’Dat zal wel unne lastige worden’

Burgemeester worden in een gemeente als Boxtel was tien jaar geleden voor Jan van Homelen (61) een spannende uitdaging. Hoe zouden burgers en bestuurders op hem reageren? Zouden zijn Boxtelse roots in zijn voor- of nadeel werken en welke uitwerking zou de gemeentelijke herindeling voor Boxtel krijgen? Een sprong in het diepe was het zeker niet; eerder een weloverwogen beslissing die gepaard ging met een paar onzekere factoren. Dat die goed zijn uitgepakt onderstreept de burgemeester met een brede glimlach, een wijds armgebaar en de veelzeggende uitspraak: 'Ik voel me in Boxtel als een vis in het water'. Wat zeker niet wil zeggen dat het ambt van burgemeester al die jaren hetzelfde is gebleven. Maar boeiend is het voor burgemeester Van Homelen nog steeds: ,,Ik ben geen verzuurde bestuurder, maar hou de blik vooral gericht op de toekomst.”

We ontmoeten elkaar bij paviljoen Molenwijk en kijken achter glas uit over het Leijssenven, dat bij ieder van ons herinneringen oproept. ,,Hier heb ik vroeger heel veel gezwommen”, klinkt het spontaan. ,,En verstoppertje gespeeld ook, daar tussen de rododendrons op die berg.”

Was het wel handig om in een gemeente waar je bent geboren en ook de eerste schreden op de ambtelijke ladder hebt gezet burgemeester te worden? Nadenkend roert Jan van Homelen in zijn koffie en strijkt over zijn gele stropdas, die opvallend afsteekt tegen het lichtblauw van zijn overhemd. ,,Ik heb me natuurlijk in het begin zeker afgevraagd of mensen me hier wel zouden accepteren omdat ze me nog van vroeger kenden. Ik bedoel daarmee óf ik wel zoveel gezag zou kunnen uitstralen dat ze mij als vertegenwoordiger van hun gemeente zouden zien.”

Hij knikt ernstig. ,,En daarnaast was ik ook bezorgd of ik wel een goede mix kon vinden tussen mijn beroep, dat je natuurlijk 24 uur per dag uitoefent, en het leven van een privé-leven.” Hij kijkt ernstig: ,,Nou, ik denk dat het achteraf allemaal erg is meegevallen. Ik voel me goed geaccepteerd en ik vind het heerlijk om hier te wonen en te werken.”

Met welke idealen kwam u tien jaar geleden naar Boxtel?

De burgemeester denkt even voordat hij zorgvuldig formuleert. ,,Op de eerste plaats wilde ik werken aan goede verhoudingen, zowel binnen als buiten het gemeentehuis. Op de tweede plaats had de infrastructuur mijn hoogste prioriteit en vond ik het fantastisch om in teamverband naar de afronding van de Keulsebaan toe te werken.” Hij kijkt peinzend over het water en vervolgt: ,,Daarnaast wilde ik het centrum graag meer inhoud geven door de verkeersoverlast daar weg te halen. En tenslotte moest Boxtel als knooppunt van wegen en spoorwegen met zoveel potentie aan bedrijven ook mijn speciale aandacht krijgen.”

Welke struikelblokken vond u op uw weg?

Lang hoeft de burgemeester daar niet over na te denken: ,,Dit gebied was volop verwikkeld in herindelingsperikelen. Je zou kunnen zeggen dat de stand 0-0 was en er eigenlijk nog geen enkel zicht op samenvoeging met Liempde gloorde. Er lag nogal wat weerstand, terwijl die herindeling voor mij persoonlijk eigenlijk een vanzelfsprekendheid was” Als grappige bijkomstigheid vertelt hij dat zijn grootouders vroeger in Kleinderliempde woonden. Als tweede hobbel kreeg hij amper twee weken na zijn installatie als burgemeester te maken met een ernstige ruzie in een café aan de Oude Kerkstraat, waar iemand met een honkbalknuppel de boel kort en klein geslagen had. ,,Ik besloot het café te sluiten en tikte ’s avonds op mijn eigen typemachine thuis nog een gemeentelijk besluit uit. Op dat moment moest blijken of ik wel genoeg gezag zou hebben. En gelukkig bleek dat ook zo te zijn.”

Ook de acceptatie binnen het gemeentehuis vroeg tijd en geduld. ,,Ze zullen best eens gedacht hebben: 'dat zal wel unne lastige worden’ en misschien denken ze dat nog steeds. Maar ik heb ze ook laten zien dat ik altijd vóór mijn mensen sta, dat ik ze ondersteuning bied en altijd loyaal ben. En dat hoort ook zo, want een burgemeester is helemaal niets zonder zijn ambtenaren.” Ook richting de elf wethouders zegt hij diezelfde loyaliteit gevoeld te hebben en nog steeds. ,,Dat is ook nodig want als die open houding en discussie niet mogelijk is, dan werkt het gewoon niet”, knikt hij.

Waar wandelt of fietst de burgemeester met genoegen langs in Boxtel?

