de mensen hier kunt helpen. Wij meiden hebben flink gehuild toen we terugkeerden aan boord. En nu willen we meer hulp verlenen.”

© Brabants Centrum

OP DE FOTO: NICOLE BLOCH

Woensdag bereikte de redactie van Brabants Centrum een tweede bericht van Nicole. ,,Sinds gisteravond is hier op het jacht alles zijn gang gegaan. Helaas moeten wij gewoon doorgaan met het dagelijks werk, en geloof me... als we konden zouden we allemaal nog aan het werk zijn met het vrijwilligerswerk. We voelen ons nu zelf een beetje afgesloten van de getroffen gebieden omdat we op het water zitten. We moeten nu wachten op verdere instructies en weten totaal niet wat er gaat gebeuren. De bemanning is nog erg aangeslagen en we treuren allemaal. We hadden totaal geen idee hoe groot de verwoesting was toen we de eerste tsunami's Phuket zagen raken. Wij kijken het nieuws de hele dag en we kunnen het gewoon niet geloven. Het voelt nog zo onrealistisch! Ik vraag me zelf af of alle doden vanuit Phi Phi eiland zijn geïdentificeerd en geborgen. Maar als ik eerlijk moet zijn, ik denk het niet... Door de hitte zijn de lichamen nu al aan het vergaan. We denken dat het jaren zal duren voordat Phi Phi weer opgebouwd is."

© Brabants Centrum

OP DE FOTO: Het strand van Phuket is na de vloedgolven veranderd in een chaos. (Foto: Nicole Bloch).




30 december 2004

Print deze pagina

Terug