Moeder voor kleuters, vriendin
voor tieners

OP DE FOTO: Mary van der Geld aan het werk in de aula van de honderdjarige Sint-Petrusschool. (Foto: Albert Stolwijk).

DOOR HENK VAN WEERT

Ze begon er bijna tien jaar geleden als hulpmoeder toen haar kinderen er op school zaten. In een zogeheten Melkertbaan draaide ze ontelbare kopietjes voor de juffen en meesters. Nu is ze gastvrouw én conciërge en volgens velen hét gezicht van de Sint-Petrusschool. In ieder geval is Mary van der Geld voor de leerlingen en leerkrachten onmisbaar. ,,Voor de kleuter ben ik een moederfiguur, voor de kinderen in groep acht een vriendin.”

Het kostte wat moeite om Mary over te halen om mee te werken aan een interview. De basisschool aan de Burgakker viert in de week van 17 tot en met 24 april het eeuwfeest en directeur Hans Küsters steekt niet onder stoelen of banken dat hij dolgelukkig is met zijn conciërge. En dus is zij de aangewezen persoon om eens een boekje open te doen over haar ervaringen met de honderdjarige school in hartje Boxtel. Maar Mary staat niet graag op de voorgrond. ,,Ik ben tevreden met mijn werk en mijn leven. Ik hoef niet zo nodig in de belangstelling te staan”, houdt ze aanvankelijk het gesprek af.

Later besluit Mary toch mee te werken. En niet zomaar: ,,Om duidelijk te maken dat mensen met een handicap prima kunnen functioneren in de maatschappij.” Want de 47-jarige Boxtelse is al sinds haar geboorte slechthorend. En dan valt het lang niet altijd mee. ,,Hoewel ik een echte Boxtelse ben, ging ik in Eindhoven naar de lagere school. Een speciale school voor kinderen met gehoorproblemen. Graag was ik daarna naar de mavo gegaan, maar door mijn slechthorendheid is ook mijn spraak niet optimaal. De uitspraak van de Engels bijvoorbeeld is ondoenlijk en dus kwam ik voor de mavo niet in aanmerking. En dus werd het de huishoudschool; ik slaagde met allemaal negens…”

Nadat haar huwelijk strandde koos Mary ervoor om haar dochter en zoon zelfstandig op te voeden. ,,Ik wilde bewijzen dat ik mijn eigen boontjes kon doppen.” Maar met een uitkering thuis gaan zitten, was er niet bij. ,,Als vrijwilligster heb ik jarenlang meegeholpen tijdens vakantieweken van gehandicaptenorganisaties.” Toen de kinderen eenmaal in de bovenbouw van de Sint-Petrusschool zaten, koos ze ervoor om niet met een uitkering thuis te blijven, maar zich ook dienstbaar te maken. ,,Ouders spelen hier op school een heel belangrijke rol en worden overal in betrokken. En zo ben ik hier ‘binnengerold’. Aanvankelijk deed ik vrijwilligerswerk, uiteindelijk werd het een door de overheid gesubsidieerde Melkertbaan en via bemiddeling van de WSD is die jaren geleden al weer omgezet naar een vaste baan.”

Mary werkt vier dagen per week; op woensdag is ze vrij. Tussen de middag is ze een uur vrij en gaat ze ook altijd naar huis. ,,Bewust, om even in een andere en meer rustige omgeving te zijn. Want vanwege mijn gehoorstoornis is het werk best inspannend. Ik ben altijd erg geconcentreerd en zeker in grotere gezelschappen is het moeilijk om alles goed te volgen. Eén op één gaat het prima om een gesprek te voeren en te volgen, maar met meerdere mensen wordt het toch lastiger. Maar al met al lukt het prima hier op school.”

Wat haar leukste ervaringen zijn op school vindt Mary moeilijk onder woorden te brengen. En ook waagt ze zich er niet aan om een uitspraak te doen over welke groep leerlingen haar het meest aanspreekt. ,,Elke dag op school is leuk. En ik kan ook met alle kinderen goed overleg, ook al is het contact met de een of de ander verschillend. Dat heeft ook vaak met de leeftijd te maken. Kleuters zien me eerder als een moederfiguur terwijl leerlingen in de bovenbouw mee eerder als een vriendin beschouwen.”

Het feestprogramma waarmee de Sint-Petrusschool het honderdjarig bestaan viert, is terug te vinden via www.st-petrus.nl

Print deze pagina

Terug