BOEIEND KLIMWERK IN AFRIKA
Boxtels kwintet bedwingt Kilimanjaro
OP DE FOTO: De Boxtelse klimmers op de top van de Kilimanjaro. Hun clubliefde voor de plaatselijke atletiekvereniging Marvel steken de vijf doorbijters niet onder stoelen of banken. Van links naar rechts Mark Wagenaars, Christjan Schalken, Paul Maddock, Bert van der Steen en Ruud van Dijk.
Ze zijn met glans geslaagd in hun opzet. Bert van der Steen, Mark Wagenaars, Christjan Schalken, Ruud van Dijk en Paul Maddock hebben met succes de Kilimanjaro (5.895 meter) bedwongen. Woensdagochtend 27 juli rond zes uur bereikten de Boxtelaren de top van deze Tanzaniaanse reus. Bij een gevoelstemperatuur van 15 graden onder nul en een strakke, hard waaiende wind plantte het vijftal de clubvlag van de Boxtelse atletiekvereniging Marvel op de hoogste piek van het Afrikaanse continent.
Negen dagen eerder, op maandagmorgen 18 juli om zeven uur, bereikten de klimmers de top van Mount Meru (4.566 meter) bij een temperatuur van 4 graden. Twee dagen eerder was men aan die toer begonnen. Christjan Schalken liep in de afdaling van de Meru een lichte spierverrekking op. Twee rustdagen, die na het volbrengen van de eerste etappe volgden, droegen bij tot een redelijk herstel.
,,Ik ben inderdaad gevallen op de Meru. Ik hield daardoor last aan mijn knie. Met hulp van een brace heb ik nadien de tocht gewoon kunnen voortzetten en voltooien. Hét probleem wat je ervaart op de tocht naar de Kilimanjaro is vooral de hoogte. Ook het feit dat ik op een gegeven moment mijn handschoenen heb uitgedaan heeft me enigszins opgebroken. Dat had ik niet moeten doen. Je moet dan feitelijk reservehandschoenen meenemen. Maar uiteindelijk heb ik de expeditie met succes beëindigd. Een en ander was ook perfect georganiseerd. Daarnaast hebben we vooral elkaar aangemoedigd en gestimuleerd. Er heerste een geweldige teamgeest”, aldus Schalken. ,,Daar lag ook de basis voor het feit dat we het met zijn vijven hebben volbracht”, zo blikte de Boxtelse klimmer terug.
TROPISCH OERWOUD
Vrijdag 22 juli begonnen de mannen aan de beklimming van de 'Kili'. Een dag nadien bereikte men al een hoogte van 3.800 meter. Op diverse plekken waren verschillende kampen opgeslagen. Maandag 25 juli bereikte men een volgend kamp op 4.000 meter hoogte. Een dag later kwam men aan in kamp Barafu op 4.789 meter. De tocht verliep voorspoedig en zonder kleerscheuren.Ruud van Dijk spreekt van een 'prachtige ervaring': ,,Dit had ik voor geen goud willen missen. Alles heeft erg veel indruk op me gemaakt. Het feit dat we last kregen van diarree bracht wat ongemak, maar de tocht op zich is prima verlopen. We liepen met vijven in een groep van twintig klimmers en bijna zestig dragers die onze spullen meevoerden. Als je aangekomen bent bij zo’n kamp doe je niet meer zoveel. Het is een soort plateau. Het is een kwestie van eten, wat kletsen en slapen. Je ligt in de zon in je tentje. Dikwijls sliepen we al rond acht uur ’s avonds. Vaak moesten we dan ’s nachts de weg vervolgen.” Van Dijk genoot van de natuur. ,,We leefden in de omgeving van het tropisch oerwoud. Je ziet er prachtige plantensoorten. Alleen al het feit dat je op een gegeven moment op zo’n 4.600 meter hoogte gaat slapen is een enerverende gedachte.”
Het laatste traject naar de top leek zwaarder, vooral gezien de kou en de harde wind die de jongens vergezelden. De uiteindelijk geleverde prestatie kreeg daardoor alleen nog maar meer glans.
