JOS EN BEPPIE ZETTEN NOODGEDWONGEN PUNT ACHTER FAMILIEBEDRIJF
Slagerij Eltink sluit de deuren
OP DE FOTO: Het echtpaar Jos en Beppie Eltink achter hun toonbank. De slagerij aan de Breukelsestraat is komende week voor het laatst open.
Dit jaar wordt hij 65 maar eigenlijk had Jos Eltink toch nog graag een tijdje zijn slagerij voortgezet. De hersenbloeding die hem vorig jaar oktober trof, maakt die wens onmogelijk. Terwijl hij goede vorderingen maakt met de revalidatie in verpleeghuis Liduina heeft Eltink samen met zijn vrouw Beppie besloten de slagerij aan de Breukelsestraat te sluiten. Zaterdag 28 april is de winkel voor het laatst open.
Natuurlijk. Het is met pijn in het hart dat Jos en Beppie hun bedrijf sluiten. Zeker omdat nu noodgedwongen een eind komt aan 75 jaar slagershistorie in Boxtel. Zijn toch al hese stemgeluid is er door de attack vorig jaar niet beter op geworden. Maar fluisterend vertelt de slager dat zijn vader Theo (van hij de bijnaam 'Spekkie' erfde) in november 1932 de slagerij kocht van Piet Voets, de latere kastelein van het inmiddels gesloopte café 't Schipke.
Het bedrijf was destijds gevestigd op de hoek van de Wilhelminastraat en de Julianastraat. Bijna vijftig jaar heeft de familie Eltink op die plek haar trouwe klantenkring kunnen bedienen; óók nadat Jos en Beppie de zaak in 1967 overnamen.
In 1980 werd de slagerij verplaatst naar de Breukelsestraat. ,,Een locatie waar, zeker toen nog, veel meer bedrijvigheid was. Er kwamen meer mensen voorbij dan in de Wilhelminastraat, maar dat is de laatste jaren ook minder geworden", vertelt Beppie. Het pand komt te koop als volgende week de laatste klanten de winkeldeur achter zich dichtgetrokken hebben.
SOEPVLEES
Jos is blij dat hij medio mei definitief naar huis mag. Maandenlange revalidatie in het Boxtelse verpleeghuis heeft eraan bijgedragen dat die stap nu gezet kan worden. ,,Ik ben al enkele keren in het weekeinde thuis geweest. Heel voorzichtig kan ik weer de trap op. Ik ben door de hersenbloeding aan de rechterzijde van mijn lichaam verlamd geraakt. Ook helpt een logopedist me weer te leren praten. Dat gaat steeds beter. Ik was aanvankelijk behoorlijk down, maar nu probeer ik er het beste van te maken."Van de acht zonen in het gezin Eltink was Jos uiteindelijk de enige die het bedrijf van zijn vader wilde voortzetten. ,,'Jij?' riep mijn vader verbaasd toen ik op 16-jarige leeftijd te kennen gaf de winkel op den duur over te willen nemen. Zijn reactie was niet zo verwonderlijk want in de jaren ervoor was ik twee jaar aan de ambachtsschool opgeleid tot timmerman. Ik werkte al een tijdje bij het aannemingsbedrijf van Frans Leermakers. Maar werken voor een baas, nee dat zag ik niet zitten. Dus besloot ik in het familiebedrijf te gaan werken met het doel na een tijdje zelfstandig aan de slag te gaan."
Nadat Jos en Beppie in het huwelijk waren getreden, werd de winkel overgenomen. ,,Nee, ik heb kom niet 'uit het vlees'. Alhoewel, eigenlijk ook wel. Maar dan anders: ik was verpleegster", lacht de slagersvrouw. Haar eerste klant herinnert ze zich nog goed. ,,Jos en zijn vader waren er niet, naar het slachthuis denk ik. Een mevrouw stapte binnen en wilde soepvlees. Ik naar achteren, naar de koeling, maar wist ik veel wat soepvlees was. Ik sneed maar ergens een stuk vanaf. Later bleek dat het biefstuk van de haas was dat ik meegegeven had. Ik heb het nog jarenlang moeten horen!", lacht Beppie. ,,Maar dat is daarna nooit meer gebeurd hoor."
Ook Jos lacht. ,,Biefstuk van de haas... het beste stuk vlees van de koe. Maar niet vet genoeg om soep van te trekken. Er zullen op die bewuste pan soep geen ogen hebben gedreven."
GOUDEN HULP
De producten van slagerij Eltink hebben door de jaren heen veel roem vergaard. Niet zelden werden de worsten met goud bekroond tijdens vakbeurzen. ,,De winkel hangt vol met oorkondes. En een groot deel is al naar de zolder verhuisd", vertelt Beppie. Jos laat zich niet graag voorstaan op de prijzen. Hoewel het toch een bewijs is dat zijn klanten kwaliteitsproducten mee naar huis kregen. ,,Aan het contact met de mensen in de winkel beleefde ik altijd het meeste plezier."Dankzij de hulp van familie en vrienden is het werk in de slagerij de afgelopen maanden toch voort kunnen gaan. ,,Mensen als neef Oscar, zwager Guus, Pieter Strik, Gijs Michiels, Dirk Bekkers en de vaste hulp Hennie Schalkx waren onmisbaar voor me. Werkelijk top wat zij hebben gedaan. Maar je moet realistisch zijn. Het kon zo niet langer. Vandaar dat we hebben besloten te stoppen", vertelt Beppie. Jos knikt. ,,Het kan niet anders en dat moet je onder ogen zien. Ik heb er nu vrede mee. Hoe jammer het ook is."
IN HET CAFÉ
Hoe het echtpaar Eltink de vrije tijd straks gaat vullen is nog onduidelijk. Beppie: ,,Tijdens vakanties hebben we door heel Europa gereisd, maar dat zal door de ziekte van Jos niet meer gaan. En voor hobby's hebben we eigenlijk nooit tijd gehad." De slager vult zijn vrouw lachend aan: ,,En de hobby's die ik had waren de verkeerde. Ik kwam er altijd voor in het café: biljarten, carnaval. Ja, en ook voetbal. Gezellig wat napraten in de ODC-kantine."Of hij ooit weer langs de lijn zal staan in sportpark Molenwijk? Jos haalt met een vragende blik zijn schouders op. Maar als het gesprek ten einde is, blijkt dat de voorliefde voor zijn voetbalclub diep zit. Zijn fluisterende stem maakt even plaats voor een krachtig geluid: ,,O-D-C!" Het is duidelijk: 'Spekkie' Eltink gaat niet bij de pakken neerzitten. En samen met zijn Beppie zal hij de komende tijd nog veel herinneringen ophalen aan een druk leven als lokale ondernemer.
19 april 2007