BOXTELSE VRIJGEZEL BEREIKT MIJLPAAL
Dorus viert 100e verjaardag
OP DE FOTO: Dorus van Weert bereikt zaterdag 26 juli de honderdjarige leeftijd. ,,Ik word opnieuw jong", juicht hij. (Foto: Gerard Schalkx).
DOOR HENK VAN WEERT
De voorbije jaren heeft Brabants Centrum menigmaal stil kunnen staan bij een honderdjarige in deze regio. Steeds waren het vrouwen. Komende zaterdag bereikt Dorus van Weert die mijlpaal. Met één oog leest hij nog dagelijks de krant. Zónder bril. ,,Totdat de letters één zwarte streep vormen. Dan pas zet ik de leesbril op."
Hij ziet een beetje op tegen de feestelijkheden die zijn familieleden op touw zetten. ,,Ik heb het niet zo op handjes schudden", knikt hij naar zijn samengeknepen vuisten. ,,Kijk, mijn linkerhand gaat bijna niet meer open. Gelukkig ben ik rechts, daarmee gaat het wat beter, dus ik zal er niet aan ontkomen om de felicitaties in ontvangst te nemen. Maar al die flauwekul is eigenlijk niet aan mij besteed. Leuk dat ze het allemaal voor me organiseren, maar toch."
Dorus is nooit getrouwd geweest. ,,Ik had geen tijd voor de meisjes. Zat altijd op de baan", vertelt de in een klein gevlochten en met leem dichtgesmeerd huisje in de Leemskuilen geboren Boxtelaar. Later woonde hij in Kleinderliempde, op de Selissenwal en de Roond.
,,Als 18-jarige verliet ik het ouderlijk huis en ging ik 'rondzwerven'. Aanvankelijk als voerman. Ik liep naast de mallejan (een oud transportmiddel voor gekapte bomen – red.), soms helemaal naar Breda: een reis van acht uur gaans. Als voerman heb ik ook een ongeluk gehad. Mijn hoofd raakte onder een kar en daardoor ben ik rechts zowel blind als doof. Maar ik lees nog dagelijks de krant zonder bril, zolang het gaat althans. Als de letters samensmelten zet ik mijn leesbril op."
VOERMAN
Nog voor de Tweede Wereldoorlog moest Dorus zijn paard verruilen voor een truck. ,,Daarop terugkijkend, moet ik zeggen dat dat de grootste verandering in mijn leven was. Ik vond het aanvankelijk niet zo leuk, maar daar werd door mijn baas geen rekening mee gehouden."Het merendeel van de transporten die Dorus vervoerde, bestond uit hout. Nadat hij in dienst was geweest bij de houtzagerij van Louis van der Eerden, ging hij aan de slag bij het transportbedrijf van Grard Kluijtmans. Dat was gevestigd bij chauffeurscafé De Oude Ketting, dat door Kluijtmans' echtgenote Miet werd bestuurd. Lange tijd, ook nog toen de huidige uitbater Leo Spanenburg het café runde, was dit het woonadres van Dorus. ,,Ik had er een goed kosthuis", mijmert de honderdjarige.
Nadat hij twee jaar alleen had gewoond aan het Zusterspad, trok hij in bij de dochter van zijn enkele jaren geleden overleden broer Cees, die als voerman in Boxtel bekendheid genoot. Bij Joke en Bart van Berkel aan de Bosscheweg wordt Dorus naar eigen zeggen perfect verzorgd. ,,Want ja, aankleden en wassen dat kan ik zelf niet meer. En het eten is prima. Maar ik ben dan ook een makkelijke eter, ik lust alles. Als het maar niet te zoet, te zuur of te zout is."
PROFIEL SNIJDEN
Een remedie om honderd jaar te worden heeft Dorus niet. Hij haalt zijn schouders op als wordt gevraagd of hij het aan zijn vrijgezellenbestaan te danken heeft. ,,Vroeger lustte ik graag een pilske. Maar ik drink al bijna vijftig jaar niet meer. En roken? Daar ben ik rond diezelfde tijd ook acuut mee gestopt. Misschien dat het daarmee te maken heeft."Op 61-jarige leeftijd ging Van Weert met pensioen, maar dat betekende niet dat hij met zijn armen over elkaar ging zitten. ,,Bij De Ketting maakte ik me verdienstelijk door de profielen van autobanden met een mes uit te diepen. Later, toen het transportbedrijf naar Ladonk was verhuisd, hield ik daar de werkplaats en het terrein op orde. Pas met mijn 81 jaar ben ik écht gestopt met werken. Het enige dat ik vandaag de dag doe is eten, drinken en slapen. En hoesten." De eeuweling lacht. ,,Ja, je mag wel zeggen dat ik mijn AOW ten volle benut heb. Maar na honderd jaar word ik opnieuw jong."
Zaterdag 26 juli viert Dorus van Weert thuis, in besloten kring zijn verjaardag.
24 juli 2008