VanOrly zelfbewust en vastberaden naar de top
OP DE FOTO: Saskia van Oerle (VanOrly). (FOTO: Margot Vos)
Haar cd ’Somebody hold me’ wordt gedraaid door bijna alle radiostations. Ze zong live bij ’Barend & Van Dorp’ en ’Raymann is laat’ en zat aan tafel bij Rob Stenders en Sjors Fröhlich. En haar single 'Calling out' is begin januari Paradeplaat op Radio 2. Na een radiostilte van meer dan tien jaar is Saskia van Oerle (45) terug. Als VanOrly heeft de zangeres met Boxtelse roots een indrukwekkend soloalbum afgeleverd dat haar een vaste plek lijkt op te leveren in de Nederlandse muziekwereld. ,,Ik heb eigenlijk altijd gezongen.”
Drie maanden na het verschijnen van ’Somebody hold me’ heeft Saskia de handen vol met de promotie van haar album. Naast tv-optredens en radio-interviews wordt haar album volop gedraaid, onder meer op Radio 2, waar een bekende radiomaker als Frits Spits viel voor het stemgeluid van VanOrly. En als zo’n bekende deejay een album oppikt kan het snel gaan, zo ervaart Saskia. ,,Het is eigenlijk belachelijk snel gegaan”, blikt ze terug.
De promotiecampagne die haar platenmaatschappij heeft opgezet mag bescheiden genoemd worden. Er is niet gekozen voor peperdure spotjes en geldverslindende acties, maar voor een voorzichtige aanpak. ,,Logisch natuurlijk als je bedenkt dat ik elf of twaalf jaar uit beeld ben geweest”, zegt Saskia. ,,Ik ben niet iemand die meteen een hele grote doelgroep aanspreekt. De cd-promotie moet voorzichtig uitgebouwd worden.”
Die werkwijze werpt vruchten af. Dankzij veel airplay en media-aandacht, onder meer door een interview in muziekblad OOR, is de belangstelling voor Saskia’s solodebuut groot. Ze durft zelfs een blik over de grenzen te werpen, zeker nu ook vanuit België interesse is getoond en een interview verschijnt in het Vlaamse muziekblad Stage. ,,Het liefst zou ik mijn cd ook in het buitenland uitbrengen. Maar misschien moet ik eerst nog meer in eigen land aan de weg timmeren.”
BEATMIS
De Boxtelse jaren liggen ver achter Saskia. Zo’n dertig jaar geleden verhuisde ze omdat haar vader burgemeester van Geffen en Nuland werd. Ze verkaste van de tweede klas atheneum aan het Jacob-Roelandslyceum naar Oss en ging later naar het conservatorium. Ook zong ze bij top 40-bandjes en werd ze achtergrondzangeres bij Rob de Nijs, met wie ze nog steeds contacten onderhoudt.Saskia vertelt dat ze al op jonge leeftijd – in de jaren dat ze op de Angelaschool zat - een grote liefde had voor zingen. Opvallend omdat ze niet uit een muzikaal gezin komt. ,,Mijn vader had eigenlijk dirigent willen worden, maar werd burgemeester. Ergens in de familie zit nog een verdwaalde organist en mijn oma zong zeemansliederen met 64 coupletten.” Lachend: ,,Misschien heb ik het wel van haar.”
In Boxtel zong Saskia bij de kerkkoren van de Sint-Petruskerk en de Heilig Hartkerk. Ze herinnert zich de tijd van de zogeheten beatmissen, waarin ze een Nederlandstalige en bovenal religieuze bewerking zong van Bob Dylans ’Blowin’ in the wind’. ,,Ik herinner me ook het eerste bandje waarmee we in de kerk optraden. Ik geloof dat we nogal eens ruzie maakten waarbij de drumstokken door de kerk vlogen.”
DOORBRAAK
Eind jaren tachtig kwam Saskia’s doorbraak. Als zangeres van de Nederlandse band Tambourine scoorde ze een hit met ’High under the moon’. De band maakte twee fraaie albums en werd bekroond met een Edison en een Zilveren Harp. Maar na een paar jaar zette ze vanwege ’onverenigbare muzikale opvattingen’ een punt achter Tambourine. ,,Zo’n Edison is mooi op het moment dat je de onderscheiding krijgt. Maar later koop je er weinig voor.”In de luwte werkte de zangeres verder aan haar loopbaan, waarbij de muziek niet altijd op de voorgrond stond, ook al werden regelmatig demo’s gemaakt. Ze verbleef een paar jaar in Indonesië en Australië en had een eigen programma bij Talk Radio. Op haar website (www.vanorly.com) zegt ze dat het een periode was van persoonlijke groei waarin ze veel zelfkennis opdeed. ,,Ik heb muziek nooit als een doel op zich beschouwd”, zegt ze. ,,Ik zie muziek meer als een middel om gevoelens uit te drukken.”
