JEROEN DELMÉE TEVREDEN MET ZILVER

'We misten de absolute topvorm
in de finale'

Hockeyinternational en oud-Boxtelaar Jeroen Delmée ging naar de Olympische Spelen in Athene om historie te schrijven. Hij wilde dolgraag na Atlanta (1996) en Sydney (2000) voor de derde maal een gouden plak veroveren, maar de speler van Den Bosch en zijn ploeggenoten van Oranje, waaronder ook oud-Boxtelaar Sander van der Weide, moesten vrijdag in de finale buigen voor Australië.

Aan het einde van de eerste verlenging scoorden de 'Aussies' uit een strafcorner, waardoor de belangrijkste medaille aan de neus van Nederland voorbijging. Oranje moest genoegen nemen met de zilveren plak. ,,Natuurlijk ben ik teleurgesteld, maar Australië was in de finale gewoon beter. De zilveren medaille is ook een heel knappe prestatie", aldus Delmée, die naar alle waarschijnlijkheid na 297 interlands een punt gaat zetten achter zijn loopbaan als international.

,,De Olympische Spelen in Athene waren net als de spelen in Atlanta en Sydney een prachtige ervaring", liet Delmée maandagmiddag weten vanaf het vliegveld in Athene, kort voor het vertrek naar Nederland. ,,Maar ik ben blij dat we naar huis kunnen. We hebben voordat we afreisden naar Athene een hele zware voorbereiding gehad. Vervolgens zijn we weer heel ver gekomen in het toernooi. Nee, we hebben behalve wat atletieknummers eigenlijk nauwelijks iets van de andere sporten gezien. Tijdens het toernooi leef je toch vooral in je eigen wereldje en ben je alleen met hockey bezig."

Vooraf behoorden volgens Delmée met name Duitsland en Spanje tot de grote favorieten, met daaronder een aantal landen, waaronder Nederland, die ook tot de kanshebbers gerekend werden. ,,Dat we opnieuw de finale gehaald hebben, is een knappe prestatie. Helaas speelde Australië in de halve finale en de finale zijn beste wedstrijden van het toernooi. Zij hadden op het moment dat het er om ging wel de absolute topvorm die wij helaas misten."

Ondanks het verlies kijkt Delmée met plezier terug op de huldiging in het bomvolle Holland House in Athene. Daar stonden vele Nederlanders, waaronder ook de familieleden van de hockeyers, klaar om de Nederlandse spelers met hartstochtelijk gezang te eren. Delmée: ,,Na de nederlaag in de finale waren we natuurlijk teleurgesteld en ga je toch met gemengde gevoelens naar de huldiging in het Holland House toe. Omdat we daar pas drie uur na de verloren finale arriveerden, was de grootste pijn van de nederlaag verdwenen. We werden via een achteringang naar binnen geloodst en hadden geen flauw benul wat ons te wachten stond, totdat we het podium betraden", zegt de hockeyinternational.

Hij vervolgt: ,,Het is eigenlijk heel vreemd, want je hebt niet echt een idee hoe de buitenwereld de prestaties van ons als hockeyteam heeft beleefd. Als je dan het Holland House binnenloopt met de hele ploeg en door iedereen luidkeels begroet en toegezongen wordt, geeft dat een fantastisch gevoel. Het feit dat alles erop zat, zorgde ook voor een flinke ontlading. Prachtig om mee te maken."

DROOM
De in Den Bosch woonachtige Delmée kan achteraf gezien leven met het verlies in de eindstrijd. Zijn grote droom, een derde gouden medaille, spatte weliswaar uiteen, maar met zilver voegt hij andermaal een fraai wapenfeit toe aan zijn imposante palmares als international. ,,Twee gouden en een zilveren medaille; dan kun je toch moeilijk zeggen dat je het slecht gedaan hebt. Verder heb ik als international sinds 1993 alles gewonnen wat er maar te winnen valt. Alleen het EK heb ik nooit op mijn naam geschreven, maar dat toernooi haalt het qua status bij lange na niet bij een olympisch toernooi of een wereldkampioenschap", aldus de oud-Boxtelaar.

,,Natuurlijk is het gevoel nu heel anders dan in Atlanta en Sydney. Toen waren we echt euforisch, nu was er meer sprake van berusting. We zijn zondag ook bij de sluitingsceremonie geweest, maar dat was een veel minder groot feest dan vier jaar geleden in Sydney. Toen waren er bij de slotbijeenkomst veel bekende zangers en was de ceremonie veel herkenbaarder voor ons dan in Athene. Nu was de sluiting vooral gericht op de trotse Grieken en was er bij de atleten veel minder sprake van een uitbundige sfeer. Niettemin heb ik het ook de afgelopen twee weken in Athene weer heel erg naar mijn zin gehad. Ik heb nu drie keer de spelen meegemaakt, maar het verveelt nooit. Het blijft een fantastisch evenement."

Hoewel Delmée het naar eigen zeggen nog steeds prima naar de zin heeft in het Nederlands hockeyteam, wil hij nu de Olympische Spelen tot het verleden behoren een punt zetten achter zijn interlandloopbaan. ,,Na elf jaar spelen als international en vele prijzen is het mooi geweest. Ik heb het altijd fantastisch naar mijn zin gehad bij Oranje en genoten van alle trips die we gemaakt hebben. Ik heb ook altijd met veel plezier getraind en gespeeld, maar ik wil nu graag plaatsmaken voor andere jongens."

STOPPEN
Zijn besluit om te stoppen staat volgens Delmée voor negentig procent vast. ,,Ik weet op dit moment, zo kort na de Olympische Spelen, nog niet hoe de toekomst van het Nederlands hockeyteam eruit ziet, wie de bondscoach zal zijn en hoe de selectie eruit zal zien. Ik weet nu ook nog niet of ik weer de motivatie kan opbrengen om weer alles te geven voor Oranje. Bovendien ga ik me nu eerst richten op het zoeken naar een baan. Dat heeft voor mij nu prioriteit; tophockey en een baan gaan nou eenmaal niet samen. Ik blijf in ieder geval nog wel het komende jaar voor Den Bosch spelen. Daarna zie ik wel verder."

De dagen na de terugkomst in Nederland stonden voor de Nederlandse deelnemers aan de Olympische Spelen in het teken van huldigingen. Delmée: ,,Een huldigingbijeenkomst bij de koningin vind ik nog steeds heel leuk, hoewel ik het al een paar keer meegemaakt heb. Ik heb echter geen trek om weer dag in, dag uit allerlei huldigingen bij te wonen. Het euforische gevoel is nu ook veel minder dan bij het winnen van goud. Als je een gouden plak wint, ben je overal voor in en vind je alles goed. Voor mij hoeft al die drukte nu echter niet zo. Nee, ik zit eerlijk gezegd ook niet echt te wachten op een uitgebreide huldiging met rijtoer in Boxtel. Ik ben ook al zo lang weg uit Boxtel en bovendien is alles met de zilveren plak toch wat anders. Een kleine huldiging zou meer op zijn plaats zijn, maar ik heb vooralsnog nog niets gehoord. Ik laat het de komende dagen allemaal maar op me afkomen."




2 september 2004

Print deze pagina

Terug