MADELIENE RAAIJMAKERS STOPT BIJ DELTA
’Nederlanders zijn wij-gevoel kwijtgeraakt’
OP DE FOTO: Na zeventien jaar bij Buro Nieuwkomers te hebben gewerkt, neemt Madeliene Raaijmakers per 1 maart afscheid. (Foto: Albert Stolwijk).
DOOR MARIËLLE WIJFFELAARS
Na zeventien jaar bij DELTA Stichting Welzijn Boxtel te hebben gewerkt, neemt Madeliene Raaijmakers op 1 maart afscheid. Als medewerkster van Buro Nieuwkomers maakte Raaijmakers veel bijzondere dingen mee. Helemaal stoppen is niet aan de orde. ,,Ik kan het niet allemaal loslaten, dat is een afwijking die ik heb.”
Raaijmakers heeft geen opleiding maatschappelijk werk gevolgd maar kwam bij toeval in dit vak terecht. ,,Toen ik in Nederland kwam wonen, ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Eerst in Roosendaal, later in Breda en Tilburg. In 1977 kwamen mijn man en ik in Boxtel wonen. In het begin had ik het hier helemaal niet naar mijn zin. Niemand keek je aan op straat of maakte een praatje.”
Uiteindelijk ging de Boxtelse vrijwilligerswerk doen bij de kinderboerderij. Toen in Boxtel de eerste Vietnamese bootvluchtelingen kwamen, werd Raaijmakers gevraagd om hen te helpen hun weg in Boxtel te vinden. Uiteindelijk leidde dit tot haar baan bij DELTA. ,,Het werken bij Buro Nieuwkomers was erg leuk”, vindt Raaijmakers. ,,Elke dag was een nieuwe uitdaging, dat zal ik zeker missen.”
Buro Nieuwkomers begeleidt asielzoekers die in Boxtel komen wonen en helpt hen hun weg in Boxtel te vinden. Met name op gebied van administratieve zaken helpt het bureau nieuwkomers op weg. ,,Als een gezin in Boxtel komt wonen, staan de eerste dagen in het teken van dingen regelen voor de woning. Vaak is een familie binnen drie weken verhuisd. Dan begint het échte werk”, vertelt Raaijmakers.
OPVANGKLAS
Onderwijs regelen voor de kinderen, inschrijven bij gemeente, aanvragen van uitkeringen, het regelen van verzekeringen, waren de dingen waarbij Raaijmakers nieuwkomers assisteerde. ,,Het is niet de bedoeling dat ik alles regel. Ik ken gevallen waar de contactpersoon na jaren nog steeds de post openmaakt. Uiteindelijk moeten ze dat toch echt zelf kunnen.”De duur van de begeleiding varieert per gezin. ,,Bij sommige families duurt het een half jaar, bij anderen kom ik na drie jaar nog steeds over de vloer”, zegt de Boxtelse. ,,Dan gaat het niet meer om praktische problemen, maar om persoonlijke kwesties. Ook daarvoor konden ze bij mij terecht, bijvoorbeeld als het met een kind op school niet goed ging.”
Kinderen van nieuwkomers komen in Boxtel sinds 1995 in een speciale klas op basisschool De Walpoort terecht. Hier leren zij de Nederlandse taal. Na een jaar gaan de kinderen meedraaien in het reguliere onderwijs. ,,We hebben eens een jongen van elf gehad die qua taal goed meekon, maar de motorische ontwikkeling van een tweejarige had”, vertelt Raaijmakers. ,,Hij kwam daardoor terecht in een kleutergroep. Binnen een week kon de juf het niet meer aan en waren de ouders overstuur. Daarom is het goed dat de opvangklas is gekomen, het maakt de overstap naar regulier onderwijs een stuk eenvoudiger.”
WIJ-GEVOEL
In de loop der jaren heeft Raaijmakers veel meegemaakt met de gezinnen die zij begeleidde. Leuke en vervelende gebeurtenissen. ,,Sterfgevallen waarbij ik de begrafenis regelde, maar ik ben ook aanwezig geweest bij bevallingen”, blikt de Boxtelse terug. ,,Veel nieuwkomers hebben geen familie of vrienden in de omgeving wonen, dat probeer ik in zo’n situatie een beetje op te vangen. Bij een geboorte of sterfgeval moet je niet alleen staan.”Veel nieuwkomers hebben in het land van herkomst een grote en hechte familie- en vriendenkring. ,,In Nederland zijn we dat wij-gevoel kwijtgeraakt”, meent Raaijmakers. ,,In sommige culturen hecht men heel erg aan elkaar. Bij een begrafenis of geboorte komt iedereen bij elkaar, ook al wonen ze niet bij elkaar in de buurt. Er werd een keer een kind opgenomen in het ziekenhuis en de familie belde mij of ik wilde komen. Ik kwam de hal binnen en daar zaten dertig vrienden en familieleden van die mensen. Toen moest ik hen uitleggen dat dat in Nederland niet gebruikelijk is.”
ONTHEEMD
Hoewel Raaijmakers officieel pas per 1 maart weg is bij DELTA, is ze al een tijdje thuis. Daar moest ze in het begin behoorlijk aan wennen. ,,Ik dacht dat ik me goed had voorbereid maar voelde me de eerste tijd echt ontheemd. Het is raar om ’s ochtends niet vroeg op te hoeven staan en je nog eens om te kunnen draaien. Gelukkig heb ik nu wat meer ritme gekregen.”Rustig aandoen komt voorlopig niet in haar woordenboek voor. ,,Ik vrees niet dat ik het rustiger zal krijgen, ook al werk ik niet meer”, zegt Raaijmakers lachend. ,,Mijn kinderen hebben al allerlei klusjes verzonnen en ook hier in huis moet het nodige gebeuren. Daarnaast zal ik heus nog wel mensen helpen en bij vroegere cliënten op bezoek gaan. Al kan ik niks meer regelen via officiële kanalen, ik kan dingen wel signaleren en doorgeven aan de juiste personen of instanties. Ik help graag mensen en ben nieuwsgierig, wil graag alles weten. Dat is een afwijking die in mij zit en dat gaat er niet meer uit.”
Op 28 februari is er een afscheidsreceptie voor Madeliene Raaijmakers. Deze wordt gehouden van 16.00 tot 18.00 uur in gemeenschapshuis De Rots.
14 februari 2008