Rasverteller Peter Vervloed vermaakt scholieren
OP DE FOTO: Peter Vervloed in actie tijdens zijn optreden voor de leerlingen van de Sint-Petrusschool.
Boxtelse basisscholen die ooit nog een kinderboekenschrijver uit willen nodigen, doen er goed aan Peter Vervloed in huis te halen. De in Udenhout woonachtige auteur van 48 boeken, die zelf leraar is op een basisschool, was donderdag 25 maart in het kader van het leesbevorderingsproject De Rode Draad op bezoek bij groep zeven van de Sint-Petrusschool. Daar toonde hij aan behalve een goed schrijver ook een rasverteller en entertainer te zijn. Ruim een uur hingen de kinderen van de Petrusschool aan zijn lippen.
Vervloed bracht samen met Joyce van Oorschot uit Boxtel, die illustraties voor zijn boeken verzorgd, een bezoek aan groep 7 van lerares Dorie van Vucht. Saillant detail is dat de dochter van Van Oorschot, Noey Menijn, een van de leerlingen van Van Vucht is en donderdag samen met haar moeder in de klas zat. ,,Jullie mogen best trots zijn, want het is heel bijzonder dat hier in jullie klas zowel de schrijver als de illustratrice aanwezig zijn. Dat komt zelden voor", aldus Vervloed.
Van Oorschot vertelde kort over haar werk als illustratrice, maar het was de kinderboekenschrijver uit Udenhout die alle aandacht opeiste. Vervloed vertelde niet alleen over zijn werk, maar zong ook enkele liedjes, waarbij hij zichzelf begeleidde op de gitaar. Met veel mimiek en gebaren vertelde hij over het schrijversvak en zijn boeken. Door het ene moment met zachte en dan weer met aanzwellende stem zijn verhaal te doen en de kinderen voortdurend bij het optreden te betrekken, zorgde hij ervoor dat hij de aandacht van de scholieren moeiteloos vasthield.
Een van de boeken, waar Vervloed uitgebreid bij stilstond was 'De macht van de krokodil'. ,,Eerst zou het Krokodillenhuid gaan heten, maar de uitgever had een grote fout gemaakt. Op de omslag stond namelijk 'kokodillenhuid' in plaats van krokodillenhuid. Weten jullie wat een kokodillenhuid is? Is dat misschien een krokodil zonder tanden, of zo?", zei Vervloed tot hilariteit van de kinderen.
,,Het gevolg van de fout was dat alle omslagen vernietigd moesten worden. De uitgever stelde voor om een hele andere serie uit te geven onder de titel 'Gevaar' en dat de titel van het boek aangepast zou moeten worden. Uiteindelijk is voor de titel 'De macht van de krokodil' gekozen. Eigenlijk klinkt die titel ook wat spannender dan krokodillenhuid."
INDONESIË
De reden dat Vervloed zijn boek eerst Krokodillenhuid wilde noemen, had te maken met zijn zoon Remco, die als jonge knul enorm gebukt ging onder een huidziekte. Vervloed: ,,Hij zat van top tot teen onder de eczeem en had daardoor geen enkel zelfvertrouwen; overal zag je vlekken op zijn huid. Hij durfde daardoor niet met korte mouwen rond te lopen en droeg altijd hooggesloten kleren. Iemand vond dat zijn huid op een krokodillenhuid leek, vandaar dat ik mijn boek in eerste instantie zo wilde noemen. Gelukkig is de huidziekte van Remco langzaam genezen door een zalfje dat een Chinese dokter voorschreef. Hij heeft nu weer een mooie huid."Vervloed liet zijn gehoor weten dat zijn vrouw uit Indonesië komt en hij zich steeds meer is gaan interesseren voor het land, dat ook een grote rol speelt in zijn boeken. Gedreven vertelde hij over de krokodillen die voorkomen in Indonesië en de zogeheten Indonesische kris. Dit is een magische dolk met een gegolfd lemmet, waarover in Indonesië wonderlijke verhalen verteld worden en die Vervloed in zijn zogeheten Krisboeken verwerkt heeft. Zelf beschikt hij ook over een kris, die hij donderdag aan de kinderen van de Petrusschool liet zien. ,,Is het een scherp mes?", vroeg een van de kinderen. ,,Nee hoor, helemaal niet, maar als je het zou slijpen, zou het wel heel gevaarlijk zijn. Als ik dan mijn vingers tegen het lemmet zou drukken, zouden hier twee vingertopjes van Peter Vervloed op de grond liggen."
Vervloed gaf aan dat veel dingen die hij schrijft over zaken gaan die hij zelf meegemaakt heeft. ,,Eigenlijk schrijft een schrijver altijd over zichzelf. Schrijven moet bij mij uit mijn hart komen. Over voetbal zou ik nooit een boek kunnen maken. Het is leuk om naar te kijken, maar om erover te schrijven? Nee, dat niet", aldus de auteur, in wiens boeken ook zijn woonplaats en zijn school een grote rol spelen. ,,Ik voel me een schrijver die lesgeeft en een leraar die schrijft", aldus Vervloed.
Illustratrice Van Oorschot vertelde aan de kinderen dat zij haar tekeningen pas maakt nadat ze het boek grondig heeft gelezen. ,,Dat lezen doe ik meestal in bad", zei Van Oorschot. ,,Ik wil weten waar het boek over gaat en wat de schrijver ermee bedoelt en wil zeggen, want pas dan kan ik de illustratie maken die bij het boek past", zei de Boxtelse, die aangaf dat enkele kinderen in de klas van lerares Van Vucht model hadden gestaan voor enkele van haar illustraties.
VRAGENRONDE
Aan het slot van de bijeenkomst mochten de leerlingen nog vragen stellen aan Vervloed tijdens de 'grote vragenronde'. De kinderen, die ademloos en geboeid hadden zitten luisteren naar de verhalen van de schrijver, maakten gretig gebruik van die mogelijkheid en vroegen Vervloed het hemd van het lijf. Zo wilden de leerlingen onder meer weten wat het favoriete boek is van de schrijver en wat hij vroeger wilde worden.,,Annie M.G. Schmidt en Guus Kuijer zijn een paar van mijn favoriete schrijvers, maar er zijn zoveel leuke kinderboeken. Het is voor mij ook heel moeilijk om te zeggen wat het favoriete boek is, dat ik zelf geschreven heb", zei Vervloed, die liet weten altijd al een echte boekenwurm te zijn geweest.
,,Toen ik jong was kreeg ik voor mijn verjaardag en met Sinterklaas altijd boeken. Ik wilde wat met die liefde voor boeken gaan doen, maar toen ik 13 of 14 was wilde ik eigenlijk iets heel anders gaan doen. Ik wilde toen dolgraag een gitaar hebben van mijn ouders, want ik was gek van The Beatles en wilde ook een Beatle zijn; dat leek me prachtig met al die gillende meiden. Ik had drie vrienden met de namen Ad, Kees en Cor en we wilden net zo beroemd worden als John, Paul, George en Ringo van The Beatles. Maar Beatle ben ik helaas nooit geworden, in plaats daarvan werd ik onderwijzer en schrijver. Maar daar heb ik nooit spijt van gehad."
1 april 2004