’Optreden betekent driehonderd procent feest’
,,De eerste momenten op het podium, die eerste aanraking met het publiek. Als die goed zijn, kan de avond niet meer stuk.” René Cijffers (36) die samen met zijn broer Joris (34) en vriend Freek van Daal (39) One Two Trio vormt, is nog net zo enthousiast als bijna tien jaar geleden. Over de muzikale formule, over de onderlinge vriendschap, over het publiek dat opgaat in het feestgevoel dat spontaan een massa mensen bindt. Ahoy', het Museumplein in Amsterdam, top tien-hits, platencontracten, tv- en radio-optredens, het podium delen met Queen en Marco Borsato. Ervaringen en momenten om nooit te vergeten. Net als de doop van het vierde album, dat volgens Freek 300 procent feest belooft. De single Schoolreismelodietjes en De Apres Skileraar is vorige week enthousiast ontvangen; een veelbelovend voorproefje van de gloednieuwe cd 300% feest!, die vanaf morgen, vrijdag 14 februari in de winkel ligt.
JUFFROUW TOOS
De zeventien nummers die het nieuwe album vullen, verwijzen naar de allereerste hits waarmee One Two Trio nationale faam verwierf. Iedereen zal zich Juffrouw Toos en De Tien Kleine Tuinkabouters herinneren. Nummers die de hitlijsten bestormden en zelfs de Nederlandse top tien bereikten. ,,We gaan terug naar die succesformule, omdat die het beste bij ons past en ook bij het publiek het meest aanslaat”, legt Freek uit. ,,Dat betekent niet dat we terug naar af gaan. Integendeel. We zijn in de loop van de jaren natuurlijk gegroeid. We zijn technisch en muzikaal sterker geworden en hebben ieder een heel eigen gezicht op dat podium gekregen. We hebben geleerd van alle muzikale 'uitstapjes’ en zijn nu weer thuis. Wat we vooral willen, is feest maken.” Hij straalt. ,,Wie ons boekt, weet ook dat dat een garantie is die we bieden. Dat is nu eenmaal het concept waar we ons het beste bij thuis voelen.”Het nieuwe album is One Two Trio-muziek pur sang, belooft Freek. ,,Een feest van herkenning met bijvoorbeeld een medley van Trini Lopez, maar ook een medley met liedjes die vroeger in de bus werden gezongen. Nieuw is het internationale karakter van de nummers. Freek veert enthousiast op: ,,Dat hebben we nooit eerder gedaan. Maar we hebben nu een nummer in het Duits, Latijns-Amerikaans en in het Engels.” Niet zonder trots vertelt René dat ze de productie helemaal zelf hebben verzorgd, net als het ontwerp op de hoes en het fotoboekje dat aan de cd is toegevoegd.
NOOIT RUZIE
Urenlange repetities gaan aan de heren voorbij. ,,Nee, voor optredens in de studio en bijvoorbeeld Ahoy' natuurlijk wel, maar verder eigenlijk niet. Wij zijn misschien wel de band die het minst repeteert”, grinnikt René. Freek knikt ernstig: ,,Maar we leren van elk optreden. We zijn daar ook heel kritisch over.” René is het met hem eens. ,,Na afloop evalueren we altijd in de auto om te weten waar we de volgende keer beter op moeten letten. De auto is ons rijdend kantoor, daar speelt zich heel wat in af. We bespreken wat we gaan doen, krijgen nieuwe ideeën en praten uit wat ons niet lekker zit.”In de bijna tien jaar dat de band bestaat hebben zich onderling nooit problemen voorgedaan. Joris strijkt eens over zijn blote hoofd en grinnikt: ,,Natuurlijk heb je wel eens een verschil van mening en kunnen we flink over dingen discussiëren. Maar ruzie hebben we eigenlijk nooit. We respecteren elkaars mening en dat gaat altijd goed. En verder zorgen we goed voor elkaar en houden we elkaar goed in de gaten”
Hoewel One Two Trio een boekingskantoor heeft ingehuurd, worden alle zaken verder onderling geregeld. ,,Dat gaat prima, iedereen heeft een eigen taak en is even belangrijk. We vullen elkaar aan”, vindt Joris. ,,Niemand van ons staat op de voorgrond en dat is denk ik redelijk uniek. We staan als we optreden ook altijd letterlijk op één lijn. Er is niemand van ons die de leading figuur is.”
HOGE KOORTS
Over de soort muziek en de nummers die ze spelen, bestaat evenmin onenigheid. ,,We hebben meestal een vast stramien en laten ons verder leiden door het publiek. Vaste nummers zijn er en zo zal Juffrouw Toos nooit van het repertoire verdwijnen. ,,Daar zijn we mee geworden wat we nu zijn. Nee, dat gaat echt nooit vervelen”, beweert Joris pertinent. ,,Eigenlijk zijn we niet echt veranderd in tien jaar. We zijn geen artiesten met sterallures geworden en dat willen we ook niet. We zijn altijd gewoon muzikant gebleven, een die zichzelf blijft en altijd zin heeft in een feestje.”René, die als logistiek manager de zaakjes regelt, vult zijn broer – het creatieve brein achter het trio - aan. ,,Dat feestgevoel heb je natuurlijk niet altijd, maar zodra je op dat podium staat krijg je zo’n kick van het publiek dat je dat vanzelf krijgt. Zelfs als je 40 graden koorts hebt.” Hij kijkt veelbetekenend naar Freek, die de zakelijke kant van de optredens bewaakt. ,,Ik was laatst echt ziek, maar je blijft niet gauw weg als je afspraken hebt, want dan stel je niet alleen het publiek teleur, maar zorg je er ook voor dat de bandleden en de geluidsmensen zonder werk zitten. Daar denk je dan wel heel goed over na.”
Het geheim van het trio zit in een samenspel van heel wat factoren. Veel techniek en dure kleding is taboe. ,,We hebben nog steeds ieder ons felgekleurde kreukbloesje en die willen we voor geen goud missen. En verder... zijn we gewoon gebleven wie we zijn.” Dat ook bij hun leeftijd tien jaar opgeteld moet worden, lachen de 'jongens’ snel weg. ,,Leeftijd is onbelangrijk. Ik voel me nog precies als toen. We hebben trouwens al bedacht dat je dit tot je tachtigste kunt blijven doen, dus wat dat betreft zitten we voorlopig goed”, grijnst Joris. En daar zijn ze het samen driehonderd procent over eens.
13 februari 2003