Ronde van Boxtel leeft weer

OP DE FOTO: Na lange tijd koerste zondag 4 juli weer een wielerpeloton door de straten van Boxtel. Start en finish lagen in de Stationsstraat nabij café De Kom.

Er zit weer leven in de wielerronde van Boxtel. Het criterium, dat voor het laatst werd georganiseerd in 1996, werd afgelopen zondag gereanimeerd. Dankzij de steun van Rabobank Boxtel-Liempde is het doorgaan van de ronde voor de komende jaren gegarandeerd.

Organisator Ton Bastings liep een kwartier voor het begin van de Ronde van Boxtel met een rood hoofd rond. Er moest nog veel geregeld worden. Er waren renners die zich op het laatste moment wilden inschrijven, er moesten extra zorgplaatsen worden ingericht. Druk, druk, druk. ,,Maar”, zo verzekerde hij, ,,alles komt goed, hoor. Het weer is ideaal. Het is droog en niet te warm. Alles loopt naar wens!”

Om half een gaf wethouder Wim van Erp het startsein voor de ronde. Mondeling, want het pistool weigerde dienst. ,,Ik heb ze een goede wedstrijd toegewenst en toen gezegd 'Nu zou het startschot moeten klinken'. En na die woorden zijn de renners gelijktijdig vertrokken.” Van Erp is opgetogen over het feit dat de wielerronde nieuw leven is ingeblazen. ,,Wij zijn er als gemeentebestuur heel trots op dat dit evenement weer hier wordt gehouden. Wij hebben als gemeente ook alle mogelijke medewerking verleend om de ronde in ere te herstellen. Dit evenement zet Boxtel op de kaart.”

Organisator Bastings vindt dat de gemeente echter nog veel meer had kunnen en móeten doen. ,,Er ontbreken bijvoorbeeld nu op veel plaatsen langs het parcours dranghekken. Wij kunnen ze niet betalen. De gemeente heeft ze wel, maar levert ze niet.” Van Erp: ,,Ik heb dat ook gehoord. Ik zal dit met de juiste persoon binnen de afdeling Openbare Werken communiceren en ga ervoor zorgen dat het volgend jaar wél in orde is.”

BLOEDSERIEUS

Het peloton blijft lange tijd bij elkaar. Tot het moment dat Frank en Peter Witlox en Peter Fils het op hun heupen krijgen. Ze weten te ontsnappen op het moment dat het peloton na vele kilometers racen naar adem hapt en worden niet meer bijgehaald. In de sprint blijkt Fils de sterkste. Hij gaat, onder luid gejuich van ruim honderd toeschouwers, als eerste over de finish. ,,Ik vind dit een lekker parcours. Het ligt mij wel. De weg bestaat voor 80 procent uit klinkers en voor 20 procent uit asfalt en sommige bochten zijn lekker haaks, dat zijn de stukken waar je in de finale wat kan proberen.” De renner uit Voorburg denkt er dan ook sterk over om volgend jaar wéér naar Boxtel af te reizen. ,,Dit is tenslotte een rondje dat ik kan winnen en waar ik goed kan rijden.”

DIKKE BANDEN

Linda de Bruijn, Wendy de Bruijn en Imke van Overbeek, drie deelnemers aan de dikke bandenrace, keken van tevoren vol ontzag naar de B-amateurs. ,,Wat gaan die hard!”. Voor Linda reden om voor de race nog even extra in te rijden. Een beetje training kan tenslotte nooit kwaad. Met haar zelfvertrouwen zit het wel goed. ,,Ik hoop te gaan winnen. Volgens mij maak ik wel een goede kans." Haar zus Wendy is een stuk voorzichtiger. ,,Ik doe normaal nooit aan wielrenwedstrijden mee. Ik denk daarom ook niet dat ik eerste word.” Imke van Overbeek: ,,Mijn broer doet mee. Daarom doe ik ook mee. Gewoon voor de gein.”

Hun fietsen zijn nauwkeurig gecontroleerd door Ralph Keukens van fietsenhandel Jack Leijten. Hij doet voor deze gelegenheid dienst als algemeen mecanicien en herstelt alle gebreken aan de fietsen van de deelnemers. Ook leent hij iedereen een valhelm. Tenslotte staat veiligheid voorop. Over de staat van de fietsen van de deelnemers is hij zeer te spreken. ,,Daar valt weinig op aan te merken. Ik moet af en toe wel een bandje oppompen of een remmetje wat strakker zetten, maar het ziet er goed uit.” Vrolijk pompt hij door. Voortdurend pratend met de jongste deelnemers. Hij geniet. ,,Ik fiets zelf ook graag en daarom vind ik het leuk om erbij te zijn op zo’n wielerspektakel en mijn steentje eraan bij te dragen.”

