Verrassende en lugubere voorstelling Boxtheater
Dinsdag 8 april ging het theaterwandeltraject OverLeven in première. Het Boxtelse gezelschap Boxtheater speelde vier korte voorstellingen op verschillende locaties die van te voren niet bekend worden gemaakt aan de bezoekers. En dat zorgde voor de nodige spanning. Een impressie...
In groepen van twintig mensen trekken de bezoekers van de ene naar de andere locatie. Omdat niemand weet waar de stukken worden opgevoerd, is het extra spannend. Eén persoon in elke groep krijgt de routebeschrijving mee en de rest loopt er vrolijk achteraan. ,,Waar gaan we nou toch heen?”, vraagt iedereen zich af als de locatie wel erg lang op zich laat wachten. Maar na tien minuten lopen, staat er iemand te wachten en kan het eerste stuk beginnen.
’In de amicitia’ oftewel ’in vriendschap verbonden’ is een dialoog tussen vier mannen. Mooie muziek komt de bezoekers al van verre tegemoet. Zodra het publiek binnenkomt op de locatie, zitten ze middenin het stuk. ,,Wat doen al die mensen hier? Dit is een besloten bijeenkomst voor mannen onder elkaar hoor”, vinden de vrienden. ’In de amicitia’ is geen verhaaltje, maar een sfeer waar het publiek deel van uitmaakt. In het stuk staat de vriendschap tussen vier mannen van rond de veertig en vijftig jaar centraal. Alle vier hebben ze een eigen levensstijl en ze zijn compleet verschillend. Maar tijdens hun wekelijkse etentje komen ze dichter tot elkaar en als de spanning te hoog oploopt, pakken ze hun muziekinstrumenten want muziek is wat hen bindt.
De acteurs, Frans van Valderen, Marijn van Poppel, Rob Kockelkorn en Nico Bulter, zijn uitstekend gecast. De personages die zij spelen, komen tot leven op het podium. Allemaal spreken ze het publiek aan, men herkent zich erin. Ook de plek waar het stuk zich afspeelt, past er uitstekend bij. Helemaal onder de indruk verlaten de bezoekers de locatie. ,,Dat was een mooie binnenkomer”, vinden ze allemaal. ,,Humoristisch, maar je moet er ook bij nadenken. Echt heel mooi gedaan.”
ONVERWACHT
Tijd voor het tweede toneelstuk. Deze locatie is heel erg klein, er passen net twintig mensen in. Het stuk ’Doetje’ gaat over tiener die tegemoet moet komen aan de wensen van haar ouders. Papa wil dat ze gaat voetballen, dus moet ze dat. Mama wil dat ze de hoofdrol krijgt in de schoolmusical dus Doetje gaat op zangles. De communicatie (en het gebrek daaraan) tussen ouders onderling en tussen ouders en hun kind staat in dit stuk centraal. De kleine ruimte past erg goed bij dit stuk omdat het de verstikkende situatie van Doetje weergeeft. Doetje is een stuk met veel humor, maar het is lugubere humor. ,,Soms moet je eigenlijk lachen, want het is allemaal zo absurd. Maar het stuk is ook serieus en best heftig dus je weet niet of je wel kan en mag lachen”, vond een bezoekster.Het slot van Doetje is erg onverwacht en valt van te voren niet te voorspellen, hoewel men in het begin denkt het wel te weten. Maar aan het eind krijgt het stuk een onverwachte wending en is niks meer wat het lijkt. Doetje is een absurd maar humoristisch stuk waar veel met taal wordt gespeeld. Het stuk gaat snel maar is toch goed te volgen. Han Pijnenburg, Leni Bekers en de debuterende Eveline van de Pas zetten de vreemde types die ze spelen erg overtuigend neer.
Na het verlaten van de kleine en benauwde ruimte (tip: de jas kan beter uit) gaat de groep weer verder. Iedereen is een beetje stil geworden door het stuk over Doetje. Gelukkig komen de tongen weer los als de derde locatie in zicht komt. Zeker als er even gewacht moet worden. Penningmeester Corry van der Heijden en Petra Aelbers, die de productie heeft gedaan, nemen op sommige punten poolshoogte om te kijken of alles goed verloopt. ,,Er is een stuk wat eigenlijk te lang is,” zegt Aelbers. ,,En dat is ook nog eens het verste lopen. Dat stuk loopt dus uit en dan kan het gebeuren dat er af en toe even gewacht moet worden.”