Zijn liefde voor de natuur voert hem graag richting de groene 'mantel’ waarin Boxtel zo fraai is omhuld. Maar ook in het hart van de gemeente kijkt Van Homelen graag om zich heen en noemt hij Boxtel glimmend 'een parel in de Meierij’. ,,We hebben natuurlijk prachtige dingen bereikt de afgelopen jaren. Denk maar eens aan Den Dries, aan de appartementen in het oude waterschapsgebouw, aan plan Molenhof, aan de hele Bosscheweg die er nu toch prachtig uitziet en aan de verbeteringen die zichtbaar zijn in de wijk Selissen.”

Maar Boxtel heeft toch ook nog veel lelijke plekken?

Dat nog lang niet alles in kannen en kruiken is in het centrum en er nog diverse kale en braakliggende plekken zijn, realiseert Van Homelen zich net zo goed. Hij noemt het plan aan de Markt rond het oude politiebureau, de vroegere locatie van drukkerij Tielen, het terrein rond de oude brandweerkazerne aan de Molenstraat, de ontsluiting van het ziekenhuisterrein naar de Van der Voortweg en de plek rond Bellevue. ,,Maar ik zou de mensen in Boxtel vooral graag willen uitdagen te kijken naar alle fraaie dingen die er inmiddels wél zijn gerealiseerd. En ook te kijken naar alle uitstekende plannen die er nu liggen. Met een positieve blik richting toekomst kijken en samen naar oplossingen zoeken kan de potentie die we hebben alleen maar versterken.”

Zijn er dingen waar u teleurgesteld of bezorgd over bent?

De burgemeester gaat daar spontaan op in en zucht. ,,Het is natuurlijk jammer dat de structuurvisie plus zo lang op zich heeft laten wachten, hoewel we nu een brede ondersteuning hebben van waaruit we verder kunnen.” Datzelfde gaat op voor het beleidsplan Boxtel Boeit, waarover Van Homelen met groot enthousiasme spreekt. ,,Die brede gedragenheid vanuit alle geledingen is van groot belang”, onderstreept hij nog eens het feit dat goed werk nu eenmaal veel tijd vraagt.

,,Zorgen heb ik nu vooral over de infrastructuur in Boxtel. Het liefst zou ik de levensgevaarlijke route Vicaris van Alphenlaan-Baroniestraat zo snel mogelijk verbeterd willen zien. Ik zou wensen dat we dan ook snel uit de keuze komen voor een oostelijke of westelijke verbinding, zonder tekort te doen aan andere belangen zoals natuur en milieu. De krapte op de woningmarkt noemt de burgemeester al net zo zorgwekkend. ,,We hebben op dit moment rond de tweeduizend mensen die een huis zoeken in Boxtel. Daar zou in de toekomst zeker iets aan moeten veranderen. Waarbij aangetekend moet worden dat Boxtel nu nog een van de zes duurste gemeenten van het land is en dat vind ik heel jammer.”

Over de slepende kwestie rond een jongerencentrum en/of theater blijft de burgemeester diplomatiek. ,,Ik zou het toejuichen als we hier een kleinschalige sociaal-culturele voorziening zouden realiseren, waar zo’n driehonderd mensen kunnen verblijven. Ik denk dan aan een ruimte met een multifunctioneel karakter en niet aan een zaal die de behoefte ver overstijgt.”

Hoewel de inhoud van zijn ambt als eerste burger van Boxtel gevoelsmatig niet anders is geworden, weet Van Homelen precies tien jaar na het omhangen van de zilveren ambtsketen heel goed dat de realiteit iets genuanceerder ligt. ,,Ik denk dat het duale stelsel mijn functie iets ingewikkelder heeft gemaakt, maar nog steeds voel ik mij als de bindende factor tussen de diverse bestuurslagen. Ik stimuleer politiek onbevooroordeeld de discussie, ben loyaal richting wethouders maar ook richting de gemeenteraad en heb daarbij een coachende rol.”

Wat hij na al die jaren essentieel en onveranderd aan zijn taak vindt, is dat hij als burgemeester niet alleen het gezicht van de gemeente is, maar ook het gevoel van de gemeenschap vertegenwoordigt. ,,En dat wil ik heel graag blijven uitdragen.” Daarmee ontzenuwt de burgemeester de geruchten dat hij binnenkort met pensioen zou gaan. ,,Nee hoor, voorlopig blijf ik gewoon aan het werk. Ik vind het erg leuk, ben gezond en vitaal genoeg en voel me hier heel tevreden.” Met een brede lach voegt hij er aan toe: ,,Ik ben erg dankbaar voor het vertrouwen dat ik heb gekregen, want tenslotte ben ik in de afgelopen jaren drie keer herbenoemd.” Kort samengevat zegt hij: ,,Ik blijf gewoon doorgaan want het burgemeesterschap is een taak die me nog steeds buitengewoon boeit.”

Alsof de eenden op het Leijssenven zijn woorden hebben begrepen en bijna weten dat het gesprek hiermee beëindigd is, vliegen ze op zoals het Boxtelse 'merletten’ betaamt. Na een ferme handdruk stapt de burgemeester op zijn fiets om op weg naar huis nog even van de fraaie lentezon te genieten...

Terug