’Hart verloren aan kinderen in Zuid-Afrika’

De eerste kennismaking met de Rotara School in Carletonville, zo’n honderd kilometer ten westen van Johannesburg, was een schok voor Jack en Joke van Geel. Het Boxtelse paar raakte nog dieper onder de indruk van de armoede waarin vooral kinderen moeten leven toen ze de naburige township Kokosi bezochten. Ze besloten een hulpproject op te zetten. Zelf dragen ze zorg voor de bouw van een school in Carletonville, met hulp van anderen gaan ze zich inzetten voor een zorgcentrum in Kokosi. ,,Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat, maar we kunnen in elk geval een paar honderd kinderen helpen.”

Aids loopt als een rode draad door de verhalen die Jack en Joke van Geel mee terug hebben genomen van eerdere reizen naar Zuid-Afrika. De ziekte die overal in Afrika om zich heen grijpt bepaalt ook het leven in de township Kokosi, waar een kleine 20.000 mensen wonen in armoedige huisjes.

Het kleine zorgcentrum in Kokosi dat het Boxtelse echtpaar eerder dit jaar bezocht biedt ruimte aan 120 kinderen, die allemaal geregistreerd staan als ’pwa’. ,,De afkorting staat voor people with aids”, zegt Jack van Geel. ,,Het zijn allemaal weeskinderen die geen vader hebben en ook hun moeder hebben verloren door deze ziekte. De meeste kinderen zijn drager van het HIV-virus en kunnen dus ook besmet raken met de dodelijke ziekte.”

De confrontatie met het onderkomen gebouwtje midden in de township maakte iets los bij Van Geel en zijn echtgenote. ,,Als je ziet hoe de omstandigheden zijn waarin gewerkt moet worden, kun je niet anders doen dan helpen. Het is bewonderenswaardig hoe hulpverleners hier voor geringe salarissen bereid zijn kinderen dagopvang en eten te bieden. Ik noem ze stuk voor stuk Moeder Theresa’s.”

Het Boxtelse paar besloot een project op te zetten waarvan de fondsenwerving inmiddels in volle gang is. Het project omvat de bouw van een nieuw zorgcentrum dat ruimte biedt aan vier klaslokalen, een eetzaal met keuken en een nieuwe sanitaire ruimte waar kinderen zich kunnen wassen en waar frisse toiletten staan. ,,Dit najaar ga ik echt op pad om geldbronnen aan te boren, bijvoorbeeld bij serviceclubs als de Rotary”, zegt Van Geel.

HOSTEL

Het echtpaar Van Geel kwam via contacten van de Rotary in Boxtel en de afdeling in Carletonville in aanraking met de problemen van de school voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Met een van de inwoonsters en Rotary-leden van Carletonville, Gerda van der Berg, is inmiddels een hechte vriendschapsband ontstaan.

Na een verblijf van twee maanden in Boxtel vertrok Van der Berg afgelopen maandag weer naar Zuid-Afrika om toe te zien op de werkzaamheden rond de school. Tijdens haar afwezigheid hield haar zoon Jannie, die planologie studeert aan de naburige universiteit van Potchefstroom, een oogje in het zeil.

,,Tijdens een verblijf bij Gerda in Carletonville zijn we in contact gekomen met de Rotara School, die na de afschaffing van de apartheid plaats biedt aan 120 blanke en zwarte kinderen met een verstandelijke handicap”, vertelt Jack van Geel. ,,Het schoolgebouw ziet er prima uit, maar de hostels waar zo’n vijftig kinderen van maandag tot en met vrijdag moeten verblijven verkeren in erbarmelijke staat. Direct toen Joke en ik zagen hoe de jongens en meisjes in twaalftallen moesten slapen op kamers zonder ramen besloten we dat hier een taak voor ons lag.”

De betrokkenheid is ingegeven door persoonlijke omstandigheden. ,,Ik heb een gehandicapte broer, Peter, en daarom ligt mijn hart bij verstandelijk gehandicapte kinderen. Binnen onze familie hebben we daarom destijds de Stichting Peter van Geel opgericht om dit soort projecten te steunen”, vertelt Van Geel. De stichting was in het verleden nauw betrokken bij de bouw van de Peterschool voor verstandelijk gehandicapte kinderen in het Roemeense Salonta. Ook bij dit project is de stichting betrokken, hoewel het initiatief in Carletonville in hoofdzaak gefinancierd wordt door Jack en Joke van Geel en hun kinderen.

Tijdens eerdere bezoeken heeft Van Geel een architect in de arm genomen die een plan heeft gemaakt voor de bouw van een nieuw hostel voor de jongens en een uitbreiding van de voorziening voor de meisjes. De bouw van het jongenshostel is inmiddels in volle gang en het Boxtelse paar hoopt dat de werkzaamheden tijdens hun bezoek eind oktober afgerond zijn. Van Geel: ,,Er komen slaapzalen die plaats bieden aan maximaal vier kinderen, nette badkamers en toiletten en ruimtes om te spelen en te eten.”

Foto: Jack van Geel toont Gerda van der Berg de bouwtekeningen van de projecten in Zuid-Afrika.

ONVOORSTELBAAR

,,Natuurlijk is het een druppel op een gloeiende plaat”, zegt Van Geel. ,,Maar werken aan deze projecten geeft voldoening als je ziet dat je op lokale schaal heel veel kunt doen aan een verbetering van de infrastructuur. Zeker, we steunen in Carletonville maar 120 kinderen, maar alle beetjes helpen en het geeft enorm veel vreugde als je ziet hoe de omstandigheden voor deze groep verstandelijk gehandicapte kinderen verbeterd kunnen worden.”

Met Gerda van der Berg is hij ervan overtuigd dat ook de Zuid-Afrikaanse overheid er nu van doordrongen is dat er iets moet gebeuren. ,,Ik kom uit een land waar de verschillen tussen rijk en arm heel groot zijn. Sinds de afschaffing van de apartheid is het beter geworden, maar de echte vooruitgang zullen onze kinderen of zelfs onze kleinkinderen pas meemaken. Rijkdom is er genoeg in mijn land als je let op de minerale rijkdommen. Verder is Zuid-Afrika de graanschuur van het continent”, zegt Gerda.

Maar tegenover de kansen staat de levensgrote bedreiging van aids. Buurland Botswana, dat veel gastarbeiders levert aan Zuid-Afrika, is het ergst getroffen door aids. Ook in Zuid-Afrika lijken de problemen welhaast onoplosbaar. Van Geel: ,,Het is onvoorstelbaar dat de overheid heel lang de ogen heeft gesloten en heeft geweigerd hulpprogramma’s aan te bieden. Nu ziet men in dat dit noodzakelijk is.”

Op het gebied van voorlichting moet evenwel nog heel veel gebeuren. Ontzet vertelt de Boxtelaar over ronduit opzienbarende facetten van lokale voorlichtingscampagnes die aids moeten terugdringen. ,,Zo wordt gesteld dat mannen die ervoor kiezen iemand aan te randen of te verkrachten een condoom moeten gebruiken! Ik ken verhalen van dichtbij van een meisje dat naar school kwam in Carletonville dat iedere dag werd aangerand. Iedere dag... Als je dat hoort kun je niet stil blijven zitten, dan wil je iets doen. Ons hart ligt bij de kinderen van Zuid-Afrika.”

Print deze pagina

Terug