Eenzaamheid overwinnen is het moeilijkst

OP DE FOTO: Vooral niet aan je einddoel denken en genieten van de natuur en de mensen die je ontmoet. Met die raad op zak voltooide Pierre van Amelsvoort tussen maart en juni zijn voettocht naar het Spaanse pelgrimsoord Santiago de Compostela. (Foto: Gerard Schalkx).

DOOR HENK VAN WEERT

,,Lopend in je eentje ontwikkel je je zintuigen op een heel andere manier. Alles gaat zó langzaam en wandelend door de natuur krijg je veel minder prikkels van buiten dan in het hectische leven thuis. Op een gegeven moment kon ik zelfs een bloeiende sering op vijftig meter afstand ruiken. Ongekend." Pierre van Amelsvoort liep in 86 dagen vanuit Boxtel naar Santiago de Compostela in het noordwesten van Spanje. Zijn ervaringen heeft hij opgetekend in een boek.

Hoewel hij bijna twee weken eerder in het Spaanse bedevaartsoord arriveerde dan gepland, was de voettocht in het eeuwenoude spoor van pelgrims geen sinecure. ,,Met name de eerste twee maanden in Frankrijk was het afzien. Ondanks de enorme gastvrijheid die ik ondervond in dorpjes waar ik sliep, voelde ik me erg eenzaam. Elke dag heb ik wel getwijfeld of ik wel door zou gaan of toch maar de trein naar huis zou nemen", blikt Van Amelsvoort terug.

Maar de Boxtelaar knoopte het advies in zijn oren dat een broeder van het Santiagohuis in Vessem hem aan het begin van de tocht meegaf. ,,Niet aan het einddoel denken, want dan word je stapelgek. Genieten van elke dag, van de natuur en van de mensen die je ontmoet. Dat heeft me er doorheen geholpen", vertelt Van Amelsvoort die op 14 maart vertrok. Het enige gezelschap onderweg was zijn vijftien kilo wegende rugzak.

,,Echt, je komt niemand tegen. Ik volgde een bestaande pelgrimsroute door de natuur en kleine dorpjes. In heel Frankrijk ben ik slechts één toerist tegengekomen. In Spanje was dat heel anders. Daar verplaatsen drie- tot vierhonderd mensen zich per dag op hetzelfde traject. Ik overnachtte er in slaapzalen waar wel 140 mensen sliepen. Ik leerde er tot rust komen zonder al te veel te slapen. Dat gesnurk van al die mannen, verschrikkelijk..."

Zo moeilijk als de reis door Frankrijk was, zo makkelijk was die toen Van Amelsvoort eenmaal de Pyreneeën was gepasseerd. ,,Op het laatst liep ik zelfs met gemak 55 kilometer op één dag. Na aankomst in Santiago ben ik doorgelopen naar kaap Finisterre. En eerlijk: ik zou ook makkelijk te voet terug naar Boxtel hebben kunnen lopen."

SABBATICAL

Binnenkort wordt Van Amelsvoort vijftig, maar dat is niet de reden om juist dit jaar de reuzewandeling te maken. ,,Per 1 maart liep mijn contract met de Radboud Universiteit in Nijmegen af. Ik ben daar veertien jaar bijzonder hoogleraar geweest en dat kon niet verlengd worden. Daarnaast heb ik een adviesbureau op het gebied van organisatie en mijn klanten en medewerkers heb ik vooraf ingelicht dat ik er drie maanden niet zou zijn. De keuze voor Santiago? Nee, die is niet ingegeven door religieuze overwegingen. Het is een oude cultuurhistorische route die bovendien goed beschreven is."

Onderweg vertrouwde Van Amelsvoort zijn reiservaringen toe aan het papier en drie weken na thuiskomst kroop hij achter zijn pc om de verhalen in boekvorm vast te leggen. ,,Ik maakte de reis als het ware opnieuw. Alle herinneringen kwamen weer boven. Tot de kleinste details. Als je wandelt gaat alles zo langzaam; alles wat je ziet, hoort, ruikt en voelt dringt veel beter tot je door. Echt, je ontwikkelt je zintuigen veel intenser. Heerlijk."

VERTROUWEN

Vanaf volgende week is het 150 pagina's tellende en in eigen beheer uitgegeven boek van Van Amelsvoort te koop in boekhandel Elckerlijc aan de Markt. De titel luidt 'Een bloem bloeit niet alle dagen'. Van Amelsvoort: ,,Wie aan een plant denkt, herinnert zich alleen de mooie bloem, niet zozeer de plant zelf. Zo is het ook met mijn reis. De mooie dingen blijven hangen, maar er was zoveel meer. Dat heb ik vastgelegd op papier. Stap voor stap heb ik mijn wandeling beschreven."

Print deze pagina

Terug