,,Als je op Stella Point arriveert is het nog zo’n drie kwartier lopen naar de top. Dáár te staan is een geweldig moment. De hoogte die je ervaart, maakt het zwaar. We zijn een halfuur op de top gebleven. Dan merk je dat er in onze groep een goede sfeer hangt en daarna begin je aan de afdaling. Dat gaat snel, ook al beweeg je je door een ruig landschap. Het is allemaal prachtig om mee te maken”, vertelt Van Dijk.
KOUKLEUMEN
Mark Wagenaars, de jongste van het Boxtelse kwintet, blikte eveneens tevreden terug op de tochten naar Mount Meru en de 'Kili': ,,De eerste etappes liepen we vooral in de mist. Later scheen de felle zon. Dat was voor mij wellicht het enige waarvan ik een beetje last had. De dagen vóór de gang naar de top van de Kilimanjaro waren ook erg plezierig. Dan liepen we een uur of vier en dan kon je de rest van de dag heerlijk een beetje bijkletsen, goed eten, rusten en genieten van een lekker zonnetje in de kampen."De tocht verliep voor Wagenaars veel gemakkelijker dan hij had verwacht. ,,Ik heb veel ervaring en ben natuurlijk atleet. Dat was een groot voordeel. In onze groep zag je klimmers van een heel verschillend niveau en kon je merken dat wij met zijn vijven heel goed mee konden komen. Bij het laatste deel hadden we te maken met een gevoelstemperatuur van 15 graden onder nul. Ik maakte snel een foto en dan sta je bij een strakke wind wel te koukleumen. Als je je handschoenen dan weer wilt aantrekken, merk je al dat je bijna met bevroren vingers staat. Maar in de wetenschap dat je dan bijna boven bent, kun je alles aan”, aldus Wagenaars.
Onderweg kregen de leden van de Boxtelse atletiekvereniging via de website van Marvel veel steunbetuigingen van een enthousiast meelevend thuisfront. Bert van der Steen ervoer alleen de laatste dag als zwaar. ,,De tocht is me goed afgegaan. Ik kende de lengte van de etappes. Alles ging in een rustig tempo. Het geheel is goed georganiseerd, maar het zal de organisatie er ook om gaan zoveel mogelijk mensen naar de top te 'brengen'. Dat is goede reclame voor die mensen. Onze groep van twintig mensen heeft het dus ook gehaald. Het regenwoud wat je onderweg ziet is apart. Het is een belevenis om het mee te maken, maar voor mij zit er toch te weinig uitdaging in. Het moet zwaarder zijn. Wellicht ga ik over twee jaar nog eens een zwaardere klus proberen.”
THUIS ETEN
Paul Maddock vertelde deze week blij te zijn dat hij weer thuis was. ,,Dadelijk krijg ik prima eten van mijn vrouw opgediend. Heerlijk joh. Ik heb die maaltijden van thuis het meest gemist. Voor mij was het een onvergetelijke reis. Het was erg indrukwekkend allemaal. Er waren ook een paar lange dagen bij; met name de laatste dag was loodzwaar. Toen hebben we in de kou verschrikkelijk afgezien. Ook moesten we verschillende keren ’s nachts klimmen. Er stond, zeker op grote hoogte, veel wind. Het was wel erg enerverend allemaal. Het was ver genoeg voor mij; het was goed zo. Het was zéker geen fluitje van een cent. Het heeft van de deelnemers véél gevraagd.”Vorige week donderdag keerden de klimmers terug naar hun hotel. Die avond werden ook de diploma’s uitgereikt. Zondag keerde het vijftal terug in Nederland. ,,Het is nu tijd om te herstellen en na te genieten”, zo concludeerde Maddock deze week terwijl hij nog zichtbaar genoot van de belevenissen. Samen met de vier andere heldhaftige Boxtelaren heeft hij een prachtig avontuur op de Kilimanjaro beleefd.
4 augustus 2005