’Studeren in Kansas gaat voor judocarrière’
OP DE FOTO: Marloes Wittenberg poseert tijdens een training in de gymzaal van de Sint-Michaëlschool. De Boxtelse judoka gaat binnenkort studeren in Kansas.
Marloes Wittenberg (20) heeft de afgelopen weken met een moeilijk dilemma geworsteld. De Boxtelse judoka, die vorige maand in Amsterdam derde werd tijdens het Nederlands kampioenschap, werd door de Judobond Nederland uitgenodigd om deel te nemen aan de kernploeg. Tegelijkertijd moest ze beslissen of ze haar studie Amerikanistiek zou voortzetten in Kansas. Ze koos voor haar studie en vertrekt begin januari voor zes maanden naar de Verenigde Staten. ,,In Amerika kan ik ook een judoclub zoeken.”
Dat Wittenberg onlangs het brons pakte tijdens de nationale titelstrijd was niet eens een verrassing voor de Boxtelse. Terugkijkend op het kampioenschap zegt ze dat een gunstige loting en een gering aantal deelnemers in haar voordeel waren. Wittenberg was bij voorbaat verzekerd van een plaats in de strijd om de derde en vierde plaats. ,,Ik wist ook dat een finaleplek moeilijk haalbaar zou zijn, omdat ik de toppers Françoise Harteveld en Jessica van der Spil moeilijk kan verslaan. Zij hebben veel meer wedstrijdervaring en zijn bovendien veel zwaarder.”
Wittenberg komt uit in de zwaarste van zeven klassen die de judosport kent. De Boxtelse neemt het tijdens wedstrijden op tegen speelsters die allemaal 78 kilogram of meer wegen. Haar eigen gewicht wil ze liever niet prijsgeven – ’dat is een goed bewaard geheim’ - maar vast staat dat de concurrentie veel meer kilo’s op de mat brengt. ,,Ik denk dat sommige meiden 120 of 130 kilo wegen. Dat heeft trouwens ook voordelen omdat ik met minder kilo’s sneller en beter wendbaar ben. Als zij gaan wankelen gaan ze ook echt om”, aldus Wittenberg.
In de halve finale te Amsterdam verloor Wittenberg van meervoudig Nederlands en Europees kampioene Harteveld uit Maassluis. Die verloor in de eindstrijd verrassend van Jessica van der Spil. De Boxtelse judoka won in tegenstelling tot vorig jaar, toen ze vierde werd op het NK, de strijd om de derde en vierde plaats en pakte het brons. ,,Daarmee had ik mijn doel behaald”, blikt Wittenberg tevreden terug. ,,Het was onmogelijk om eerste of tweede te worden.”
BUITENKANS
De derde plaats op het Nederlands kampioenschap resulteerde in een uitnodiging voor de kernploeg van de Judobond Nederland. In de brief die de Boxtelse twee weken geleden ontving staat dat ze zich een halfjaar mag aansluiten bij de kernploeg. Dit gezelschap krijgt als enige kans om deel te nemen aan internationale wedstrijden en kan zich kwalificeren voor kampioenschappen in het buitenland en de Olympische Spelen.Tegelijk met de uitnodiging van de judobond kreeg Wittenberg van de Katholieke Universiteit Nijmegen bericht dat ze haar studie Amerikanistiek zes maanden mag voortzetten aan de The University of Kansas in Lawrence, Kansas. Een buitenkans voor de derdejaars studente, die inmiddels op kamers woont in de Keizerstad en zich verdiept in alle facetten van de Amerikaanse samenleving, zoals geschiedenis, politiek en literatuur. ,,Ik baal er echt van dat dit juist gelijktijdig gebeurt”, zucht Wittenberg.
Ze heeft echter niet lang geaarzeld en gekozen voor haar studie. Ze hoopt dat de judobond gevoelig is voor haar afzegging en rekent op een herkansing als ze weer terug is in Nederland. ,,Ik ben al anderhalf jaar bezig om een halfjaar in de VS te kunnen studeren. Nu de kans zich voordoet wil ik die buitenkans niet zomaar weggooien.” Wittenberg is realistisch als ze zegt dat een uitnodiging voor de kernploeg niet direct betekent dat een topsportcarrière in het verschiet ligt. ,,Eerst moet je laten zien dat je het niveau aankunt en vervolgens moet je je nog eens zien te selecteren voor de topwedstrijden.”
Het is dan ook te simpel geredeneerd dat een ticket voor de Olympische Spelen makkelijk verdiend kan worden omdat er zo weinig vrouwen van 78 kilogram of meer zijn die op topniveau judo bedrijven. ,,Om naar Athene te kunnen moet je bij de top vijf van Europa horen en veel punten pakken op internationale A-toernooien. Laten we vooral heel realistisch blijven. Nee, op Athene hoef ik helemaal niet te rekenen.” Wittenberg gokt op een goede klassering tijdens het volgende Nederlands kampioenschap. ,,Het zou al heel aardig zijn als ik me opnieuw weet te kwalificeren en weer derde kan worden.”
TECHNIEK
Wittenberg ontdekte de judosport ongeveer elf jaar geleden toen haar broer zich aanmeldde bij de toenmalige Boxtelse judoclub Budo Ryu. ,,Ik geloof dat ik toen bij de zwemclub zat, maar dat had ik wel gezien”, blikt de Boxtelse judoka terug. Inmiddels is ze alweer een aantal jaren lid van Sportinstituut Balans; onder de vlag van die club behaalde ze in Amsterdam brons. Het was de beste prestatie die ooit door een pupil van dit sportinstituut werd behaald.Opvallend is dat ze pas in 2002 aan haar eerste officiële wedstrijd deelnam en toen meteen beslag legde op het Zuid-Nederlands kampioenschap. Wittenberg heeft inmiddels de zwarte band en traint eenmaal per week in de gymzaal van de Sint-Michaëlschool in Boxtel. ,,Ik heb ook geprobeerd in Nijmegen te judoën, maar de trainingen vielen samen met de colleges.” Ze legt uit dat de trainingen in Boxtel vooral gericht zijn op de techniek. Zonder de andere clubleden te willen diskwalificeren zegt ze dat de tegenstand die ze krijgt niet altijd even moeilijk is. ,,De helft van de judoka’s heeft de witte band terwijl ik de zwarte heb. Dat is hoe je het ook wendt of keert een verschil.”
Naast de trainingen op dinsdag kiest Wittenberg regelmatig voor trainingen op donderdag. Dan neemt ze het op tegen jongens van 16 en 17 jaar. Die trainingen zijn vaak een stuk feller, maar ook daar zijn de verschillen soms te groot. ,,Het is prettiger om tegen iemand te spelen die hetzelfde gewicht heeft. Dat voelt beter aan”, zegt de Boxtelse. Ze vult aan dat conditietraining en krachttraining nog geen wezenlijk onderdeel van haar trainingsprogramma uitmaken. ,,Ik heb goede voornemens en als ik ooit nog uit mag komen voor de kernploeg moet ik twee keer per week extra trainen in Nieuwegein en ontkom ik er niet aan.”
OP DE FOTO: Marloes Wittenberg in actie.
24 december 2003