OP DE FOTO: Het erepodium van de Ronde van Boxtel 2004. In het midden winnaar Bart Wolthuis, geflankeerd door de nummers 2 en 3 Ralf Hamers (rechts) en Egon van Kessel en rondemiss Lisa.

Bij aanvang van de dikke bandenrace verdringen veel vaders en moeders zich bij het startpunt, tegenover café De Kom. 'Kijk eens, kijk eens! Hier sta ik.' Gewapend met camera’s en fototoestellen leggen ze hun kroost als volleerd wielrenner of wielrenster vast op de gevoelige plaat. Valhelm op, fiets in de hand, stoere, vastberaden blik in de camera. En wég zijn ze.

Ieder in zijn eigen stijl. Een jongen rijdt als een volleerd wielrenner, diep over het stuur gebogen. Een meisje rijdt op haar paars geverfde omafiets parmantig rond. Niet één kind fietst hetzelfde. Van een vast tempo of een bepaalde tactiek is geen sprake. Maar ze doen hun best, stuk voor stuk. En het publiek leeft enorm mee.

Wanneer de wedstrijd ten einde is, blijkt het zelfvertrouwen van Linda de Bruijn terecht te zijn geweest. Ze pakt het goud bij de meisjes van 11 tot en met 12 jaar. Imke van Overbeek, die 'voor de gein' meedeed, eindigt als eerste bij de meisjes van 9 tot en met 10 jaar. Bij de jongens van 9 tot en met 10 wordt Klaas Langelaan eerste. Een categorie hoger zegeviert Mike Kokx.

Op het podium krijgen de jeugdige renners hun welverdiende trofeeën uitgereikt door Rabo-prof Roy Sentjens. Hij zegt van hen genoten te hebben. ,,Het was echt prachtig om die kleine mannen aan het werk te zien, en er zaten best wat talentjes tussen. Ik vond de eerste vijf van alle categorieën aardig doorrijden.” Sentjens vindt het belangrijk dat Boxtel zijn criterium weer terug heeft. ,,Je maakt toch reclame voor de wielersport. Rabobank steekt heel veel geld in de jeugd tot en met het professioneel wielrennen. Je ziet ook dat die kleine mannen er echt van genieten om hier zo’n koers te rijden en een beker in ontvangst te nemen.”

HET GROTE WERK

Het duurde tot halverwege de wedstrijd, toen ontstond er een kopgroep van zes mannen. Die bouwden hun voorsprong stelselmatig uit. Van 30 seconden naar 45 seconden tot ruim 1 minuut. Terwijl de lucht steeds meer betrok en de eerste regendruppels vielen, maakte de kopgroep zich op voor de finale. Het verslechterde weer leidde tot een valpartij, waardoor er in de kopgroep vijf renners overbleven. Lange tijd zag het ernaar uit dat zij het zouden laten aankomen op de laatste ronde.

Maar toen Bart Wolthuis een paar ronden voor het eind nog een keer alles uit de kast haalde, had de rest het nakijken. Wolthuis won, met ruim 40 seconden voorsprong op de andere gangmakers. Een terechte overwinning, volgens hem. ,,Ik sprong vanaf het begin van de wedstrijd weg uit het peloton en reed samen met nog vijf anderen goed door. Het ging lekker. Toen ik op het eind nog een keer goed aanzette was het zaakje bekeken. Niemand had nog de power om me bij te halen. Meestal kom ik op het eind iets tekort, maar vandaag ging het goed." Toch was het parcours hem niet op het lijf geschreven. ,,Van echt korte bochtjes hou ik niet, hoor. Het liefst heb ik wat langere stukken, maar deze bochten kun je gelukkig redelijk goed doorrijden. Ik kon daardoor mijn tempo houden en dat scheelt heel veel. Als het even meezit, kom ik hier volgend jaar weer!”

OP DE FOTO: Beeld van de 'dikke bandenrace'.

Print deze pagina

Terug