Saskia heeft er geen spijt van dat ze zo lang uit beeld is geweest als zangeres. ,,Dingen gaan soms zoals ze gaan. Waarom het nu ineens goed gaat? Misschien is het de voorzienigheid. Is er iets in het universum dat nu ineens bepaalt dat alle obstakels weggeruimd moeten worden om mij een kans te geven? Ik weet het niet.”
CASSETTEBANDJE
Belangrijk was haar ontmoeting met Pim Kilian, drie jaar geleden. Pim tekende voor de sound van ’Somebody hold me’. ,,Met Pim is alles op zijn plaats gevallen. Eigenlijk is het net zoals in de liefde. Niet op iedere hoek van de straat kom je de ware tegen.” Daarbij kwam dat de platenmaatschappij geloofde in hetgeen Saskia en Pim creëerden en dat de radio de cd heeft opgepikt. ,,Als je op die manier het publiek kunt bereiken heb je al een hele berg beklommen”, zegt ze.De manier waarop de cd tot stand is gekomen mag bijzonder genoemd worden. De zang op het titelnummer nam ze thuis op een analoog cassettebandje op. ,,Heel middeleeuws”, grinnikt Saskia. Toen ze haar eerste digitale recorder in huis kreeg, had ze het gevoel over haar eigen Wisseloord Studio te beschikken. ,,Ik heb alles thuis opgenomen”, vertelt Saskia. ,,Dat heeft grote voordelen. Je kunt zingen wanneer je zin hebt, of het nu van negen tot vijf is of om vier uur ’s nachts.”
Al met al heeft Saskia een paar jaar gewerkt aan de cd die in september van dit jaar werd uitgebracht. De structuur van de titelsong ’Somebody hold me’ heeft tal van veranderingen ondergaan voordat de definitieve versie werd opgenomen. Dat geldt ook voor ’Calling out’, dat een paar maanden op de plank heeft gelegen. De elf nummers op haar cd, waaronder een cover van Tony Joe White, worden omschreven als ’pure soul met bluesinvloeden’.
VanOrly’s website: ’Van Aretha Franklin, AnnPeebles en Al Green tot Bonnie Raitt, maar ook de geest van Janis Joplin waart rond op haar solodebuut’. ,,Als je van soul houdt en soul wilt zingen, dan ontkom je niet aan Aretha. Daar heb ik veel naar geluisterd, daar ben ik door beïnvloed. Maar door de jaren heen ontwikkel je je eigen stijl en word je steeds weer door andere mensen beïnvloed. Het is heus niet zo dat ik iedere dag alleen naar Aretha Franklin of Bonnie Raitt zit te luisteren.”
BAND
Saskia’s grootste wens voor 2004 is het formeren van een band en op tournee gaan. Bij ’Barend & Van Dorp’ trad ze op met een gelegenheidsband, bij ’Raymann is laat’ was geen plaats voor een band en moest met de geluidstape opgetreden worden. ,,Ik ben druk bezig met het vormen van een band. Maar het is best moeilijk om een goeie band samen te stellen. Ik wil het beste van het beste: goede muzikanten, prima geluid, mooi licht. En ik wil er zelf óók iets aan verdienen. Vroeger verdienden de roadies meer dan ikzelf; die tijd heb ik gehad.”Optreden zonder band gaat Saskia trouwens niet meer uit de weg. ,,Ik ben afgestapt van het idee dat optredens met een geluidstape niet zo leuk zijn. Ik heb er mijn hele leven tegenaan gehikt, maar als de omstandigheden goed zijn zal ik beslist geen nee meer zeggen.” Naast optreden denkt Saskia al weer voorzichtig aan het schrijven van nieuwe nummers. Vooral nu haar solodebuut zo goed loopt, wordt er meer van de zangeres verwacht. ,,Toen mijn cd eenmaal klaar was had ik helemaal geen zin meer om te schrijven. Maar dat gevoel begint weer helemaal terug te komen.”
OP DE FOTO: Hoesfoto 'Somebody hold Me'
24 december 2003