LUGUBER
Ineens wordt er vanuit de verte geseind met een zaklamp en mogen de bezoekers meelopen. Op een nogal lugubere plek wordt ’Indianenverhalen’ gespeeld. En dat past perfect bij het stuk. ,,Ik krijg er helemaal de kriebels van”, zucht een bezoekster. ’Indianenverhalen’ gaat over de akelige wereld in het hoofd van iemand die een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt. Ook de verhouding tussen mannen en vrouwen speelt een grote rol. Het stuk is bijzonder omdat er ook wordt gewerkt met multimedia, dit in samenwerking met Omroep Dommelland.De acteurs zijn Marie-Jeanne van Zon, Trudy van Mil en Wilbert Meirmans. Het is een luguber stuk met veel spanning maar ook hier erg veel humor, zij het niet zo opvallend als bij de voorgaande stukken.Als het na een tijdje wel erg spannend wordt, slaakt er zelfs iemand een gilletje en ook bij de rest lopen de rillingen over het lijf. Bij buitenkomst is iedereen razend enthousiast. ,,Mooi gedaan, maar ik had wel de kriebels hoor”, klinkt het van alle kanten.
En dan is het alweer tijd voor het laatste toneelstuk ’Tot de dood ons scheidt’. Deze locatie past bij het stuk en is erg origineel. Het stuk gaat over twee yuppen en deze plek is sluit daar heel goed op aan. Hans Theelen en Carolien van de Sande spelen een man en een vrouw die na vijftien jaar huwelijk de sleur behoorlijk zien toeslaan. Nooit hebben ze daarover gepraat, maar ze komen in een situatie terecht waarin ze niet anders kunnen dan praten. Het stuk geeft een heel nieuwe draai aan de uitdrukking ’Tot de dood ons scheidt’.
Hierna is het tijd om weer terug te gaan naar het startpunt, grand café Rembrandt. Onderweg is de groep er helemaal stil van. ,,Dit was schitterend. Heel erg knap hoe ze vier zulke verschillende stukken binnen dit thema hebben weten te zoeken”, is de mening. Het thema OverLeven is eigenlijk heel toevallig ontstaan. ,,Soms zeggen de regisseurs welk thema ze deze keer willen of het ontstaat door de locaties”, vertelt penningmeester Corry van der Heijden. ,,Deze keer hadden we heel veel plannen. Maar toen we de stukken uit hadden gekozen, ontdekten we dat ze allemaal met overleven te maken hadden. Sommige met de dood, een ander met het leven. Vandaar het thema OverLeven.”
ENTHOUSIAST
Het vinden van de locaties is altijd vrij lastig. ,,Deze keer viel het wel mee. De medewerking van de mensen in Boxtel is heel groot. We hebben bijvoorbeeld bij een particulier huis aangebeld en die mensen wilden heel graag meewerken, maar uiteindelijk kwam het hen toch niet zo goed uit. Maar mensen willen allemaal meehelpen en zijn enthousiast, dus uiteindelijk komt alles altijd wel goed met de locaties.”Marie-Jeanne van Zon heeft al vaker meegedaan met de theaterwandelroute, ze is ook lid van Boxtheater. Ze speelt deze keer in het stuk ’Indianenverhalen’. ,,We hebben heel veel lol gehad tijdens de repetities, ook met de mensen van Omroep Dommelland die de multimedia voor hun rekening namen. Zij leerden het een en ander over toneel van ons en wij leerden wat dingen over multimedia en techniek.”
De acteurs zijn al vanaf januari aan het repeteren. ,,We zijn met een groep van ongeveer vijf vaste acteurs en een aantal gastspelers”, vertelt Van Zon. ,,Onze regisseur (Maarten Melis) had heel goed in zijn hoofd zitten hoe hij het wilde hebben, gelukkig kwam het er vanavond ook zo uit.” Zenuwachtig was Van Zon niet. ,,Ik heb wel de hele dag een knoop in mijn maag gehad omdat het vanavond zou gaan beginnen allemaal, maar nerveus was ik niet. Het is wel fijn om het stuk vier keer op een avond op te voeren, dan kom je er lekker in.”
10 april 2003