PROJECT 'LUISTERIS' WERPT VRUCHTEN AF

Treinmachinisten wijzen kinderen op gevaren

© Brabants Centrum

OP DE FOTO: Treinmachinist Peter van den Hout poseert op station Boxtel in de cabine van een stoptrein.

Met een presentatie in groep 8 van de Sint-Petrusschool hebben Peter van den Hout uit Boxtel en Wil Staps uit Tilburg hedenochtend een rondgang langs het merendeel van de plaatselijke basisscholen afgerond. De twee treinmachinisten van de NS trekken door de regio met het voorlichtingsprogramma Luisteris, dat kinderen moet wijzen op de gevaren van spelen op en rond de spoorbaan.

Vorige week lanceerde het spoorbedrijf ProRail een nieuwe campagne die leerlingen van basisscholen wijst op de gevaren van de trein. Onder het motto 'Spelen bij het spoor: levensgevaarlijk' worden deze zomer 1.229 basisscholen in heel Nederland aangeschreven. Ook scholen in Boxtel worden door ProRail benaderd omdat in Boxtel een van de 43 zogeheten hotspots ligt. Een hotspot is een plek waar veel kinderen op de spoorbaan gesignaleerd worden of waar door NS-medewerkers regelmatig vandalisme gemeld wordt.

De zomeractie van ProRail sluit aan bij de voorlichtingscampagne Luisteris, die al tien jaar op Nederlandse basisscholen wordt gevoerd. Treinmachinist Van den Hout is al enkele jaren bij Luisteris betrokken. Sinds januari heeft hij met collega Wil Staps een bezoek gebracht aan De Maremak, De Hobbendonken, De Walpoort, De Vorsenpoel, De Beemden in Boxtel, De Oversteek in Liempde en de Sint-Theresiaschool in Lennisheuvel. Andere scholen komen mogelijk later nog aan bod.

VANGRAIL
Luisteris is specifiek gericht op kinderen van groep 8. ,,Het is een groep kinderen die gevoelig is voor de informatie die wij bieden", vertelt Van den Hout. ,,Ook speelt een rol dat deze kinderen bijna naar het voortgezet onderwijs gaan en vaak met de fiets naar school gaan en onderweg soms overwegen moeten passeren." De Boxtelse treinmachinist beoogt de scholen ieder jaar opnieuw te bezoeken, zodat alle kinderen in aanraking komen met het project.

Van den Hout en Staps trekken een hele ochtend uit om te vertellen over hun beroep. Zonder dat ze schokkend beeldmateriaal laten zien, confronteren ze kinderen met de realiteit. ,,Het zijn vaak maar kleine berichtjes in de krant over spelende kinderen die omkomen bij een treinongeval. Maar het leed is voor de familie en voor het treinpersoneel vaak niet te overzien", zegt Van den Hout.

De Boxtelse machinist heeft zelf geen ervaring met ongevallen waarbij kinderen betrokken waren. Wel maakte hij vier zelfdodingen mee, die een diepe indruk achterlieten. Opvang door collega's is dan heel belangrijk. Van den Hout: ,,Bij de NS loopt het project Vangrail, waar treinpersoneel terecht kan na een ongeval of zelfdoding. Mensen kunnen hun verhaal kwijt bij collega's die hetzelfde hebben meegemaakt. De impact van een ongeval of zelfdoding kan groot zijn. Soms zijn treinmachinisten een halfjaar buiten dienst."

SPOORLOPERS
Het zijn niet alleen de ergste ongevallen die treinmachinisten meemaken. Ook in de regio Boxtel stuiten ze, zo vertelt Van den Hout, op spoorlopers: mensen die langs de spoorbaan wandelen. Dat is niet alleen gevaarlijk, maar werkt ook vertragingen in de hand omdat treinen in zo'n geval de maximumsnelheid moeten terugbrengen naar 40 kilometer per uur. ,,Als je bedenkt dat dit geldt voor alle treinen op een traject, kun je je wel voorstellen dat zo'n kettingreactie tot veel onnodige vertraging leidt." Ook worden nogal eens spelende kinderen naast het spoor gesignaleerd. ,,Het blijft altijd moeilijk inschatten wat ze gaan doen. Als treinmachinist kun je vaak weinig doen; je rijdt 130 kilometer per uur en hebt een remweg van wel 700 meter."

Van den Hout zegt dat de effecten van Luisteris moeilijk meetbaar zijn. Hij is er wel van overtuigd dat de boodschap die hij met zijn collega in de klas presenteert overkomt. Met behulp van praktijkvoorbeelden, de videofilm 'Link spel' en een aantal folders wordt duidelijk gemaakt dat spelen nabij de spoorbaan levensgevaarlijk is. Naast de praktijkvoorbeelden is er volop ruimte voor een dialoog tussen de machinisten en de kinderen, die mogen vertellen over hun eigen ervaringen. ,,Ik houd de kinderen altijd voor dat het vak van treinmachinist een prachtig beroep is. Het is als een mooi boek met vijfhonderd bladzijden. Helaas zijn er wel enkele pagina's inktzwart."




24 juni 2004

Print deze pagina

Terug