BOXTELSE NAAR INDONESIË VOOR PABO-STAGE
Primitief lesgeven uitdaging
voor Manon Vlassak
OP DE FOTO: Pabo-studente Manon Vlassak bekijkt de kaart van Indonesië. Ze gaat drie maanden stage lopen op een school in Manado, op het eiland Sulawesi. Op tafel liggen pakketten die scholieren van De Speelman, waar Vlassak eerder stage liep, hebben gemaakt voor de kinderen in Indonesië.
Manon Vlassak gaat back to basic. De Boxtelse pabo-studente vertrekt vrijdag 24 februari voor drie maanden naar Indonesië om daar les te geven op een basisschool. ,,Dat wordt heel anders lesgeven dan in Nederland”, legt ze uit. ,,Je hebt daar als docente veel minder middelen tot je beschikking.” En dat vindt ze heel leerzaam.
,,Dit is mijn laatste stage voor de Pabo”, legt de Boxtelse uit. ,,In de zomer hoop ik af te studeren.” Haar laatste stage mocht Vlassak op diverse scholen in binnen- en buitenland afwerken, maar ze wilde koste wat kost naar Indonesië. ,,Dat land en de cultuur spreken me enorm aan. Het is zo’n enorm verschil met Nederland”, vertelt ze enthousiast. ,,In Nederland heb ik al verschillende onderwijsculturen gezien, maar daar in Zuidoost-Azië is alles heel anders. Daar heb je als leraar veel minder materialen en mogelijkheden tot je beschikking. Je gaat daar terug tot een basis die je hier vergeet, back to basics.”
Dat vraagt veel van haar capaciteiten als lerares en dat spreekt haar wel aan. ,,Ik ben heel erg benieuwd hoe ik me daar ga redden met zo weinig middelen. Het zal een stuk moeilijker zijn om daar les te geven, maar ik ben niet bang om die uitdaging aan te gaan. De ervaring die ik daar opdoe probeer ik als ik terugkom in Nederland hier te gebruiken.”
Ze blijft in totaal drie maanden in Indonesië. ,,Dat is fijn, want door zo’n lange periode word je echt één met de cultuur aldaar.” Haar school bevindt zich in Manado, op het eiland Sulawesi. Echt voorbereiden kan ze zich niet op de stage. ,,Ik ga er daarom blanco naartoe, ik laat gewoon alles op me afkomen en maak er het beste van.”
HANDEN EN VOETEN
Om zich verstaanbaar te kunnen maken in Indonesië heeft Vlassak een jaar lang een studie Indonesisch gevolgd. ,,Ik kan nu de basisbegrippen spreken en verstaan”, vertelt ze lachend. ,,Maar ik zal op school de rest bij moeten leren.”Tijdens haar verblijf op Sulawesi woont de Boxtelse bij de fraters van Tilburg. ,,Dat is fijn, want op hen kan ik terugvallen”, legt ze uit. Daarnaast heeft ze steun aan studiegenote Patty, die eveneens op dezelfde school stage gaat lopen. ,,We lopen mee met lessen taal en rekenen, maar we gaan ook zelf lessen verzorgen.” De vakken die Vlassak zal geven in Manado zullen bestaan uit Engels en enkele creatieve lessen. Een logische keuze, meent de Boxtelse. ,,Bij het geven van creatieve vakken kun je je met handen en voeten goed redden. En Engels beheersen we goed, beter dan veel Indonesische leerkrachten.”
SLAAN
,,In Indonesië wordt lesgegeven op een manier zoals dat vijftig tot zestig jaar geleden hier in Nederland gebeurde”, vertelt Vlassak. ,,In één klas zit daar een vijftigtal kinderen. Alle lessen worden daar klassikaal gegeven. Individuele begeleiding is er niet. Je moet het als kind maar volgen.” Daarnaast is er daar nog een hard straf- en beloningssysteem. ,,Slaan mag daar nog op school”, legt Vlassak uit. ,,Dat gebeurt vaak ook. Of de kinderen worden buiten in de hete zon gezet als straf. Ik zal zoiets nooit doen. Ik zal het ook heel moeilijk vinden om zoiets te zien gebeuren, maar ik kan er niets aan veranderen.”De leraren op de school waar Vlassak terecht komt staan open voor de Pabo-studenten. ,,Ze weten ook dat wij anders lesgegeven en anders straffen en belonen, maar ze passen het niet aan”, vertelt ze. Toch wil ze de leraren daar laten zien dat er meer is dan hun methode. ,,Ik vind dat er vooral meer gekeken moet worden naar differentiatie, meer aandacht voor het individuele kind. Ik wil kijken of ik ze wat extra’s kan aanbieden zodat ieder kind zich zoveel mogelijk kan ontwikkelen.”
Ondanks dat het lesgeven in Indonesië een groot, langverwacht avontuur is voor Vlassak, wil ze er niet definitief blijven. Dat weet ze nu al. ,,Mijn doel is om les te geven in Nederland”, vertelt ze. ,,En dan het liefst in het speciaal onderwijs, want daarin heb ik het gevoel dat ik het meest uit de kinderen kan halen.”
23 februari 2006